पृष्ठम्:काव्यसंग्रहः.pdf/२१३

२००

सूर्यसतकं

कृष्येण ध्वान्तकृष्णस्वतनुपरिभवचसुनेवस्तुतोलं
चाणायस्तासनीयानपितिमिररिपोः सत्विषामुहमोवः १६|
विस्तीर्णं व्योमदीर्घाः सपदिदश दिशोव्यस्त वेलाम्भसोब्धीन्
कुर्वद्भिदृश्यमानां नगनगरगणाभोगपृथ्वीश्च पृथीं।
पद्मिन्युच्छास्यते यैरुषसि जगदपि ध्वंसयित्वातमिश्रा
मुश्रावि श्रंसयन्तु द्रुतमनभिमतं ते सहस्रत्विषो वः ॥१७॥
अस्तव्यस्तत्वशून्यो निजरुचिरनिशानश्वरः कर्तुमीशो
विश्वं वेश्मेव दीपः प्रतिततिमिरं यः प्रदेशे स्थितोपि ।
दिक्कालापेक्षयासौ त्रिभुवणमटतस्तिग्मभानोर्नवास्यां
यातःशातकतव्यां दिशिदिशतु शिवं सोर्चिषामुहमोवः १८ ॥
मागान्वानं मृणाली मुरितिद्यथेवाप्रविष्टोहिलोकं
लोकालोकस्य पार्श्व प्रतपति न परं यस्तदास्थार्थमेव ।
ऊंर्ध्व ब्रह्माण्डखण्ड स्फुटनभयपरित्यक्तदेयसी
स्वेच्छावश्यावकाशावधिरवतु सवस्तापनोरोचिरोघः ॥१८॥
अश्यामः कालएको न भवति भुवमान्तेषि बीतेऽन्धकारे
सद्यः प्रालेयपादो न विलयमचलञ्चन्द्रसाञ्चाभ्युपैति ।
वडःसिद्धांजलीनां नहि कुमुदवनस्यापि यचोज्जिहाने
तत्प्रातः प्रेक्षणीयं दिशतु दिनपतेर्धाम कामाधिकं वः ॥२०॥
यत्कांतिं पंकजानां न हरति कुरुते प्रत्युताधिक्यरम्यां
नोधत्ते तारकाभां तिरयति नितरामाशु यनित्यमेव ।
कर्तुंनालं निमेषंदिवसमपिपरं यत्तदेकं चिलोक्याश्
चक्षुः सामान्यचक्षुर्विसदृशमघभिद्धास्वतस्ताम्महोवः ॥