सामग्री पर जाएँ

पृष्ठम्:काव्यसंग्रहः.pdf/३५५

विकिस्रोतः तः
एतत् पृष्ठम् परिष्कृतम् अस्ति
३४२
उद्धवसन्देशः


तापोन्नद्धश्वसितपटलीदूयमानाधरश्रीर्
मुक्तकीडो धवलिमधुराहिण्डिरक्षामगण्डः ।
स्मारं स्मारं गुणपरिमलं हन्त वः कान्तचेताः
सोयं कान्तः किमपि सरलाः सुंदरं संदिदेश ॥ १०३ ॥
कच्चिद्भीतं न भजत मुहुर्दानवेभ्यः पुरावत्
कल्याणं वः सरलहृदयाः कच्चिदुल्लालसीति ।
कचिद्यूयं स्मरथ सरसं तत्र चित्तानुकूलं
कुञ्जे कुञ्जे कृतमथ मया तञ्च सेवाप्रपञ्चं ॥ १०४ ॥
नीतो यत्नाद्विविधविनयैर्वन्धनं वन्धुताभिः
कर्तुं भूयः किमपि कुशलं पत्तने वर्तमानः ।
ध्यायं ध्यायं नवनवमहं सौहृदं वः सुकणठ्यः
गाढोत्कण्ठाक्लमपरवशं बासराणि क्षिपामि ॥ १०५ ॥
ज्ञातं ज्ञातं विरमतु चिरं त्वादृशीनां चरित्रं
याभ्यस्तीब्रा समजनि मनो भेदिनी वेदनेयं ।
चक्रुर्वक्रं मयि किल तथा प्रेमपूरं भवत्यो
येनोद्भ्रान्तस्त्रुटिमपि वलादुत्सहे नाद्य नेतुं ॥ १०६ ॥
रासोल्लासान्निशि निशि चिरं स्वप्नवृन्दापदेशाद्
वृन्दारण्ये सुरभिनि मया सार्द्धमास्वादयन्ते ।
भूयोभूयस्तदपि च परित्यागिता दूषणं मे
शंसन्त्यः किं कुटिलहृदया न त्रपन्ते भवत्यः ॥ १०७ ॥
ते ते चन्द्रावलि रसभरभ्रान्तनेत्रान्तमैत्री
वैचित्रीभिस्त्रिभुवनजये दत्तहस्तावलम्बाः ।