सामग्री पर जाएँ

पृष्ठम्:काव्यसंग्रहः.pdf/२३७

विकिस्रोतः तः
एतत् पृष्ठम् परिष्कृतम् अस्ति
२२४
दृष्टान्तशतकं।


निकटस्थ गरीयांसमपि लोको न मन्यते ।
पविचामपि यन्मर्त्या न नमस्यन्ति आन्हवीं ॥ ७५ ॥
स्वजनः स्वात्मवज्जंतुर्ज्ञायते गुणवान् परैः ।
गोपैर्गोपवदाज्ञयि हरिर्देवैर्जगत्पतिः ॥ ७६ ॥
उत्तमस्तोषमायाति तदङ्गो पोष्यते यदि ।
वृक्षः प्रसीदति प्रायः पादाभ्यङ्गेन न स्वयं ॥ ७७ ॥
सर्वच गुणवानेव चकास्ति प्रथिते नरे ।
मणिर्मूर्ध्नि गले वाहौ पादपीठेपि शोभते ॥ ७८ ॥
उत्तमं सुचिरं नैव विपदोभिभयंत्यलं ।
राहुग्रसमसंभूतक्षणो विछाययेद्विधुं ॥ ७८ ॥
प्रायः स्वभावं मुञ्चन्ति सन्तः संसर्गतोऽसतां ।
चण्डा चण्डातपात् पादा हिमांशोरम्मृतसृजः ॥ ८॥
तुल्यं परोपतापित्वं कुञ्चयोः साधुनीचयोः ।
न दाहे ज्वलतोर्भिन्नञ्चन्दनेंन्धमयोः क्वचित् ॥ ८१ ॥
न भाति वांछा वैजात्ये न देवा भान्ति वादिनि ।
अञ्जनं दूषणं वक्त्रे भूषणं किल लोचने ॥ ८२ ॥
दुर्भगः स्यात्प्रकृया यो विभूत्यापि स तादृशः ।
गोमयं श्रीनिवासोस्ति न तथापि मनोहरं ॥ ८३ ॥
गुणानर्चन्ति जन्तूनां न जातिं केवलां क्वचित् ।
स्फाटिकं भाजनं भग्नं काकिन्यापि न गृह्यते ॥ ८४ ॥
आगछ्दुत्सवी भाति यथैव न तथा गतः ।
हिमांशोरुदयः सायं चकास्ति न तथोषसि ॥ ८५ ॥