पृष्ठम्:Kumarasambhavam - Mallinatha - 1888.djvu/३१८

विकिस्रोतः तः
Jump to navigation Jump to search
एतत् पृष्ठम् अपरिष्कृतम् अस्ति


दशमः सर्गः । ७७ रौद्रेण दह्यमानय महसातिमहीयसा । मम प्राणपरित्राणप्रगुणो भव वासव ॥ १४ ॥ झति श्रुत्वा वचो वह्नः परितापोपशान्तये। हतु विचिन्तयामास मनसा विबुधेश्चरः ॥१५॥ तेजोदग्धानि गात्राणि पाणिनास्य पराशन् । किञ्चित् कृपीटयोनिं तं दिवस्पतिरभाषत ॥१३॥ प्रीतः स्वाहाखधाहन्तकारैः प्रणयसे स्वयम् । रौद्रेणेति । हे वासव वृत्रहन्। रौद्रेण । रुद्रसम्बन्धिना अतिमहीयस अतिगरीयसा महसा तेजसा दह्यमानस्य दग्ध स्येत्यर्थः मम प्राणानां परिवणेन परिरक्षणेन प्रगुणः विख्यातः भव । शरणागतरक्षणेन महापुण्यं ते भविष्यतीति भावः ॥ १४ ! इतीति । इति पूर्वोक्तं वचः वडिवाक्यं श्रुत्व आकण्य विबुधेशखरः देवराजः । कर्तृ। मनसा वहेः अग्नेः पर तापस्य देहदाहजनितदुःखस्य यर्थ: उपशान्तये उपशमनार्थं हेतु कारणं विचिन्तयामास चिन्तितवान् ॥ १५ ॥ तेजोदग्धानति । दिवस्पतिः महेन्द्रः कतृभूतः । “शत मन्युर्दिवअति:’ इत्यमरः। तेजमा हरसम्बन्धिनेति शेषः । दग्धागि छ,ष्टानि अस्य वः सम्बन्धीनि गावाणि अवयवान् । पाणिग करणेन परामृशन् स्रुशन् सन् । एतेनास्य देवेन्द्रस्व जुगतअने खो हातिशयः सूच्यते । तं पूर्वात कृपीटयोनिं वशम् । “पेटयोनिच लन: ’ इत्यमरः। किञ्चित् वय मायं पायं अभाषत उवाच । बुद्धत्वान्नाघधातोर्विकर्मकत्वम् ५ १६ ॥ प्रीत इति । हे वने । त्वं स्वयं प्रेतः तुष्टः सन् स्वाह '