पृष्ठम्:तन्त्रवार्तिकम्.djvu/१२१०

विकिस्रोतः तः
Jump to navigation Jump to search
एतत् पृष्ठम् अपरिष्कृतम् अस्ति


११४४ स्माच्चेत्कारणादृत्विजो भवन्ति हन्त सर्वेषां तदविशि ष्टमिति तदनुसार मृत्विवमपि सर्वेषामेव साप्तम् अत चत्वारः पञ्च षट् सप्तदशत्यद्या अवयव अप्यतस्य म हन्त इयवं स्तोतुमवयथवः । न वा परिसंख्यानात् ॥३३॥ परिसंख्यानादिति भाऽयकारेण परिसंख्यैव वा ख्यात सप्तदशस्वन्यषु च प्रप्तवत्सु सप्तदशपुनःश्रवण न तावन्मात्रपरिग्रहार्थं यो ऽर्थादितराभावप्रत्ययस्तमा शयितं न सप्तदशख रूपं प्रत्यापयितं । सर्वत्र हि द्वयो: सबन्धे कृत तत्वपं संसर्गश्च प्रतीयते न्यनिवृत्तिश्च । या चिच्च किं चित्प्रयोजनवशेन विवक्ष्यते । स्वरूपसंस- Vसंभवे च बलदेव विधिरितरनिऋत्तिप्रयोजनो भवति अतश्च विदोषत्वमदोषः । स्वार्थस्य प्रप्तत्वेनव हेयत्व- मततस्य च परार्थस्यापरिग्रहे विध्यानर्थक्यात् । परस्तु कर्म करणमेव हेतुं परिगृह्य सति निमित्ते ऽन्येष्वपि शब्दप्रवृत्यवश्यंभावित्वं मत्वा 58 । ननु प्रतिषिध्यमा नेष्वपीति । कार्यप्रतिषधे नैव तावत्पक्रमते सर्वत्र = स्वञ्जपप्रतिषधसंभव कार्यं प्रतिषिध्यत । तदाथा न ममेष पुवः पुत्बक य्यं न प्रवत्त तं इत्यर्थः । एवं यो य मर्थात्सप्तदशभ्यो धिकानां प्रतिषेधः प्रतीयते स क vविषयो न स्वढ्पविषय इति द्रष्टव्यम् । बरणं तु शब्दप्रहृत्तिनिमित्तत्वादनुदाहरणमिति चेत् नामिन्पक्षे कर्मयोगादेव शब्दप्रयंगसि चेरितरस्तु स्वकृपाप्रतिषेध तन्निमित्त‘ कार्यमपि दुष्प्रतिषेधर्मिति कथमृतौ यज तां तेषाम्मृष्टविव” न स्यादित्याह । सिदान्तवादौ तु तव A =