अfधकर ऊत्यदशु: ! २५४ स्यार्थः । अन्यथा पूर्वमीशब्दतुल्यत्वासिद्धेः । यद्वः शतैः क्षयसैरित्या सप्तसाध्वेनैवेत्यर्थः । ननु सदधेऽधमइत्रयादिभिरपि । पूर्वंवदाहि- पदrश्वत १ तेनधवमधश्चटकेनाधिवेधस्य दिनादेः शुद्धपदवाच्यत्वेन श्वयथुशुहूर्णद्वयेऽपि न क्षतिः । विशुद्धे क्षेत्रम् । यद्वा न शुद्ध्यति स: शैब्युलशुद्धिमीहेति ज्ञेयम् । वर्णधियः स भूधंगत एव भवेदिति । मनु यदा शेकं सप्तधकं सूद पर्दूलषडं कथय यहै । सप्तभक्त, " झिट होईत । अयं सप्तभक्तफलत्वेन शशिनः कार्यं दृश्यर्थः शेषमलैवेंचयनयाऽब्दथः पूर्वैगत भइ स्शस । सय वैतत्प्रकारे वैध प श्रयति तदा शुद्धदिकrीतं शुद्धमन्थशा स्वशुदृशं । तत्प्रकारस्य टुपीव्यत्वदिति भावः । b अझोवधलिः १ फेरबर्षदै कस्यतु धनहगै: सबअब सप्त तब्दश्च इति न प्रतिपादनदहर्गणः साध्यस्मदर्थं सह चन्द्रहाः सध्यः । सजू झाले तत्कालीभसवयवश्वमहीनेही ज्ञान सम्भवात् । चन्द्रवर्गशस्तु सैद्धस्य खवयवाधिविनये गरूप इति । तत्र सैद- मन नैःश्वर्यदि घधिकशतत्रयमुनि । एषां शुदैनथश्वसन- साधिभत्सदिव चन्द्रशुद्धियेणे येज्यः । तत्राधिमासकां संयशस्वरु । अधिदिनर्थंमधिग्नस्त्रिंशद्दणः अर्थः १ अन्ते सतसइयञ्च निखिलभट्टर्रवः क “ इति पूर्वमेव लघट्ट हयैगुण- ३६० धिमTE ३छौं सप्ततष्टौ कृलै ३, २ । तथा ध त्रियुगसधर्येष्ठिगुणगलधिः सयेयं यश्चन्द्रशुद्धियुक्त इति । अनवभ्रमि लकलोत्पन्नानि बीजानि कथंचि । तत्र सैर ईदै संवें दिन यज्ञानभघvवेशभैक्षयाह इयणेन तदैकदेशवनयनस्योक्तत्वाच्च पञ्चसुशिप्तवर्ययुक्तमीनि क्षयह हीना: क्षयं इति सिद्वस् । अथ त्रिगुणश्चैव पूर्वमेव प्रभृणितवयैः सद्दान्सरे पुण्येन्तमेव लाघवद्वर्षाणां मुयह उत्पद्मः । ऽवगुणित चैtध्यस्थ शेषस्वद्विगुणासबर्षाणि अवश्शेषं च द्विनवचैद्विध्रधि
