<poem>
ख्यातस्त्वं विभवैर्यशांसि कवयो दिक्षु प्रतन्वन्ति च । इत्थं मानधनातिदूरमुभयोरप्यावयोरन्तरं १८७ यद्यस्मासु पराङमुखोसि वयमध्येकान्ततोनिस्पृहाः ॥ ४८ ॥ अहौ वा हारे वा वलवति रिपौ वा सुहृदि वा मणौ वा लो वा कुसमशयने वा दृशदि वा । खे वा स्वै वा मम समदृशो यान्ति दिवसाः क्वचित्पुण्येऽरण्ये शिवशिवशिवेति प्रलपतः ॥ ५० ॥ एकाकी निस्पृहः शान्तः पाणिपाचोदिगम्बरः । कंदा शम्भो भविष्यामि कर्मनिर्मूलनक्षमः ॥ ५१ ॥ पाणिं पाचयतां निसर्गशुचिना भैक्षेण सन्तुष्यतां यत्तु कापि निषीदतां वहुतृणं विश्वं मुहुः पश्यतां । श्रत्यागेपि तमोरखण्डपरमानन्दावबोधस्पृहां मर्त्यः कोपि शिवप्रसादसुलभां संपत्स्यते योगिनां ॥ ५२ ॥ अर्थानामीशिषे त्वं वयमपि च गिरामीश्महे यावदर्थं सूरस्वं वादिदर्पज्वरशमनविधावश्यं पाटवं ते । सेवन्ते त्वां धनाव्यामतिमलहतये मामपि श्रोतुकामा सय्ययास्था न ते चेत्त्वयि मम नितरामेव राजन् गतासीत् वयमिह परितुष्टा वल्कलैस्त्वं दुकूलैः समइह परितोषो निर्विशेषो विशेषः । सतु भवतु दरिद्रो यस्य तृष्णा विशला
मनसि च परितुष्टे कोर्यवान् को दरिद्रः ॥ ५४ ॥
<poem>
</poem>
फलमलमशनाय स्वादु पानाय तोयं [ ५३॥ </poem>
