सामग्री पर जाएँ

पृष्ठम्:काव्यसंग्रहः.pdf/३८३

विकिस्रोतः तः
एतत् पृष्ठम् परिष्कृतम् अस्ति
३७०
उद्धवदूतः

साक्षादीक्षा न भवतु चिरं चिन्तिता तेन माभूर्
दैवाधीनो गमयति जनः कोपि कुत्रापि कालं ।
वन्धीभूतं मयि तव मनस्त्वय्यपीद्ं ममेति
द्वाभ्यामाभ्यां मिलनमचिरादावयोः साधनीयं ॥ १२१ ॥
राधे राधे क्व चलसि मनाक्तिष्ठ कल्याणि कुञ्जे
प्रातर्जातं नहि नहि निशा सावशेषाधुनापि ।
इत्यावेशप्रलपितशतंमद्गतं देवि दिग्भ्यः
संप्राप्तास्ते कथयितुममी साक्षिणः सन्ति सभ्याः ॥ १२२ ॥
रुद्धा बन्धुप्रणयपदवी लंघिता लोकलज्जा
मूर्ध्नि न्यस्तं पदमयशसः शङ्कितो नापमृत्युः ।
मामाराद्धुं किमिव न कृतं दुष्करं त्वादृशीभिस्
त्यक्त्वा युष्मान् मम युदुपतेरद्य राज्यं धिगस्तु ॥ १२३ ॥
रम्या हर्म्यावलिरियममी बन्धवः सानुबन्धाः
निर्वैरयं जयति नगरी गुंफिता नागरीभिः ।
एषा सम्पत् किमिह न सुखं किन्तु कान्तारकुक्षौ
युष्माभिर्य: समजनि स मे दुर्लभो हृद्विनोदः ॥ १२४ ॥
नोपष्टम्भो गुणवति तव स्यादयं चेत्तदानीं
नाहं नासावतिमवघनश्यामलो देहवन्धः ।
दुःखं क्वापि क्वचिदपि सुखं यच्छसि क्वपि मोहं
सर्वत्रैवं स्फुरति मम तु त्वन्मयी सृष्टिरेव ॥ १२५ ॥
कुब्जामृज्वीमकरवमुरीकृत्य यन्निर्घृणत्वं
तत्तात्पर्यं विपुलमतयो नापयन्ति क्षतिः का ।