सामग्री पर जाएँ

पृष्ठम्:काव्यसंग्रहः.pdf/२६६

विकिस्रोतः तः
एतत् पृष्ठम् परिष्कृतम् अस्ति
२५३
आनन्दलहरी ।


यदालापादष्टादशगुणित विद्यापरिणतिर्
यदादत्ते दोषांद्गुणमखिलाः पयव ॥ ३८॥
तडित्वन्तं शक्त्या तिमिरपरिपन्थिस्फुरणया
स्फुरम्नानारत्नाभरणपरिणजेन्द्रधनुषं ।
तमश्यामं मेघं कमपिमणिपूरैकसरखिं
निषेवे वर्षन्तं हरमिहिरतप्तं चिभुवनं ॥ ३८ ॥
तव स्वाधिष्ठाने हुतवहमधिष्ठाय नियतं
समोडे सम्बर्तं जननि जननीं ताश्च समयां ।
यदालोके लोकान् दहति महति क्रोधकलिने
दयार्द्रा ते दृष्टिः शिशिरमुपचारं रचयति ॥ ४० ॥
तवाधारे मूले सह समयया स्वास्यपरया
भवात्मानं वन्दे नवरसमाताण्डवनटं ।
उभाभ्यामेताभ्यामुभयविधिमुद्दिश्य दयया
सनाथाभ्यां जज्ञे जनकजननीमञ्जगदिदं ॥ ४१
गतै र्माणिक्यैक्यं गगणमणभिः सान्द्रघटितं
किरीटं ते हैमं हिमगिरिसुते कीर्तयति यः ।
समीपे यछाया स्फुरणकिरणं चन्द्रशकलं
धनुः सौनासीरं किमिदमिति वध्नाति धिषणां ॥ ४२ ॥
धुनोतु ध्वान्तं नस्तुलितदलितेन्दीवरदल
घनं सक्षं स्त्रिग्धं चिकुरनिकुरूम्बं तव शिवे
यदीयं सौरभ्यं सहजमुपलब्धं सुमनसो
वसन्त्यस्मिन् मन्ये वस्लमथनवाटीविटपिनां ॥ ४३ ॥