६३
च्छेषादपि । चरमावशिष्टं प्रमाणं लघुप्रमाणान्न्यूनं भविष्यति।
यथा गफफछयोर्निष्पत्तिः कल्पिता । पुनः सनं जतुल्यं पृथक्कार्यम् । सननखयोर्निष्पत्तिः गफफछनिष्पत्तितुल्या कार्या । तस्मात् सखं जात् स्वल्पं भविष्यति । सखखनयोर्निष्पत्तिर्गछछफयोर्निष्पत्तितुल्या भविष्यति । पुनः खनस्य यावन्तो घाता अबादधिका दहा: कल्पिताः ।पुनः सननमयोर्निष्पत्तिः सममलनिष्पत्तिश्च गछछफनिष्पत्तितुल्या कार्या । एवं तावत्कार्यं यावत् खननममला दहमध्ये खनतुल्या भवन्ति । पुनर्नखखसनिष्पत्तिर्मननसनिष्पत्तितुल्यास्ति पुनर्नखमननिष्पत्तिः खसनसनिष्पत्तितुल्यास्ति । खसश्च नसात् खल्पोस्ति । तस्मान्नखं मनात् स्वल्पं भविष्यति । एवं हि मनं लमात् स्वल्पं भविष्यति । तस्मात् संपूर्ण खलं दहादधिकं भविष्यति। इदं च अबादधिकमस्ति । तस्मात् संपूर्ण: खल: अबादधिको भविष्यति । सलः अस्मादत्यधिकोऽस्ति । पुनः प्रत्येकसल लमनिष्पत्तिः सममननिष्पत्तिः सननखनिष्पत्तिश्च गफफछयोर्निष्पत्तितुल्यास्ति । अस्यां निष्पत्तौ अबात् बशं पृथक्कार्यम् । अशात् शतं अतात् तकं पृथक्कार्यं यावत् अबविभागाः सलभागसमानास्तस्यामेवनिष्पत्तौ भवन्ति ।तस्मात् अकअबयोनिष्पत्तिः खससलनिष्पत्तितुल्या भविष्यति। पुनः अकसखनिष्पत्तिः अबसलनिष्पत्तितुल्या भविष्यति । अब: सलान्न्यूनोऽस्ति । तस्मात् अकं सखान्यूनं भविष्यति। तच्च जान्न्यूनमस्ति । तस्मात् अकं जानितान्तं स्वल्पं भविष्यति । इदमेवेष्टम्॥
अथ द्वितीयं[१] क्षेत्रम् ॥ २ ॥
न्यूनाधिकप्रमाणयोर्मध्येऽधिकप्रमाणान्न्यूनं प्रमाणं शोध्यं
- ↑ १ द्वितीयक्षेत्रम् V.
