इति प्रायो भावाः स्फुरदवधिमुद्रामुकुलिताः
सतां प्रज्ञोन्मेषः पुनरयमसीमा विजयतां ॥ १७ ॥
क्वचिह्नमीशय्यः क्वचिदपि च पर्यशयनः
क्वचिच्छाकाहारः क्वचिदपि च शाल्योदनरुचिः ।
क्वचित्कन्याधारी क्वचिदपि च दिव्याम्बरधरो
मनस्वी कार्यार्थी न गणयति दुःखश्नच सुखं ॥ १८ ॥
ये सन्तोषसुखप्रमोदमुदितास्तेषान्न भिन्ना मुदो
ये त्वन्ये धनलोभसङ्कलधियस्तेषान्न तृष्णा दता ।
इत्थं कस्य कृते कृतः स विधिना तादृक् पदं सम्पदां
स्वात्मन्येव समाप्तहेममहिमा मेरुर्न मे रोचते ॥ १९ ॥
नमस्यामो देवान्ननु त विधेस्तेपि वशगा
विधिर्वन्धः सोपि प्रतिनियतकर्मैकफलदः ।
फलङ्कर्मायत्तं यदि किममरैः किश्व विधिना
नमस्तत्कर्मभ्यो विधिरपि न येभ्यः प्रभवति ॥ २० ॥
दौर्मन्त्र्यान्नृपतिर्विनश्यति यतिः सङ्गात्सुतोलालनात्
विप्रोऽनध्ययनात्कुलं कुतनयाच्छीलं खलोपासनात् ।
होर्मद्यादनवेक्षणादपि कृषिः स्नेहः प्रवासाश्वयात्
मैत्री चाप्रणयात्सम्वरिणयात्त्यागात्प्रमादानं ॥ २१ ॥
रक्तत्वं कमलानां सुपुरुषाणां परोपकारित्वं ।
असताञ्च निर्दयत्वं स्वभावसिद्धन्त्रिषु चितयं ॥ २२ ॥
जायं ह्रीमति गण्यते व्रतरुचौ दम्भः शुचौ कैतवं
शूरे निर्घृणता ऋजौ विमतिता दैन्यं प्रियालापिनि ।
पृष्ठम्:काव्यसंग्रहः.pdf/१७६
दिखावट
एतत् पृष्ठम् परिष्कृतम् अस्ति
१६३
नीतिशतकं ।