रूक्षत्वं नो न जयितुमियानेव यत्नस्तवाभूद
एतच्चेतस्त्वयितुं न गुणादन्यदङ्गीकरोति | ८२ ॥
तुभ्यं दातुं विषमुपनता पूतनाघानियुक्तं
विश्वोन्माथिष्वपि समुचितो निग्रहः पुरुषेषु ।
आज्ञायोषित् प्रकृतिकृपणानन्यवृत्तिश्रयाते
तत्रोन्माथे किमपयशसःपातकाद्वान्यदस्ति ॥ ८३ ॥
संभोग्योभूर्दिनकतिपयं मादृशीनामथत्वं
माथुर्यश्चेद्दिनकातिपयं भुञ्जते सह्यमेतत् ।
अस्माभिर्यो भवदनुभवः सोपि सर्वात्मनायन्
निःसंस्कारः समजनि मनो दग्धमेतावतैव ॥ ८४ ॥
तुल्याकारं समनु भवतोरत्र दुःखं सुखञ्च
क्रीडाकारी त्वमहमिति नो शब्दभेदोपि जातः ।
सत्वं योषित्कुलरतिगुरुः साहमेवं वराकी
सा किं नाहं त्वमसि न स किं नाव किं जातमेतत् ॥८५ ॥
धैर्यात् काचित् कतिचन सखी शिक्षया लज्जयान्ये
भीत्या काचित् कतिचन रुषा काचिदालस्यतोपि ।
स्वाधीनेपि त्वयि रतिगुरौ केलिकुंजावलम्ब
नस्वाध्यायाः कति कति निशामादृशामत्र नासन् ॥८६॥
दूरं दूरादपि च विषमं कचिदेत्यप्रहारं
कुर्वन्नेकं पशुमिव जगन्नाथ किं नावधीर्मां ।
वाढीसीमप्रसरणपटुः श्रूयमाणैरजस्रं
किं दुःशीलप्रहरणशतैरङ्गमङ्गं लुनासि ॥ ८७॥