सामग्री पर जाएँ

पृष्ठम्:काव्यसंग्रहः.pdf/८१

विकिस्रोतः तः
एतत् पृष्ठम् परिष्कृतम् अस्ति
६८
।ऋतुसंहार

ऋतुसंहार
मधुसुरभिमुखाब्ञं लोचने लोध्रताम्रे
नवकुरुवकपूर्णः केशपाशी मनोज्ञः ।
गुरुतरकुचयुग्मं श्रोणिविम्बं तथैव
न भवति किमिदानीं योषितां मन्मथाय ॥ ३२॥ आकम्पितानि हृदयानि मनस्विनीनां
वातैः प्रफुल्लसहकारकृताधिवासैः ।
संबाधितं परभृतस्य मदाकुलस्य
श्रोचप्रियैर्मधुकरस्य च गीतमादैः ॥ ३३ ॥
रम्यः प्रदोषसमयः स्फुटचन्द्रभासः
पुंस्कोकिलस्य विरुतं पवनः सुगन्धिः ।
मत्तालियूथविरुतं निशि शीधुपानं.
सर्वं रसायनमिदं कुसुमायुधस्य ॥ ३४ ॥
छायां अनो समभिवांछति पादपानां.
नक्तं तथैच्छति पुनः किरणं सुधांशोः ।
इम्यर्ं प्रयाति शयितुं सुखशीतलञ्च
कान्ताञ्च गाटमुपगूहति शीतलत्वात् ॥ ३५ ॥
मलयपवनविह्वः कोकिलेनाभिरग्यो
सुरभिमधुनिषेकाल्लब्धगन्धप्रबन्धः ।
विविधमधुपयूथैर्वेध्धमानः समन्ताद्
भवतु तव वसन्तः श्रेष्टकालः सुखाय ॥ ३६॥
इति श्रीकालिदासकृतादृतुसंहारकाव्ये
वसन्तवर्णना समाप्ता ।
Digized by Google