पृष्ठम्:भामती.djvu/१७

विकिस्रोतः तः
Jump to navigation Jump to search
एतत् पृष्ठम् अपरिष्कृतम् अस्ति


[ १० ]



खापयति, तस्य च दृष्टत्वमाचमुपयुज्यते न वस्तुसतेति दृष्टयचणं
तथापि वर्तमानं दृष्टं दर्शनं नारोपेपयेगीति पूर्वेत्युक्तं, तत्र पू
र्वदृष्टंखरूपेणसदण्यारोपणीयतयाऽनिर्वाच्यमित्यनृतम् आरो
पविषयं सत्यमाच। परत्रेति। परत्र शुक्तिकादेौ परमार्थसति,
तदनेन सत्यानृतमिथुनमुक्तम्। स्यादेतत्। परत्र पूर्वदृष्टावभास
इत्यलक्षणमतिव्यापकत्वात् । अस्ति चि खस्तिमत्यं गवि पूर्व
त्रे पूर्वदृष्टस्य देवदत्तस्य परत्र माद्दिवत्यामवभासः समीचीनः।
अवभासपदं च समीचीने ऽपि प्रत्यये प्रसिद्धं यथा नीलस्याव
भासः पीतस्यावभास् इत्यत श्राच्छ् । स्मृतिरूप इति । स्मृते
रूपमिव रूपमस्येति स्मृतिरूपः । श्रसन्निहितविषयत्वं च स्म्
तिरुपत्वं सन्निचितविषयं च प्रत्यभिज्ञानं समीचीनमिति ना
तिव्याप्तिः । नाप्यव्याप्तिः खज्ञानस्यापि स्मृतिविभ्रमरूपस्यैवं
रूपत्वात्तत्रापि हि सर्यमाणे पित्रादै निद्रेपलववशादसन्निधा
नपरामर्श तत्रतत्र पूर्वदृष्टस्यैव सन्नितिदेशकालत्वस्य समा
रोपः। एवं पीतः शङ्खस्तित्क्तो गुड इत्यत्राप्येतस्रशण येोजनीयम् ।
तथाहि । बदिविनिर्गच्छदत्यच्छ्नयनरश्मिसंपृक्तपित्तद्रव्यवर्ति
नों पीततां पित्तरचितामनुभवन् शङ्ख च दोषाच्छादितश्
क्तिमानमनुभवन् पीतायाश्च शङ्खासंबन्धमननुभवन्नसंबन्धा
झच्णसारूप्येण पीतं तपनीयपिण्डं पीतं बिखफलमित्यादौ
पूर्वदृष्टं सामानाधिकरण्यं पीतत्वशङ्खत्वयेोरारोप्याच पोतः
शङ्खः इति । एतेन तिता गड इति प्रत्यये व्याख्यातः । एवं वि
मपि बलीयसा भैौर्येण तेजसा प्रतिखेोतः प्रवर्त्तितं मुखसंयुक्त
मुखं प्राच्यद्दोषवशात्तद्देशतामनभिमुखतां च मुखस्याग्राष्य

"https://sa.wikisource.org/w/index.php?title=पृष्ठम्:भामती.djvu/१७&oldid=112313" इत्यस्माद् प्रतिप्राप्तम्