रामायणम्/अरण्यकाण्डम्/सर्गः १९

विकिस्रोतः तः
Jump to navigation Jump to search
← सर्गः १८ रामायणम्/अरण्यकाण्डम्
अरण्यकाण्डम्
वाल्मीकिः
सर्गः २० →



'''श्रीमद्वाल्मीकियरामायणे अरण्यकाण्डे पञ्चदशः सर्गः ॥३-१५॥'''
ताम् तथा पतिताम् दृष्ट्वा विरूपाम् शोणित उक्षिताम् ।
भगिनीम् क्रोध संतप्तः खरः पप्रच्छ राक्षसः ॥३-१९-१॥

उत्तिष्ठ तावत् आख्याहि प्रमोहम् जहि संभ्रमम् ।
व्यक्तम् आख्याहि केन त्वम् एवम् रूपा विरूपिता ॥३-१९-२॥

कः कृष्ण सर्पम् असीनम् आशी विषम नागसम् ।
तुदति अभिसमापन्नम् अंगुलि अग्रेण लीलया ॥३-१९-३॥

काल पाशम् समासज्य कण्ठे मोहात् न जानते ।
यः त्वाम् अद्य समासाद्य पीतवान् विषम् उत्तमम् ॥३-१९-४॥

बल विक्रम संपन्ना कामगा काम रूपिणी ।
इमाम् अवस्थाम् नीता त्वम् केन अंतक समा गता ॥३-१९-५॥

देव गन्धर्व भूतानाम् ऋषीणाम् च महात्मनाम् ।
को अयम् एवम् महावीर्यः त्वाम् विरूपाम् चकार ह ॥३-१९-६॥

न हि पश्यामि अहम् लोके यः कुर्यात् मम विप्रियम् ।
अमरेषु सहस्राक्षम् महएन्द्रम् पाकशासनम् ॥३-१९-७॥

अद्य अहम् मार्गणैः प्राणान् आदास्ये जीवितांतगैः ।
सलिले क्षीरम् आसक्तम् निष्पिबन् इव सारसः ॥३-१९-८॥

निहतस्य मया संख्ये शर संकृत्त मर्मणः ।
सफेनम् रुधिरम् कस्य मेदिनी पातुम् इच्छसि ॥३-१९-९॥

कस्य पत्ररथाः कायात् मांसम् उत्कृत्य संगताः ।
प्रहृष्टा भक्षयिष्यन्ति निहतस्य मया रणे ॥३-१९-१०॥

तम् न देवा न गंधर्वा न पिशाचा न राक्षसाः ।
मया अपकृष्टम् कृपणम् शक्ताः त्रातुम् इह आहवे ॥३-१९-११॥

उपलभ्य शनैः संज्ञाम् तम् मे शंसितुम् अर्हसि ।
येन त्वम् दुर्विनीतेन वने विक्रम्य निर्जिता ॥३-१९-१२॥

इति भ्रातुर् वचः श्रुत्वा क्रुद्धस्य च विशेषतः ।
ततः शूर्पणखा वाक्यम् सबाष्पम् इदम् अब्रवीत् ॥३-१९-१३॥

तरुणौ रूप संपन्नौ सुकूमारौ महाबलौ ।
पुण्डरीक विशालाक्षौ चीर कृष्ण अजिन अंबरौ ॥३-१९-१४॥

फल मूल अशिनौ दान्तौ तापसौ ब्रह्मचारिणौ ।
पुत्रौ दशरथस्य आस्ताम् भ्रातरौ राम लक्ष्मनौ ॥३-१९-१५॥

गन्धर्व राज प्रतिमौ पार्थिव व्यन्जन अन्वितौ ।
देवौ वा दानवौ - मानुषौ - वा तौ न तर्कयितुम् उत्सहे ॥३-१९-१६॥

तरुणी रूपसंपन्ना सर्वाअभरण भूषिता ।
दृष्टा तत्र मया नारी तयोर् मध्ये सुमध्यमा ॥३-१९-१७॥

ताभ्याम् उभाभ्याम् संभूय प्रमदाम् अधिकृत्य ताम् ।
इमाम् अवस्थाम् नीता अहम् यथा अनाथा सती तथा ॥३-१९-१८॥

तस्याः च अनृजु वृत्तायाः तयोः च हतयोर् अहम् ।
सफेनम् पातुम् इच्छामि रुधिरम् रण मूर्धनि ॥३-१९-१९॥

एष मे प्रथमः कामः कृतः तत्र त्वया भवेत् ।
तस्याः तयोः च रुधिरम् पिबेयम् अहम् आहवे ॥३-१९-२०॥

इति तस्याम् ब्रुवाणायाम् चतुर् दश महाबलान् ।
व्यादिदेश खरः क्रुद्धो राक्षसान् अंतकोपमान् ॥३-१९-२१॥

मानुषौ शस्त्र सम्पन्नौ चीर कृष्ण अजिन अंबरौ ।
प्रविष्टौ दण्डकारण्यम् घोरम् प्रमदया सह ॥३-१९-२२॥

तौ हत्वा ताम् च दुर्वृत्ताम् उपावर्तितुम् अर्हथ ।
इयम् च रुधिरम् तेषाम् भगिनी मम पास्यति ॥३-१९-२३॥

मनोरथो अयम् इष्टो अस्या भगिन्या मम राक्षसाः ।
शीघ्रम् संपद्यताम् गत्वा तौ प्रमथ्य स्व तेजसा ॥३-१९-२४॥

युष्माबिः निर्हतो दृष्ट्वा तौ उभौ भ्रातौ रणे ।
इयम् प्रहृष्टा मुदिता रुधिरम् युधि पास्यति ॥३-१९-२५॥

इति प्रतिसमादिष्टा राक्षसाः ते चतुर् दश ।
तत्र जग्मुः तया सार्धम् घना वातेरिताः यथा ॥३-१९-२६॥

ततस्तु ते तम् समुदर्ग तेजसम्<BR>तथापि तीक्ष्ण प्रदरा निशाचरा ।
न शेकुर् एनम् सहसा प्रमर्दितुम्<BR>वनद्विपा दीप्त्वम् इव अग्निम् उथितम् ॥३-१९-२७॥

इति वाल्मीकि रामायणे आदि काव्ये अरण्यकाण्डे एकोनविंशः सर्गः ॥३-१९॥

संबंधित कड़ियाँ[सम्पाद्यताम्]