पृष्ठम्:हितोपदेशः.djvu/९०

(९०)

[ हितोपदेशे-

 

भवत् । ततो जारेणोक्तम् - " किमिति त्वमद्य मया सह निर्भर न रमसे १ विस्मि- तेव प्रतिभासि मे त्वम् ।' तयोक्तम्- ' अनभिज्ञोऽसि मम प्राणेश्वरो येन मम कौमार सख्य सोऽद्य ग्रामान्तर गत, तेन विना सकलजनपूर्णोऽपि ग्रामो माँ प्रत्यरण्यवद्भाति, कि भावि तत्र परस्थाने कि खादितवान्, कथ वा प्रसुप्त' १ इत्य- स्महृदय विदीर्यते । जारो ब्रूते - तव किमेव स्नेहभूमि १ स ते भर्ता कलहकार बन्धक्यवदत् 'रे बर्बर, कि वदसि । शृणु-

परुषाण्यपि या प्रोक्ता दृष्टा या क्रोधचक्षुषा ।
सुप्रसन्नमुखी भर्तुः सा नारी धर्ममागिनी ॥ २७ ॥

अपर च-

नगरस्थो वनस्थो वा पापो वा यदि वा शुचिः ।
यासां स्त्रीणां प्रियो भर्ता तासां लोका महोदयाः॥ २८ ॥

अन्यच्च-

भर्ता हि परमं नार्या भूषणं भूषणैर्विना ।
एषा विरहिता तेन शोभनापि न शोभना ॥ २९ ॥

 त्व जार पापमति । मनोलौल्यात्पुष्पताम्बूलसदृश. कदाचित्सेव्यसे च । स च स्वामीमा विक्रेतु देवेभ्यो ब्राह्मणेभ्योऽपि दातुमीश्वर । कि बहुना १ तस्मि ञ्जीवति जीवामि, तन्मरणे चानुमरण करिष्यामीति प्रतिज्ञा वर्तते । यत. -

तिस्रः कोट्योऽर्धकोटी च यानि लोमानि मानवे ।
तावत्कालं वसेत्स्वर्गे भर्तारं यातुगच्छति ॥ ३० ॥

अन्यच्च-

व्यालग्राही यथा व्यालं बलादुद्धरते बिलात् ।
तद्वद्भर्तारमादाय स्वर्गलोके महीयते ॥ ३१ ॥

अपर च---

चितौ परिष्वज्य विचेतनं पति
प्रिया हि या मुञ्चति देहमात्मनः ।
कृत्वापि पापं शतसङ्खयमप्यसौ
पतिं गृहीत्वा सुरलोकमाप्नुयात् ॥ ३२ ॥