| मत्तविलासप्रहसनम् | २५ |
क्कुळे ईदिशेण णाोम शुळत्तणेण मए शह वि कोशं कळेशि । गामशुगळं आळुहिअ गगणमुप्पदिदेण शागळेण पडिभञ्जिअ ळावणं बळा गहीदे शक्कशुदे तिमिङ्गळे । अइ एळण्डलुक्ख ! किं भणाशि-अळिअं अळिअं त्ति । णं एशे मुशळशमविशाळळम्बहत्थे दद्दुळे मे शक्खी । अहव तेळ्ळोक्कविदिअपळक्कमश्श शक्खिणा किं कय्यं । एवं कळिश्शं । कुक्किळखादिअशेशं मंशखण्डं खादिश्शं । (खादन् श्रान्तः ।) हा हा माळिदो म्हि बप्फेण माळिदो म्हि । (रुदित्वा विलोक्य) के एशे मं ताळेशि । (विलोक्य) दुट्ठदाळआ ! जश्श वा कश्श वा भाउणेओ खु अहं, भीमशेणश्श घटुक्कओ विअ । अविअ शुणाथ,
गहीदशूळा बहुवेशधाळिणो
शदं पिशाआ उदळे वहन्ति मे ।
शदं च वग्याण णिशग्गभीशणं
मुहेण मुञ्चामि अहं महोळए ॥ १९ ॥
यसे । उन्मत्तो दुष्टकुकुर ईदृशेन नाम शूरत्वेन मया सहापि रोषं करोषि । ग्रामसूकरमारुह्य गगनमुत्पतितेन सागरेण प्रभञ्ज्य रावणं चलादू गृहीतः शक्रसुतस्तिमिङ्गिलः । अयि एरण्डवृक्ष ! किं भणसि- अलीकमलीकमिति । नन्वेष मुसलसमविशाललम्बहस्तो दर्दुरो मे साक्षी । अथवा त्रैलोक्यविदितपराक्रमस्य साक्षिणा किं कार्यम् । एवं करिष्यामि । कुक्कुरखादितशेषं मांसखण्डं स्वादिष्यामि । हा हा मारितोऽस्मि बाप्पेण मारितोऽस्मि । क एष मां ताडयसि । दुष्टदारकाः ! यस्य वा कस्य वा भागिनेयः खल्वहं, भीमसेनस्य घटोत्कच इव । अपिच श्रृणुथ,
गृहीतशूला बहुवेषधारिणः
शतं पिशाचा उदरे वहन्ति मे ।
शतं च व्याघ्राणां निसर्गभीषणं
मुखेन मुञ्चाम्यहं महोरगान् ।। १९ ।।
