पृष्ठम्:Kumarasambhavam - Mallinatha - 1888.djvu/१६२

विकिस्रोतः तः
Jump to navigation Jump to search
एतत् पृष्ठम् अपरिष्कृतम् अस्ति
१६१
प्रथमः सर्गः ।

आरोति पादावुषगद्य मौलिना
विनिद्रमन्दाररजोऽरुणा,लौ ॥ ८० ॥
विवधता दोषमपि च्युतात्मना
त्वयैकमीशं प्रति समधु भाषितम् ।
यमामनन्यात्मभुवोऽपि कारणं
कथं स लक्ष्यप्रभवो भविष्यति ॥ ८१ ॥
अलं विवादेन यथा (२)धृतरूवया
तथाविधस्तावदशेषमस्तु सः ।

अमर्द इति । प्रभिन्न मद्वौ दिग्वरथो दिमजो गहनं यस्य सः। ऐरावतेनोढ इत्यर्थः । वृषा देवेन्द्रोऽस्म्यदो दरिद्रस्य दुषेण गच्छतो वृषभारूढंख तळेश्वरख पादौ मौलिग मुकुटेमोपगस्य। प्रणश्येत्यर्थः। विनिद्राएँ विकसिता मन्दाराणां कत्यतरुकुसुमानां रजोभिः परागैः परुणा अग्रलयो ययोस्तौ तथोक्तौ करोति । द्गिजारोहिणामिन्द्रादीनामपि वन्द्याव इन्दुमौलेः किं सम्यदा वृषारोहण वा को दोष इत्यर्थः ॥ ८० ॥

 यदुक्तम् "अलजग्मता” (५ ।७२) इति तत्तरमाह----

 विवशतेति ॥ च्युतामना नष्टलभावेन अतएव दोषं दूषणं विवक्षता वसुमिच्छतापि त्वया ईशं प्रत्ये कम् “प्रायजसमा” त्वे तदेकम्। वच इत्यर्थः । साधु भाषितं सुस्वगुरुम् । कुतः। यम् ईश्वरसामभुवोऽपि अभणेऽपि । “श्रामभूः सुरज्येष्ठः" ईविमरः । कारणमामनन्ति उदाहरन्ति । विहस इति शेषः ॥ पास्स्याद् –” इत्यादिना ममादेशः। स शरः कथं शुभप्रभवो लवजमा भविष्यति। अयादिनिधन छ भगवत: कारणशइकश्च नायित त्वर्थे झ ॥ ८१ ॥


(२) श्रुतम् ।