रामायणम्/सुन्दरकाण्डम्/सर्गः ४३

विकिस्रोतः तः
Jump to navigation Jump to search
← सर्गः ४२ रामायणम्/सुन्दरकाण्डम्
सुन्दरकाण्डम्
वाल्मीकिः
सर्गः ४४ →

श्रीमद्वाल्मीकियरामायणे सुन्दरकाण्डे द्वितीयः सर्गः ॥५-२॥


ततः स किङ्करान् हत्वा हनुमान् स्थानमास्थितः ।। ५.४३.१।। 

वनं भग्नं मया चैत्यप्रसादो न विनाशितः । 
तस्मात् प्रासादमप्येव भीमं विध्वंसयाम्यहम् । 
इति ऽञ्चिन्त्य मनसा हनुमान् दर्शयन् बलम् ।। ५.४३.२।। 

चैत्यप्रासादमाप्लुत्य मेरुशृङ्गमिवोन्नतम् । 
आरुरोह हरिश्रेष्ठो हनुमान् मारुतात्मजः ।। ५.४३.३।। 

आरुह्य गिरिसङ्काशं प्रासादं हरियूथपः । 
बभौ स सुमहातेजाः प्रतिसूर्य इवोदितः ।। ५.४३.४।। 

संप्रधृष्य च दुर्धर्षं चैत्यप्रासादमुत्तमम् । 
हनुमान् प्रज्वलन् लक्ष्म्या पारियात्रोपमो ऽभवत् ।। ५.४३.५।। 

स भूत्वा सुमहाकायः प्रभावान्मारुतात्मजः । 
धृष्टमास्फोटयामास लङ्कां शब्देन पूरयन् ।। ५.४३.६।। 

तस्यास्फोटितशब्देन महता श्रोत्रघातिना । 
पेतुर्विहङ्गमास्तत्र चैत्यपालाश्च मोहिताः ।। ५.४३.७।। 

अस्त्रविज्जयतां रामो लक्ष्मणश्च महाबलः । 
राजा जयति सुग्रीवो राघवेणाभिपालितः ।। ५.४३.८।। 

दासो ऽहं कोसलेन्द्रस्य रामस्याक्लिष्टकर्मणः । 
हनुमान् शत्रुसैन्यानां निहन्ता मारुतात्मजः ।। ५.४३.९।। 

न रावणसहस्रं मे युद्धे प्रतिबलं भवेत् । 
शिलाभिस्तु प्रहरतः पादपैश्च सहस्रशः ।। ५.४३.१०।। 

अर्दयित्वा पुरीं लङ्कामभिवाद्य च मैथिलीम् । 
समृद्धार्थो गमिष्यामि मिषतां सर्वरक्षसाम् ।। ५.४३.११।। 

एमुक्त्वा विमानस्थश्चैत्यस्थान् हरियूथपः । 
ननाद भीमनिर्ह्रादो रक्षसां जनयन् भयम् ।।। ५.४३.१२।। 

तेन शब्देन महता चैत्यपालाः शतं ययुः । 
गृहीत्वा विविधानस्त्रान् प्रासान् खड्गान् परश्वधान् । 
विसृजन्तो महाकाया मारुतिं प्रर्यवारयन् ।। ५.४३.१३।। 

ते गदाभिर्विचित्राभिः परिघैः काञ्चनाङ्गदैः । 
आजघ्नुर्वानरश्रेष्ठं बाणैश्चादित्यसन्निभैः ।। ५.४३.१४।। 

आवर्त इव गङ्गायास्तोयस्य विपुलो महान् । 
परिक्षिप्य हरिश्रेष्ठं स बभौ रक्षसां गणः ।। ५.४३.१५।। 

ततो वातात्मजः क्रुद्धो भीमरूपं समास्थितः ।। ५.४३.१६।। 

प्रासादस्य महान्तस्य स्तम्भं हेमपरिष्कृतम् । 
उत्पाटयित्वा वेगेन हनुमान् पवनात्मजः । 
ततस्तं भ्रामयामास शताधारं महाबलः ।। ५.४३.१७।। 

तत्र चाग्निः समभवत् प्रासादश्चाप्यदह्यत ।। ५.४३.१८।।टयित्वा वेगेन हनुमान् पवनात्मजः । 

दह्यमानं ततो दृष्ट्वा प्रासादं हरियूथपः । 
स राक्षसशतं हत्वा वज्रेणेन्द्र इवासुरान् । 
अन्तरिक्षे स्थितः श्रीमानिदं वचनमब्रवीत् ।। ५.४३.१९।। 

मादृशानां सहस्राणि विसृष्टानि महात्मनाम् । 
बलिनां वानरेन्द्राणां सुग्रीववशवर्तिनाम् ।। ५.४३.२०।। 

अटन्ति वसुधां कृत्स्नां वयमन्ये च वानराः ।। ५.४३.२१।। 

दशनागबलाः केचित् केचिद्दशगुणोत्तराः । 
केचिन्नागसहस्रस्य बभूवुस्तुल्यविक्रमाः ।। ५.४३.२२।। 

सन्ति चौघबलाः केचित् केचिद्वायुबलोपमाः । 
अप्रमेयबलाश्चान्ये तत्रासन् हरियूथपाः ।। ५.४३.२३।। 

ईदृग्विधैस्तु हरिभिर्वृतो दन्तनखायुधैः । 
शतैः शतसहस्रैश्च कोटीभिरयुतैरपि । 
आगमिष्यति सुग्रीवः सर्वेषां वो निषूदनः ।। ५.४३.२४।। 

नेयमस्ति पुरी लङ्का न यूयं न च रावणः । 
यस्मादिक्ष्वाकुनाथेन बद्धं वैरं महात्मना ।। ५.४३.२५।। 

इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये श्रीमत्सुन्दरकाण्डे त्रिचत्वारिंशः सर्गः ।। ५.४३।।
</poem>