सामग्री पर जाएँ

पृष्ठम्:काव्यसंग्रहः.pdf/४२८

विकिस्रोतः तः
एतत् पृष्ठम् अपरिष्कृतम् अस्ति
४१५
शन्तिशतकं ।


कैतदक्लारविन्दं च तदधरमधु क्वायतास्ते कटाक्षाः
कालायाः कोमलास्ते क्वच मदनधनुर्भङ्गुरो भूविलासः ।
इत्थं खट्टाङ्गकोटौ प्रकटितदशनं मञ्जुगुञ्जत्समीरं
रागान्धानामिवोच्चैरुपहसति महामोहजालं कपालं २७॥
शृणु हृदय रहस्यं यत् प्रशस्तं मुनीनां
न खस्नु न खलु योषित्सन्निधिः सम्बिधेयः ।
छरति हि इरिणाक्षी क्षिप्रमक्षिक्षुरप्र
प्रहतशमतनुचं चित्तमप्युत्तमानां ॥ २८ ॥
समाविष्यत्युञ्चैर् घनपिशितपिण्डं स्तनधिया
मुखं लालाक्लिन्नं पिवति चषकं सासवमिव ।

अमेध्यक्लेदार्द्रे पथि च रमतेस्पर्शरसिको
महामोहान्धानां किमपि रमणीयं न भवति ॥ २८ ॥
इति शान्तिशतके परीतापोपशमोनाम
प्रथमः परिच्छेदः ॥ १ ॥
अयमविचारितचारुतया
संसारोभाति रमणीयः ।
पुनः परमार्थहरण
न किमपि सारमणीयः ॥ १ ॥
केनाप्यनर्थरुचिना कपटं प्रयुक्तम्
एतत् सुहृत्तनयवन्धुमयं विचित्रं ।
कस्याच कः परिजनः स्वजनो अनोवा