अद्य त्रस्यन्त्रिभुवनवशीकारमाधुर्यधूर्ये
त्वच्चातुर्ये न भवति यथा लाञ्छनं तद्विदध्याः ॥ ३८ ॥
एकैकाभिर्विहितमसकृत् तत्तवेहानुगत्यं
यस्मै कस्मिन्नपि गणयति क्रीतमात्मानमन्यः ।
धिग्वैदग्ध्यं तव तदिहताः सिन्धुपारे विहाय
स्मैरी वैरी परमइव यन्निर्भरं निर्वृतोसि ॥ ३९ ॥
कूलक्रोडे तपनदुहितुश्च्यालपङ्के निमग्नं
यत्नादुत्थापितमथकृतोपस्क्रियं कौशलेन ।
न्यस्तं पीठे तव चरणयोश्चक्रचिह्नं पदं तत्
शालग्रामोपलमिव सदा मद्विधाः पूजयन्ति ॥ ४० ॥
युक्ता सर्वात्मनि मयि मनः सञ्चिदानन्दरूपे
चेतस्तापं जहित न हितः कश्चिदेवाङ्गसङ्गः ।
इत्युद्देशान् कथयति वृथा मादृशां वालिशानाम्
एते हि त्वद्विरहशिखिनः सामीधेनीं भजन्ति ॥ ४१ ॥
वेशे वाम्यं तदपि मुदिरश्याम सावर्ण्यतस्ते
मुग्धा हस्ते मरकतमयी कङ्कणश्रेणिरीदृक् ।
अङ्गालेपो मृगमदरसैः स्निग्धनीलं दुकूलं
सर्वाङ्गीनं ब्रजपुरजुषामङ्गनानामिदानीं ॥ ४२ ॥
साक्षादीक्षां घटयति घनश्याम यत्ते कुतस्तत्
तल्लावण्यं कथय कृतिना केन चित्रेण लेख्यं ।
अक्रूरस्यागमनदिवसान्निद्रया नाथ नष्टं
कुत्र स्वप्नः शिव शिव दृशौ वास्पदृष्ट्यै परं नः ॥ ४३॥
पृष्ठम्:काव्यसंग्रहः.pdf/३६८
दिखावट
एतत् पृष्ठम् परिष्कृतम् अस्ति
३५५
उद्धवदूतः