पृष्ठम्:काव्यसंग्रहः.pdf/१७८

१६५

नीतिशतकं ।

क्षीरेणात्मगतोदकाय हि गुणा दत्ता पुरातोखिलाः
क्षीरे तापमवेक्ष्य तेन पयसा खात्मा कशानौ हुतः ।
गन्तुं पावकमुन्मदन्तदभवदृष्ट्वा तु मिचापदं
युक्ता तेन जलेन सम्प्रति सतां मैची पुनस्वीदृशी ॥ ३१ ॥
या साधून हि खलाम् करोति विदुषो मूर्खान् हितान्
द्वेषिणः प्रत्यक्षं कुरुते परोक्षममृतं हालाहसं तत्क्षणात् ।
तामाराधय शङ्करीम्भगवतीन्दार्थी फलं वांछितं हे
साधो त्वमतो गुणेषु विफलेवास्थां डया मा कृथाः ॥ ३२॥
क्ऋमिकुलचितं लालातिवं विगन्धि जुगुप्सितं
निरुपमरसप्रीत्या खादन् मरास्थि निरामिषं ।
सुरपतिमपि वा पार्श्वस्थं विलोक्य न शकते
न हि गणयति क्षुद्रो जन्तुः परिग्रहफलफल्गुतां ॥ ३३ ॥
स्वल्पं स्नायुवशावशेषमलिनं निमसमप्यस्थिकं
श्वा लब्ध्वा परितोषमेति न च तत्तस्य क्षुधाशान्तये ।
सिंहो जम्बुकमङमागतमपि त्यक्त्रा निहस्ति दियं
सर्वः कृच्छ्रगतोपि वांछति जनः सत्त्वानुरूपं फलं ॥ ३४ ॥
पापानिवारयति योजयते हिताय
गुह्यानि गूहति गुणान् प्रकटी करोति ।
पतच न जहाति ददाति काले
सन्मिजलक्षणमिदं प्रवदन्ति सन्तः ॥ ३५ ॥
मृगमीनसज्जनानां सृजलसंतोषविहितवृत्तीनां ।
लुब्धकधी वरपिशुना निष्कारणवैरिणो जगति ॥ ३६ ॥