दत्तस्वप्नो भवसि यदि मे दर्शनीयः कदाचिद्
वर्हापीडं मधुरमुरलीधाम तद्धाम दध्याः ।
अस्मादन्यद् यदि वितनुषे दीयते दिव्यमुग्रं
पादस्पर्शः पुरमृगदृशां दुर्लभस्तत्तव स्यात् ॥ ४४ ॥
मद्भावेन स्थिरमथ चरं भावयन्त्यो भवत्यः
सन्तुस्यन्तु त्वमिति बहुधा सत्वमस्मानवादीः ।
आख्यातव्यं किमिह भवतः किञ्चिदूनो नवासौ
नैवास्माकं मदयति मनो नामनीलाम्बरोपि ॥ ४५ ॥
व्यक्तीभूतः स्वयमयमसि श्लाघनीयः समृत्ध्या
ऋज्वीषु त्वं कथमिह परीतोषमस्मासु यायाः ।
तत्तद्वन्धुप्रकरपुरतस्तत्र कापित्रिवक्रा
धृत्वा यत्त्वामधिनिवसनं नाथ निघ्नी चकार ॥ ४६॥
गव्यस्तेन प्रथममुदभूर्वत्सपालश्च पश्चात्
तत्रेदानीं तदनु तदनु छिद्रनौकर्णधारः ।
लुण्ठाको भूदथ कुलवधूजातिजीवार्थसार्थ
धिग्धातारं भवति निहितो येन भूचक्रभारः ॥४७॥
भक्तिप्रीतिप्रणयसहितं मानदम्भाद्यपेतं
चेतोस्माकं गुणवदगुणं गोदुहां देहमेतत् ।
विक्रीतं ते युगपदुभयं स्वीकृतञ्च त्वयाथो
हृद्गुण्हासि त्यजसिच वपुर्नाथ कोयं विचारः ॥४८॥
यत्राधर्मः प्रसवतितरां यत्र भूयाननर्थो
यत्राकामः सपरमुदयी यत्र ते नास्ति मोक्षः ।
पृष्ठम्:काव्यसंग्रहः.pdf/३६९
दिखावट
एतत् पृष्ठम् परिष्कृतम् अस्ति
३५६
उद्धवदूतः