<poem>सां जानीयाः परिमितकथां जीवितं मे द्वितीयं
दूरीभूते मयि सहचरे चक्रवाकीमिवैकां ।
गाठोक्तणां गुरुषु दिवसेवेषु गच्छत्सु बालां
जातां मन्ये शिशिरमथितां पद्मीनीं वान्यरूपां ॥ ८३ ॥
नूनं तस्याः प्रबसरुदितो छूननेचं प्रियाया
निश्वासानाम शिशिरतया भिन्नवर्णाधरौष्ठं ।
हस्ते न्यस्तं मुखमसकलव्यक्तिलम्बालकत्वाद्
इन्दोर्दैन्यं त्वदनुसरणक्लिष्टान्ते विभक्ति | ८४ ॥
आलोके ते निपतति पुरा सा वस्लिव्याकुला वा
मत्सादृश्यं विरहतनुताभावगम्यं लिखन्ती |
पृच्छन्ती वा मधुरवचनां सारिकां पञ्जरस्थां
कश्चिङ्गतुः स्मरसि निभृते त्वं हि तस्य प्रियेत्ति ॥ ८५ ॥
उत्सङ्गे वा मलिनवसने सौम्य निक्षिप्य वीणां
महोत्राङ्गं विरचितपदं गेयमुनातुकामा ।
तचीरार्द्रा नयनसलिलैः सारयित्वा कयश्चित्
भूयो भूयः स्वयमपि कृतां मूर्खनां विस्मरन्ती ॥८६॥
शेषान्मासान् गमनदिवसस्थापितस्यावधेर्वा
विन्यस्यन्ती भुवि गणनया देहलीमुक्तपुष्पैः ।
संयोगं वा हृदयनिहितारम्भमासादयन्ती
प्रायेखैते रमणविरहे ह्यङ्गनानां विनोदाः ॥ ८७ ॥
सव्यापारामहनि न तथा पीडयेन्महियोगः
शद्धे रात्री गुरुतरशुचं निर्विनोदां सखीन्ते ।
पृष्ठम्:काव्यसंग्रहः.pdf/४६
दिखावट
एतत् पृष्ठम् परिष्कृतम् अस्ति
३३
मेघदूतावं ।