सामवेदः/कौथुमीया/संहिता/उत्तरार्चिकः/2.2 द्वितीयप्रपाठकः/2.2.1 प्रथमोऽर्द्धः

विकिस्रोतः तः
Jump to navigation Jump to search


पवस्व वाचो अग्रियः सोम चित्राभिरूतिभिः |
अभि विश्वानि काव्या || ७७५ ||

त्वं समुद्रिया अपोऽग्रियो वाच ईरयन् |
पवस्व विश्वचर्षणे || ७७६ ||

तुभ्येमा भुवना कवे महिम्ने सोम तस्थिरे |
तुभ्यं धावन्ति धेनवः || ७७७ ||



पवस्वेन्दो वृषा सुतः कृधी नो यशसो जने |
विश्वा अप द्विषो जहि || ७७८ ||

यस्य ते सख्ये वयं सासह्याम पृतन्यतः |
तवेन्दो द्युम्न उत्तमे || ७७९ ||

या ते भीमान्यायुधा तिग्मानि सन्ति धूर्वणे |
रक्षा समस्य नो निदः || ७८० ||



वृषा सोम द्युमां असि वृषा देव वृषव्रतः |
वृषा धर्माणि दध्रिषे || ७८१ ||

वृष्णस्ते वृष्ण्यं शवो वृषा वनं वृषा सुतः |
स त्वं वृषन्वृषेदसि || ७८२ ||

अश्वो न चक्रदो वृषा सं गा इन्दो समर्वतः |
वि नो राये दुरो वृधि || ७८३ ||



वृषा ह्यसि भानुना द्युमन्तं त्वा हवामहे |
पवमान स्वर्दृशं || ७८४ ||

यदद्भिः परिशिच्यसे मर्मृज्यमान आयुभिः |
द्रोणे सधस्थमश्नुषे || ७८५ ||

आ पवस्व सुवीर्यं मन्दमानः स्वायुध |
इहो ष्विन्दवा गहि || ७८६ ||



पवमानस्य ते वयं पवित्रमभ्युन्दतः |
सखित्वमा वृणीमहे || ७८७ ||

ये ते पवित्रमूर्मयोऽभिक्षरन्ति धारया |
तेभिर्नः सोम मृडय || ७८८ ||

स नः पुनान आ भर रयिं वीरवतीमिषम्
ईशानः सोम विश्वतः || ७८९ ||



अग्निं दूतं वृणीमहे होतारं विश्ववेदसं |
अस्य यज्ञस्य सुक्रतुं || ७९० ||

अग्निमग्निं हवीमभिः सदा हवन्त विश्पतिं |
हव्यवाहं पुरुप्रियं || ७९१ ||

अग्ने देवां इहा वह जज्ञानो वृक्तबर्हिषे |
असि होता न ईड्यः || ७९२ ||



मित्रं वयं हवामहे वरुणं सोमपीतये |
य जाता पूतदक्षसा || ७९३ ||

ऋतेन यावृतावृधावृतस्य ज्योतिषस्पती |
ता मित्रावरुणा हुवे || ७९४ ||

वरुणः प्राविता भुवन्मित्रो विश्वाभिरूतिभिः |
करतां नः सुराधसः || ७९५ ||



इन्द्रमिद्गाथिनो बृहदिन्द्रमर्केभिरर्किणः |
इन्द्रं वाणीरनूषत || ७९६ ||

इन्द्र इद्धर्योः सचा सम्मिश्ल आ वचोयुजा |
इन्द्रो वज्री हिरण्ययः || ७९७ ||

इन्द्र वाजेषु नोऽव सहस्रप्रधनेषु च |
उग्र उग्राभिरूतिभिः || ७९८ ||

इन्द्रो दीर्घाय चक्षस आ सूर्यं रोहयद्दिवि |
वि गोभिरद्रिमैरयत्।।७९९।।


इन्द्रे अग्ना नमो बृहत्सुवृक्तिमेरयामहे |
धिया धेना अवस्यवः || ८०० ||

ता हि शश्वन्त ईडत इत्था विप्रास ऊतये |
सबाधो वाजसातये || ८०१ ||

ता वां गीर्भिर्विपन्युवः प्रयस्वन्तो हवामहे |
मेधसाता सनिष्यवः || ८०२ ||


१०
वृषा पवस्व धारया मरुत्वते च मत्सरः |
विश्वा दधान ओजसा || ८०३ ||

तं त्वा धर्त्तारमोण्यो३ः पवमान स्वर्दृशम् |
हिन्वे वाजेषु वाजिनं || ८०४ ||

अया चित्तो विपानया हरिः पवस्व धारया |
युजं वाजेषु चोदय || ८०५ ||

यौक्ताश्वाद्यम्
ऋषभः पवमानः


११
वृषा शोणो अभिकनिक्रदद्गा नदयन्नेषि पृथिवीमुत द्यां |
इन्द्रस्येव वग्नुरा शृण्व आजौ प्रचोदयन्नर्षसि वाचमेमां || ८०६ ||

रसाय्यः पयसा पिन्वमान ईरयन्नेषि मधुमन्तमंशुं |
पवमान सन्तनिमेषि कृण्वन्निन्द्राय सोम परिषिच्यमानः || ८०७ ||

एवा पवस्व मदिरो मदायोदग्राभस्य नमयन्वधस्नुं |
परि वर्णं भरमाणो रुशन्तं गव्युर्नो अर्ष परि सोम सिक्तः || ८०८ ||

वासिष्ठम्


१२
त्वामिद्धि हवामहे सातौ वाजस्य कारवः |
त्वां वृत्रेष्विन्द्र सत्पतिं नरस्त्वां काष्ठास्वर्वतः || ८०९ ||

स त्वं नश्चित्र वज्रहस्त धृष्णुया मह स्तवानो अद्रिवः |
गामश्वं रथ्यमिन्द्र सं किर सत्रा वाजं न जिग्युषे || ८१० ||

बृहत्साम


१३
अभि प्र वः सुराधसमिन्द्रमर्च यथा विदे |
यो जरितृभ्यो मघवा पुरूवसुः सहस्रेणेव शिक्षति || ८११ ||

शतानीकेव प्र जिगाति धृष्णुया हन्ति वृत्राणि दाशुषे |
गिरेरिव प्र रसा अस्य पिन्विरे दत्राणि पुरुभोजसः || ८१२ ||

श्यैतम्


१४
त्वामिदा ह्यो नरोऽपीप्यन्वज्रिन्भूर्णयः |
स इन्द्र स्तोमवाहस इह श्रुध्युप स्वसरमा गहि || ८१३ ||

मत्स्वा सुशिप्रिन्हरिवस्तमीमहे त्वया भूषन्ति वेधसः |
तव श्रवांस्युपमान्युक्थ्य सुतेष्विन्द्र गिर्वणः || ८१४ ||

माधुश्छन्दसम्


१५
यस्ते मदो वरेण्यस्तेना पवस्वान्धसा |
देवावीरघशंसहा || ८१५ ||

जघ्निर्वृत्रममित्रियं सस्निर्वाजं दिवेदिवे |
गोषातिरश्वसा असि || ८१६ ||

सम्मिश्लो अरुषो भुवः सूपस्थाभिर्न धेनुभि |
सीदं च्छ्येनो न योनिमा || ८१७ ||

हाविष्मतम्


१६
अयं पूषा रयिर्भगः सोमः पुनानो अर्षति |
पतिर्विश्वस्य भूमनो व्यख्यद्रोदसी उभे || ८१८ ||

समु प्रिया अनूषत गावो मदाय घृष्वयः |
सोमासः कृण्वते पथः पवमानास इन्दवः || ८१९ ||

य ओजिष्ठस्तमा भर पवमान श्रवाय्यं |
यः पञ्च चर्षणीरभि रयिं येन वनामहे || ८२० ||

तृतीयं क्रौञ्चम्
गौरीवितम्
गौरीवितम्


१७
वृषा मतीनां पवते विचक्षणः सोमो अह्नां प्रतरीतोषसां दिवः |
प्राणा सिन्धूनां कलशां अचिक्रददिन्द्रस्य हार्द्याविशन्मनीषिभिः || ८२१ ||

मनीषिभिः पवते पूर्व्यः कविर्नृभिर्यतः परि कोशां असिष्यदत् |
त्रितस्य नाम जनयन्मधु क्षरन्निन्द्रस्य वायूं सख्याय वर्धयन् ||८२२ ||

अयं पुनान उषसो अरोचयदयं सिन्धुभ्यो अभवदु लोककृत् |
अयं त्रिः सप्त दुदुहान आशिरं सोमो हृदे पवते चारु मत्सरः || ८२३ ||

यामम्


१८
एवा ह्यसि वीरयुरेवा शूर उत स्थिरः |
एवा ते राध्यं मनः || ८२४ ||

एवा रातिस्तुवीमघ विश्वेभिर्धायि धातृभिः |
अधा चिदिन्द्र नः सचा || ८२५ ||

मो षु ब्रह्मेव तदिन्द्रयुर्भुवो वाजानां पते |
मत्स्वा सुतस्य गोमतः || ८२६ ||

उक्थ्यामहीयवम्

१९
इन्द्रं विश्वा अवीवृधन्त्समुद्रव्यचसं गिरः |
रथीतमं रथीनां वाजानां सत्पतिं पतिं || ८२७ ||

सख्ये त इन्द्र वाजिनो मा भेम शवसस्पते |
त्वामभि प्र नोनुमो जेतारमपराजितं || ८२८ ||

पूर्वीरिन्द्रस्य रातयो न वि दस्यन्त्यूतयः |
यदा वाजस्य गोमत स्तोतृभ्यो मंहते मघं || ८२९ ||

आष्टादंष्ट्रम्