पृष्ठम्:Kumarasambhavam - Mallinatha - 1888.djvu/१२२

विकिस्रोतः तः
Jump to navigation Jump to search
एतत् पृष्ठम् अपरिष्कृतम् अस्ति
१२१
पञ्चमः सर्गः ।

मनोषिताः सन्ति (३)रहेषु देवता
स्तषः क्व वत्स क्व च तावकं वपुः ।
पदं सहेत भ्रमरस्य पेलवं
शिरीषपुष्यं न पुनः पतत्रिणः ॥ ४ ॥
इति ()धुवेच्छामनुशासतौ सुतां
शशाक मेना न नियन्तुमुद्यमात् ।
क ईप्सितार्थस्थिरनिश्चयं मनः
पयश्च निम्नभिमुखं प्रतीपयेत् ॥ ५ ॥

त्वात् ‘ध्रुवमपायेऽपादानम्’ इत्यपादानत्वमेव स्यात् । यथाहभाथकारः—“यश्च मिथ्या सम्प्राप्य निवर्तत तच्च “वमपायेऽपादानम्” इति प्रसिद्धम्” ॥ ३ ॥

 सामान्यमिषेधमुख विशेषनिषेधमाह

 मनीषिता इति ॥ हे वत्से । मनस ईषिता इष्टा मनीषिताः ॥ शकन्धुrदित्वात् साधुः । देवता: शच्यादयो हेषु |सन्ति । त्व' ता आराधयेति शेषः । तपः वा । तवेदं ताव कम् ॥ “युअदस्मदोरन्यतरस्यां खञ्च” इत्यण्प्रत्ययः । “तवकममकावेकवचने’ इति तवकदेशः ॥ वपुश्च । तथाहि । पेलवं मृदुलं शिरीषपुष्य धमरस्य भृङ्गस्य पदं पदस्थितिं सडेत । पतत्त्रिणः पुनः पक्षिणस्तु पदं न सहेत। अति सौकुमार्याद्दिव्यपभोगयोग्यं ते वपुर्न दारुणतपःक्षममित्यर्थः ॥ अत्र बृन्दालङ्कारः ॥ ४ ॥

 इतीति । इति एवमनुशासत्युपदिशन्ती सेना ध्रुवे च्छां खिरव्यवघ्राय सुतां पार्वतीसुद्यमादुद्योगात्तपोलक्षणानियन्तु निवारयितु न शशाक समर्था नाभूत् । तथाहि । ईप्सितार्थं इष्टार्थे निरनिश्चयं मनो मित्राभिमुखं पयश्च कः


(३) टहोऽपि। (४) प्रतेशम् ।