रामायणम्/बालकाण्डम्/सर्गः २७

विकिस्रोतः तः
Jump to navigation Jump to search
← सर्गः २६ रामायणम्/बालकाण्डम्
बालकाण्डम्
वाल्मीकिः
सर्गः २८ →
रामायणम्/बालकाण्डम्

<poem> श्रीमद्वाल्मीकियरामायणे बालकाण्डे सप्तविंशः सर्गः ॥१-२७॥

अथ ताम् रजनीम् उष्य विश्वामिरो महायशाः ।
प्रहस्य राघवम् वाक्यम् उवाच मधुर स्वरम् ॥१-२७-१॥

परितुष्टो अस्मि भद्रम् ते राजपुत्र महायशः ।
प्रीत्या परमया युक्तो ददामि अस्त्राणि सर्वशः ॥१-२७-२॥

देव असुर गणान् वा अपि स गन्धर्व उरगान् भुवि ।
यैः अमित्रान् प्रसह्य आजौ वशीकृत्य जयिष्यसि ॥१-२७-३॥
तानि दिव्यानि भद्रम् ते ददामि अस्त्राणि सर्वशः ।

दण्ड चक्रम् महत् दिव्यम् तव दास्यामि राघव ॥१-२७-४॥
धर्म चक्रम् ततो वीर काल चक्रम् तथैव च ।
विष्णु चक्रम् तथा अति उग्रम् ऐन्द्रम् चक्रम् तथैव च ॥१-२७-५॥
वज्रम् अस्त्रम् नरश्रेष्ठ शैवम् शूलवरम् तथा ।
अस्त्रम् ब्रह्मशिरः च एव ऐषीकम् अपि राघव ॥१-२७-६॥
ददामि ते महाबाहो ब्राह्मम् अस्त्रम् अनुत्तमम् ।

गदे द्वे चैव काकुत्स्थ मोदकी शिखरी शुभे ॥१-२७-७॥
प्रदीप्ते नरशार्दूल प्रयच्छामि नृपाअत्मज ।

धर्म पाशम् अहम् राम काल पाशम् तथैव च ॥१-२७-८॥
वारुणम् पाशम् अस्त्रम् च ददामि अहम् अनुत्तमम् ।

अशनी द्वे प्रयच्छामि शुष्क आर्द्रे रघुनन्दन ॥१-२७-९॥
ददामि च अस्त्रम् पैनाकम् अस्त्रम् नारायणम् तथा ।

आग्नेयम् अस्त्रम् दयितम् शिखरम् नाम नामतः ॥१-२७-१०॥
वायव्यम् प्रथमम् नाम ददामि तव च अनघ ।

अस्त्रम् हयशिरः नाम क्रौञ्चम् अस्त्रम् तथैव च ॥१-२७-११॥
शक्ति द्वयम् च काकुत्स्थ ददामि तव राघव ।

कंकालम् मुसलम् घोरम् कापालम् अथ किन्किणीम् ॥१-२७-१२॥
वधार्थम् राक्षसाम् यानि ददामि एतानि सर्वशः ।

वैद्याधरम् महा अस्त्रम् च नन्दनम् नाम नामतः ॥१-२७-१३॥
असि रत्नम् महाबाहो ददामि नृवरात्मज ।

गान्धर्वम् अस्त्रम् दयितम् मोहनम् नाम नामतः ॥१-२७-१४॥
प्रस्वापनम् प्रशमनम् दद्मि सौम्यम् च राघव ।

वर्षणम् शोषणम् चैव संतापन विलापने ॥१-२७-१५॥
मादनम् चैव दुर्धर्षम् कन्दर्प दयितम् तथा ।
गान्धर्वम् अस्त्रम् दयितम् मानवम् नाम नामतः ॥१-२७-१६॥
पैशाचम् अस्त्रम् दयितम् मोहनम् नाम नामतः ।
प्रतीच्छ नरशार्दूल राजपुत्र महायशः ॥१-२७-१७॥

तामसम् नरशार्दूल सौमनम् च महाबलम् ।
संवर्तम् चैव दुर्धर्षम् मौसलम् च नृपात्मज ॥१-२७-१८॥
सत्यम् अस्त्रम् महाबाहो तथा मायामयम् परम् ।
सौरम् तेजःप्रभम् नाम पर तेजो अपकर्षणम् ॥१-२७-१९॥
सोम अस्त्रम् शिशिरम् नाम त्वाष्ट्रम् अस्त्रम् सुदारुरणम् ।
दारुणम् च भगस्य अपि शितेषुम् अथ मानवम् ॥१-२७-२०॥

एतान् राम महाबाहो काम रूपान् महाबलान् ।
गृहाण परमोदारान् क्षिप्रम् एव नृपात्मज ॥१-२७-२१॥

स्थितः तु प्राङ्मुखो भूत्वा शुचिर् मुनिवरः तदा ।
ददौ रामाय सुप्रीतो मंत्र ग्रामम् अनुत्तमम् ॥१-२७-२२॥

सर्व संग्रहणम् एषाम् दैवतैः अपि दुर्लभम् ।
तानि अस्त्राणि तदा विप्रो राघवाय न्यवेदत् ॥१-२७-२३॥

जपतः तु मुनेः तस्य विश्वामित्रस्य धीमतः ।
उपतस्थुः महा अर्हाणि सर्वाणि अस्त्राणि राघवम् ॥१-२७-२४॥

ऊचुः च मुदिता रामम् सर्वे प्रांजलयः तदा ।
इमे च परमोदार किंकराः तव राघव ॥१-२७-२५॥
यद् यद् इच्छसि भद्रन् ते तत् सर्वम् करवाम वै ।

ततो राम प्रसन्न आत्मा तैः इति उक्तो महाबलैः ॥१-२७-२६॥
प्रतिगृह्य च काकुत्स्थः समालभ्य च पाणिना ।
मनसा मे भविष्यध्वम् इति तानि अभ्यचोदयत् ॥१-२७-२७॥

ततः प्रीत मना रामो विश्वामित्रम् महामुनिम् ।
अभिवाद्य महातेजा गमनाय उपचक्रमे ॥१-२७-२८॥


इति वाल्मीकि रामायणे आदि काव्ये बालकाण्डे सप्तविंशः सर्गः ॥१-२७॥