सामग्री पर जाएँ

पृष्ठम्:काव्यसंग्रहः.pdf/४७

विकिस्रोतः तः
एतत् पृष्ठम् परिष्कृतम् अस्ति
३४
मेघदूमास्यं ।


मत्सन्देशैः सुखयितुमलं पश्य साध्वों निशीथे
तामुन्निद्रामवभिशयनासन्नवातायनस्थः ॥ ८८॥
आधिक्षामां विरहशयने सन्निको कपाश्र
प्राचीमूले तनुमिव कलामाचशेषां हिमणिः ।
नीता राचिः क्षणमिव मया साईमिच्छारतैया
तामेवोष्ण विरहजनितैरभिर्यापयन्तीं ॥ ८ ॥
“स्निग्धाः सख्यंः क्षणमपि दिवां तां न मोठ्यन्ती तन्वीं
एकप्रेक्ष्या भवति हि जगत्यङ्गनानां प्रवृत्तिः ।
सत्वं राची जलद शयनासन्न वातायनस्थः
कान्तां सुप्ते सति परिजने वीतनिद्रामुपेयाः” ॥१०॥
निश्वासेनाधरकिसलयकोशिना विक्षिपती
शुरुनानात् परुषमखर्क नूनमागण्डलम्बं ।
मत्संयोगः कथमपि भवेत् स्वनजोऽपोति निद्राम्
आकांक्षन्ती नयनसलिलोत्पीडरुडावकाशां ॥ ८१॥
श्राद्ये वहां विरहदिवसे या शिखादाम हित्वा
शापस्यान्ते विगलितशुचा सा मयोदेष्टमीया |
स्पर्शकिष्टामपमितनसेनासकृत् सारयन्तीं
गण्डाभोगात् कठिन विषमामेकवेणीं करेण ॥ १२ ॥
पादानिन्दोरम्मतशिशिराम् जलमार्गप्रविष्ठान्
पूर्वप्रीत्या गतमभिमुखं सब्रिहत्तं तथैव ।
चक्षुः खेदात् सलिलगुरुभिः पमछादयन्त
साब्भेऽहीव स्थलकमलिनीं न प्रबुद्धां न सुप्तां ॥ १३ ॥