पृष्ठम्:Kumarasambhavam - Mallinatha - 1888.djvu/१४५

विकिस्रोतः तः
Jump to navigation Jump to search
एतत् पृष्ठम् अपरिष्कृतम् अस्ति
१४४
कुमारसम्भवे ।

अवैमि सौभाग्यमदेन वस्थितं
तव प्रियं यश्चतुरावलोकिनः ।
करोति लच्य' चिरमस्य चक्षुषो
न वनमात्मीयमरालपक्ष्मणः ॥ ४९ ॥
कियच्चिरं धास्यसि गौरि विद्यते
ममापि पूर्वाश्रमसञ्चितं तपः ।
तदर्धभागेन लभख काङ्कितं
वरं तमिच्छामि च साधु वेदितुम् ॥५०॥
इति प्रविश्याभिहिता द्विजन्मन
मनोगतं सा न शशाक शंसितुम्।

 वैमीति ॥ तव प्रियं वल्लभं सौभाग्यमदेन सौन्दर्यगर्वेण। कF । वञ्चितं विप्रलब्धमवैमि वेत् ि। यः प्रियचतुरं मधुरम वलोकत इति चतुरावलोकिनऽरासपमणः कुटिलरोधः “अरालं वृजिनं जिह्वम्” इत्यमरः । अस्य त्वदीयस्य चक्षु आमयं वक्क्ष सुखं चिरं लक्ष्यं विषयं न करोति । दृष्टि न गच्छतीत्यर्थः। तदयं गर्वेण हतो निष्कलात्मलाभो जा इति भावः ॥ ४९ ॥

 कियदिति । हे गौरि। कियत् किंप्रमाणकम् ।किमवधि मित्यर्थः । चिरं धास्यसि तपस्यसि ॥ अत्यन्तसंयोगे द्वितीया ममापि पूर्वाश्रमः प्रथमाश्रमो ब्रह्मचर्याश्रमस्तत्र सखितं सम्य दितं तपो विद्यते । अर्धचासौ भागश्च तेन तस्य तपसोऽर्धभ गेनैकदेशेन कश्चितमिष्टं वरसुपयन्तारं लभस्ख। तं वरं क्षा सम्यग्वदितु' त्रातुमिच्छामि । यद्यसौ योग्यो भवति त ममापि सम्मतिरिति भावः ॥ ५० ॥

 इतीति । इतौघं जिसमा द्विकेन प्रविष्ठन्तर्गत