जानीयात् प्रेषणे भृत्यान् बान्धवान् व्यसनागमे ।
मिचम्चापदि काले च भार्या ञ्च विभवक्षये ॥ २१ ॥
उपकार ग्रहीतेन शत्रुणा शतुमुद्हरेत्।
पादलग्नं करस्थेन कंटकेनेव कंटकं ॥ २२ ॥
न कश्चित् कस्य चित् भिन्न् न काश्चित् कस्य चिद्रिपु
कारणेन हि जानाति मित्राणि च रिपुंस्तथा ॥ २३ ॥
दुर्जनः प्रियवादी च नैतविश्वासकारणं ।
मधु तिष्ठति जियाये हृदये तु हलाहलं ॥ २४ ॥
दुर्जनः परिहर्तव्यो विद्ययालकृतोऽपि सः ।
मणिना भूषितः सर्पः किमसौ न भयङ्करः ॥ २५ ॥
सर्पः क्रूरः : खलः क्रूरः सर्पात् क्रूरतरः खलः ।
मन्त्रौषधि वशः सर्पः खलः केन निवार्यते ॥ २६ ॥
नखिनाञ्च नदीनाञ्च शृङ्गियां शस्त्रपाणिनां ।
विश्वासो नैव कर्तव्यः स्त्रीषु राजकुलेषु च ॥ २७॥
हस्ती हस्तसहस्त्रेण प्रशतहस्तेम वाजिनः ।
शृङ्गणो दशहस्तेन स्थानत्यागेन दुर्जनः ॥ २८ ॥
आपदर्थं धनं रक्षेत् दारान् रक्षेचनैरपि ।
आत्मानं सततं रक्षेदारैरपि धनैरपि ॥ २८ ॥
परदारं परद्रव्यं परीवादं परस्य च ।
परीहासं गुरोः स्थाने चापल्यञ्च विवर्जयेत् ॥ ३० ॥
त्यजेदेकङ्गुलस्यार्थे ग्रामस्यार्थे कुलं त्यजेत् ।
ग्रामं जनपदस्यार्थे आत्मार्थे पृथिवीं त्यजेत् ॥ ३१ ॥
पृष्ठम्:काव्यसंग्रहः.pdf/३२७
दिखावट
एतत् पृष्ठम् परिष्कृतम् अस्ति
३१४
चाणक्यशतकं ।