पृष्ठम्:Kumarasambhavam - Mallinatha - 1888.djvu/५०७

विकिस्रोतः तः
Jump to navigation Jump to search
एतत् पृष्ठम् अपरिष्कृतम् अस्ति


८२१८ कुमारसम्भवे सम्यक् खवं किल विमृश्य गिरीशपुत्व जम्भद्विषोऽस्य जहिहि प्रतिपक्षमाशु । एष खयं पयसि मंच्जति (८)दुर्विगाचे पाषाणनौरिव निमज्जयते पुरा त्वाम् ॥ १५ ॥ इत्थं निशम्य वचनं युधि तारकस्य कमप्राधरो विकचकोकनदारुणाक्षः । (e)दोभात्लिलोचनसुतो धनुरीक्षमाणः प्रोवाच वाचमुचितां ()परिमृश्य शक्तिम् ॥१६॥ प्रविश्य निकटं गत्वा अतलं क्रोड़देशं वरं श्रेष्ठ विधेहि कुरु ॥ १४ ॥ सम्यगिति । हे गिरीशपुत्र शिवकुमार स्वयं विमृश्य विविच्य जभौ जग्मुरं ईथति तथोक्तस्य इन्द्रस्य सम्बन्धिनं प्रतिपकं शत्रुम् अपराजेयमिति भावः । मामित्यर्थः। कर्म । आश तूर्णं जहिहि त्यज । किलेति निश्चयर्थमव्ययम्। एष भरिपुः। अनेनामनिर्देशः । स्वयं दुर्विगावे अतश• अप्रै इत्यर्थः । पयसि जले पाषाणस्य प्रस्तरस्य नौः मौकेव मति मग्नो भवति । तथा मां पुरा निमज्जयते निगच्छयि यति । अत्र पुराशष्ट्रयोगे भवथकाले लट्प्रयोगः। इन्द्र आधुत्वाग्अंया सह ते यु न सम्भाव्यते इति भावः । उत्प्रेक्षेयम् । १५ ॥ इत्यमिति । त्रिलोचनस्य हरस्व सख्यधी सुतः कुमारः । क्षत। तारकस्य सम्बन्धि स्थ उक्तप्रकारं गर्वितमिति भावः।। वचनं वाषय निशम्य आकर्यं क्षोभात् कोपात् हेतोः कथाः धरः कम्पिताधरोष्ठः। तथा विकचे प्रस्फुटिते कोकगदे तक (८) दुर्विगाहेदुर्विगाहे । (e) कोपात् । (१) पैरिसुथ।