पृष्ठम्:Kumarasambhavam - Mallinatha - 1888.djvu/२८१

विकिस्रोतः तः
Jump to navigation Jump to search
एतत् पृष्ठम् अपरिष्कृतम् अस्ति


४० सुमारसम्भवे घूर्णमाननयनं (१)स्खलत्कथं स्वेदविन्दुमदकारणश्रित्तम् । आननेन न तु तावदौखरः चक्षुषा चिरमुमामुखं पपौ ॥ ८० ॥ तां विलम्बितपनीयमेखला मुद्दहञ्जघनभारदुर्वहम्। (२ध्यानसंभृतविभूतिसंभृतं प्राबिशप्रणिशिलागुहं हर: ॥ ८१ ॥ प्रियतमस्व मदस्य चेति द्वयोर्वेश वर्तत इति वशवर्तिनी अधोग बभूव ॥ ७९ ॥ मदपारवश्यं तावदाह- घूर्णमानेति । ईश्वरो घूर्णमाननयनं दास्यनेत्रं स्खलत् कथं स्वलद्वचनं स्वेदविन्दुमत् स्वेदयुक्तम् अकारणस्मितम् अस्मिकहासयुक्तम् उमामुखं तावत्। आ तृष्णापगममित्यर्थः आननेन सुखेन न पपौ। न छुचुम्बेयर्थः । किन्तु चिरं चक्षुषा। पपौ । दृष्णया अद्रवीदित्यर्थः । तस्य मदपारवश्यं दृष्ट सुदं तावदन्वभूदित्यर्थ॥ ८० ॥ संप्रति प्रियवशंवदत्वमाह तामिति । हरः विलम्बितपनीयमखेलां विन्नसिहेमरसनां जघनभरेण दुर्वgां तां पार्वतीम् उद्वहन् ध्यानसंभृत सङ्कल्पमात्रमिवया विभूत्या भोगसाधनेन च संश्रुतं सम्यू मणिशिलाटवं प्राविशत् । रिरंसुरिति भावः । ८९ ॥ (6) वलइचः, ललकाचम। (२) ध्यानसंभूतविभूति वर, ध्यानसंनिविभूतिशोभितम्, ध्यागसंभूतविभूतिमी च रम् ।