येनागत्य त्वमपि मथुरां यानमारोप्य नीतो
यश्चाविष्टस्तव चरणयोश्चक्र चित्रे सुलोठ ।
अस्माकं त्वद्गमनसमये सा दशा येन दृष्टा
सोपि स्वामिन् किमपि करुणाकातरो न ब्रवीति ॥५५॥
अस्मन्मर्मच्छिदुरमकरोत् कृत्यमत्युत्कटं यत्
कंसस्तेन त्रिभिरपि दिनैस्तत्फलं साधु लेभे ।
त्वामुत्थाप्य त्वरिततुरगं येन यानं वितेने
किञ्चित्तस्य प्रभुवर कुतः श्रूयते नाधुनापि ॥ ५६ ॥
श्यामं तेजः प्रकृतिविमलत्वेन संक्रान्तसर्वं
प्रत्यक्षञ्च व्यवधिवहुलं विश्वरूपप्रकाशि |
आन्ध्यं जन्मावधि जनयताशेषलोकैकरत्नं
हाहा तेन त्वमपि मुषितं तारकं चक्षुषो नः ॥ ५७॥
सूक्ष्मं सूक्ष्मादपि च कलयन्नन्ध वञ्चेष्टते यो
नान्ध्यं तस्मात्तिरयति रसैरश्विनीनन्दनोपि ।
विज्ञात्तुं सत्त्वमपि रचयन्नेवमङ्गव्यवस्थां
वङ्कीकार्यः कथमिव वृथा किं परं दूषयामि ॥ ५८ ॥
तत्ते चित्तं शरणमपि नः सर्वतो भद्ररूपं
व्यावृत्तास्मान् वसति बलवन्नागरीवृन्दमत्र |
वैदग्ध्यं ते किमिदमधुना तद्वहिर्वीथिकान्ते
वासोरासोत्सवनट विभो दुर्लभो यन्ममापि ॥ ५९ ॥
किं नो वृष्ट्या न किमशनिभिर्भूभृता वाहताः स्म
किं न प्लुष्टादवहुत वहैर्दंशिताः किं न सर्पैः ।