पृष्ठम्:न्यायमकरन्दः.djvu/३४४

विकिस्रोतः तः
Jump to navigation Jump to search
एतत् पृष्ठम् अपरिष्कृतम् अस्ति


२५० न्यायमकरन्दे मू•भ्यनु परेषां व्याख्यानं देवताज्ञानमिह विद्याशब्देन वित्रक्षितम्, तस्य कर्मणा समुच्चयोऽनेन कथ्यत इति, तत्प्रक्रमाननुगुणत्वाद्युक्तम्, ईशावास्ये परमात्मन एव प्रक्रान्तत्वात् । तथा-सत्यन लभ्यतपस दोष आत्म। सम्यग् ज्ञानेन ब्रह्मचर्येण नित्यमिति तेनेति ब्रह्मवित्पु ण्यकृदिति च स्पष्टः समुच्चयप्रतिभासः । तथाच भगवता ‘तस्मात्सर्वेषु कालेषु मामनुस्मर युध्य च' इत्यादि स्पष्टम् । अभिहितं च श्रीपराशरेण ‘तत्प्राप्तिहेतुर्जानं च कर्म चोक्तं महामुने । इति, दक्षेणापि यथानं मधुसयुक्त मधु चालून संयुतम् । एवं तपश्च त्रिद्य च संयुक्तं भेषजं महत् ॥ इति, मनुनाऽप्युक्तं टी-यकारीयं वचनमनूद्य दूषयति पूर्ववादी-“ यतु ’ इति, अ ननुगुणत्वमेव दर्शयति-“ इशावास्य ” इति, समुच्चयप्रतिप। कानि वाक्यान्तराण्युदाहरति -* तथा ” इति, सत्यखपग्रह

चर्याणां शनेन समुच्चयः प्रतीयत इत्यर्थे । एष पन्था ब्रह्मणा सह ज नक इत्युपक्रम्य तेनैति ब्रह्मवित्पुण्यकृदिति ब्रह्मचित्पुण्यकृतोः स सुच्चयः प्रतीयत - * तेन ” इति, भसम्नदीतामुदाहरति इत्याह ‘‘ तथा च ” इति, क्षत्रस्य युद्धकर्मणो मामनुस्मरेत्यभिहितश नेन समुच्चयः प्रतीयत इत्यर्थः । एवं समुच्चयस्य वचनेन प्रतिपा दितत्वात्कर्मप्रतिषेधवचनानि केवळकविषयाणीत्युपसंहरति « तस्मात् ” इति । ७ १ १ १