पृष्ठम्:Kumarasambhavam - Mallinatha - 1888.djvu/८८

विकिस्रोतः तः
Jump to navigation Jump to search
एतत् पृष्ठम् अपरिष्कृतम् अस्ति
left
८७
वतीयः सर्गः ।

यमक्षरं [१](८)क्षेत्रविदो विदुस्त
मात्मानमात्मन्यवलोकयन्तम् ॥ ५० ॥
अरस्तथाभूतमयुग्मनेत्रं
पश्यन्नदूरान्मनसाप्यधृष्यम् ।
नालक्षयत्साध्वससन्नर्हस्तः
स्रस्तं शरं चापमपि खहसात् ॥ ५१ ॥
निर्वाणभूयिष्ठमथास्य वीर्यं
संधुक्षयसीव वपुर् णेन ।
अनुप्रयाता वनदेवताभ्या
मदृश्यत स्थावरराजकन्या ॥ ५२ ॥

 अप्तम् । यत्प्रत्ययः ॥“प्रणिधानं समाधानं समधिश सम श्रय” इति हलायुधः । मन हदि दयाख्यऽधिष्ठाने व्यव स्थाप्य । तथा च वशिष्ठः—“यतो निर्याति विषयान्यस्मिंश्चव प्रलौयते । तदयं तद्विजानीयअभसः स्थितिकारणम्” इति ॥ क्षेत्रविदः क्षेत्रज्ञः पुरुष । यं न चरतीत्यश्वरमविनाशिनं विदुः विदन्ति ॥ “विदो लटो वा’ इति भर्जुम् ॥ तमालान मात्मनि स्खलिखवलोकयन्त साक्षात्कुर्वन्तम् । स्वातिरेकेण परमातङ्गगऽभावादिति भावः ॥ ५० ॥

 स्मर इति । स्मरः कामस्तथाभूतं पूर्वोक्तरूपं मनसाप्यभृथ मयुग्मननं विषमाक्षमदूरात्पश्यन्। साघसेन सत्रहस्त विन्न थपणिः सन् । स्वहस्तात् व्रत' शरं चापमपि चायं च गल यत्र विवेद । भतो सुझातीति भावः॥ ५१ ॥

 निर्वाणेति । अथ निर्वाणेन माशेन भूयिष्ठ निर्वाणभू यिष्ठम्। नष्टप्रायमित्यर्थः । अस्य अरस्य वीर्यं बलं वपुर् सन


  1. (८) वेदविदः।