पृष्ठम्:काव्यसंग्रहः.pdf/२१५

centerसूर्यशतकं

 

माञ्जिष्ठी प्रष्ठवाचावलिबिश्वतशिरञ्चामरालीनु लोकौर्
आशयालोकितैवं सवितुरघनुदे स्तात् प्रभातेप्रभा वः ॥ २७ ॥
ध्वान्तध्वंसं विधत्ते न तपति नितरां नातिरूपं व्यक्ति
न्यक्त्वं नीत्वापि नक्तं न वितरतितरां तावदहस्त्विषं यः ।
स प्रातर्माव्यरंसीदसकलपटिमा पूरयन् युष्मदाशा
आशाकाशावकाशावतरणतरुणप्रक मोऽर्कप्रकाशः ॥२८॥
तीव्रं निर्वाणहेतुर्यदपि च विपुलं यत् प्रकर्षेण चाच
प्रत्यक्षं यत् परोक्षं यदि यदपरं नश्वरं शाश्वत ।
यत् सर्वस्य प्रसिद्धं जगति कतिपये योगिनो यहिदन्ति
ज्योतिस्तद्दिप्रकारं सवितुरवतु वो वाच्यमाभ्यन्तरच्च॥२८॥
रत्नानां मण्डलाय प्रभवति नियते देशलब्धावकाशं
वऱ्हेर्दावादिदग्धं निञञडिमतया कर्तुमानन्दमिन्दोः ।
यत्तु चैलोक्यभूषाविधिरघदहनं ह्लादिरच्याशु तो
वाहुल्योत्पाद्य कार्याधिकतरमवतादेकमेवार्कतेजः ॥३०॥
मीलञ्च क्षुर्विजिश्रुतिजडरसनं विनितघ्राणवृत्ति
स्वव्यापाराक्षमत्वक् परिमुषितमनःश्वासमाचावशेषं ।
विखस्तानं पतित्वा स्वपदपहर ताद श्रियं योऽर्कजम्मा
कालव्यालावलीढं जगदगदइवोत्थापयन् प्राक् प्रतापः
निःशेषं नैशमम्भःप्रसभमपनुदन्नश्रुले शानुकारि [॥ ३१ ॥
स्तोकस्तोकापनीतारुणरुचिरचिरादस्तदोषानुषङ्गः ।
दाता हृष्टिं प्रसन्त्रां चिभवननयनस्याशु युष्मविरुद्धं