सध्यधिक अTध्यायः ५ . असद् पततिलैया । तया सहश्रशःी चन्द्रादीनः । सदनक्ष- स्थgीयः - शीघ्झसुरूत्यै श्च शश् उपलभ्यते तथन् इश इत्युच्यते । असै क्षण समन्दपादेय गुण दृष्टशीघ्रफर्भह वृष्टशरे भवति ? तस्माद्वे सिदृशरेऽभिशप्तस्त्विष्टुशीघवेंगुश्श्वस्बिज्यालो यवद्ध शेषत्वे व एंध शरेड वः ; } भुवमन्वहमेशादृशः शर वेदः | तद्यदृशः शरो यदा घरमा भर्वाव स एव पठितशस्तकं सातभन्द स्पष्छदेयं जिज्यानुख्य । एवं शठित शरं त्वा बेधेनेष्टशरं च ज्ञाईवे . घुसपातसस्ट्रएटदोर्युज़नेपायः ? बेसिडेंट शर; बद्ध व्या? aशप्तक्षतकौमुथः शिक्षकः सपदशभ्दष्ट→ज्यं स्यात् । तस्य ध्नुः प्रमन्दैस्पष्टः स्यात् । तेन सदस्यष्टः स्यात् । एवं प्रत्यहं भट्छष्टे वxः । यत्र भन्दस्यष्टशतैरथवं सङ्कले यावन् भध्मश्र सुल्यमुच्वं ज्ञेयम् । एवं कालान्तरेच्दगतिः ! यदा शीघ्रकणैः श्रम- स्तद याब थइ उपलक्ष्य मेथेन त्वत्तु ल्य ने शीघ्रोच्द् हरस् । एमशीनङ्कौंस्य जिज्ल्यjथश्छन्नई शान्य फल खः प्रत्यहंद क्षेत्रफलकूले घुगम । । परश्चिकभईन्नस्पन्दस्यऽगत्येवंचें अध्यम वतिः ! गतिर्ममनःश्वस्सग्रहथेरसरं प्रसिद्धम् । तय भयमानस्थ कल्पद्रले मध्यमज्ञानम् । तस्य मध्यपस्य मन्दस्पृष्टस्थ यदवरं तन- दफले भदए परम ज्ञवा प्रात्यहिकमस्थफलसrधनं च सुगम । बुद्ध- शुक्रयेस्तु पNाधिक प्रारूपशीघ्शीघरातशत्रोच्चगततोऽभीष्टशनी सेयम् । शरभाञ्च नोच्चं च शुद्धं प्रातः स्यात् । सर्वेष्टशराघात भैदिक्षपत्समम्स्टर्डमुद्रेह सिद्धे धनुषि शीघ्रोब्लगलैः संस्क्र्यम्। बुध शुकयोर्दन्त फलं सुधिया वेशम् । इर्ध मनसि संप्रधरौ ‘स्फुटं ग्रहं मध्z• – खगं प्रकल्प्य’ इति ग्रहमध्यमतिज्ञानमुक्तं भाण्डूRY । स्थध्ये विलेम . संस्कारेण शीघ्रोच्चज्ञानमुक्तं ’ । बिले मशीध्रफलसंस्टन स्टुमदध्वज्ञान मुक्तम् । इतरैःश्रयदेष दोषभा इति प्रागर्थप्रह्सियति ध्येयम् । अद्व। युगप्रवेख खूपेद्पुरुधबभन्दच्वशोध्रोच्यहभगणाभि-
