तैत्तिरीयोपनिषद्भाष्यम्

विकिस्रोतः तः
Jump to navigation Jump to search
तैत्तिरीयोपनिषद्भाष्यम्
शङ्कराचार्यः

SHRI SHANKARACHARYA'S TAITTIRIYOPANISHAD. BHASHYA WITH THE GLOSS OF ANANDAGIRI, DIPIKA OF SHANKARANANDA, AND TAITTIRIYAKA-VIDAPRAKASHA C VIDYARANYA EDITED AND ANNAMEDBY DINKEER VISHNU GOKELE;" B.4 Printed and Published at THE GUJARE PRINTING PRESS by Manila Itaharam Desai No. 8. SASSOON BUILDINGS. CIRCLE, FORT BOMBAY. 1914 All rights १rese2zed श्रीमच्छंकराचार्टीकृतं तैत्तिरीयोपनिषद्भाष्यम् श्रीमदानन्दगिरि-शंकरानन्द्-विद्यारण्यकृत टिप्पण-दीपिका-तैत्तिरीयकविद्याप्रकाशसहितम् दिनकर विष्णु गोखले, बी. ए, इत्यनेन परिष्कृतं संशोधितं च मुंबय्यां कोट सासुनबिडिंग नं० ८ मणिलाल इच्छाराम देशाई’ इत्यनेन स्वीये ‘गुजराती' मुद्रणयन्त्रालये मुद्रयित्वा तत्रैव प्रकाशितम् । संवत् १९७ ताब्दाः १९१४ अस्य सर्वेऽधिकाराः स्वायत्तीकृतः । P R E F A C E संसाराध्वनि तापभानुकिरणनोद्तदाहव्यथा खिन्नानां जलकांक्षया मरुभुवि भ्रान्त्या परिभ्राम्यताम् । अत्यासन्नसुधाम्बुधिं सुखकरं ब्रह्मद्वयं दर्शय न्यग्रा शंकरभारती । विजयते निर्वाणसंदायिनी ॥ The present edition is the outcome of a careful collation of the following printed editions and MSS. (1) Calcutta Edition-very inaccurate . (2) Benares Edition-fairly correct. (3) Anandashrauma Edition-very incorrect. (4) MSof Bhashya only-tolerably accurate, (5) MS. of Bhashya only-most incorrect and wholly unre- liable (6). MS. of Bhashya with the gloss of Anandagiri-fairly accurate. (7) MSof Shankarananda-Dipikवै only All the above four MSS were procured from the Deccan College Library for this edition. (8) MSof Bhashya and the gloss procured by Mr. Mahadeo Shastri Bakre-fairly accurate, (9) Bhashya only belonging to the Gujarati Press Library first page wanting. (10) MS. of Anubhutiprakasha-my own. The text of this edition has been arrived at by an ecclectic process which the several MSS. derived as they are from different sources, have enabled me to carry on. No single printed edtition or MSout of these is quite free from a number of serious blunders of some kind or othet. The Shri Vani vilas Press edition of this Upanishad was received only after half the work had been printed. An excellent edition of the Bhashya with Vanamala Tika was received after the whole work had been printed. All the important readings and correct tions suggested by these two are given in the accompanying list of Variae Lectiones and Corrigenda. In the extant editions the text of the Bhashya has been dis. figured by typographical errors, by insertion of words, phrases, and sentences where they ought not to be, and by onmission of those that are necessary. An ordinary Sanskrit scholar may make his way through some of the errors with the help of the two glosses of Anandagiri, one on the Bhsahya itself and another on Sureshwaracharya's Vartika on the Bhashya, but not through others which render the Bhashya quite unintelligible even to a very erudite Sanskrit scholar. These defects I have tried to ¥emove. I have given only those readings that yield some good meaning of at least are not absurd. A special feature of this edition is the innovation introduced in regard to two or three matters. In none of the editions obove referred to, is there any attempt made at punctuation or division of the text of the Bhashya into paragraphs on a sound principle. In the present edition special attention has been paid to punctuation. ‘The text of the Bhashya has also been divided into paragraphs Page headings and marginalia have been freely inserted. The student will find all these of great help in understanding the Bhashya and following the line of argument through the several stages, Another special feature of this edition is that here, for the first time, the quotations -numbering about 300 are plainly marked and their sources indicated. All but 8or9 have been traced and verified Only quotation hunters will rightly appreciate the immense labour and research which it implies' '! I have also included in this edition, in convenient sections, the Taittiriyaaavidyaprakash from Vidyबैranya's Abhtiprakhsha, iii an excellent summary of the :Bhshya, At the end will be found Skankarananda-Dzlrlka which is a running comnlentary in easy and plain language, on the Upanz"skad. . In composing the notes I have of course had a great masS of material to draw upon in the works of Suresltwarackarya and V£dyara1tya who have commented upon the Bkaskya and the Upanzskad. For help, indeed, in certain classes of detail difficul- ties, I have had most often to turn to other authorities; but no other works have I found so fertile in philosophical suggestions. These suggestions, I would rem.ark, are to be found in unobtrusive notes, as well as in marginal headings. I have gleaned these sheafs from my own field of labour with a view that they may be of some use to general readers and students of the Bhdshya. My debts to these classical authors I have tried to acknowledge in all cases as they were contracted; but it may well be that, in annotating an Upa1zz'shad on the subject matter of which there are so many commentators, I may have sometimes put down, from ignorance or forgetfulness, as my own, what ought to have been credited to another. .Though the ubject of interpollations, dislocations, duplicate passages t and different readings would be a mtter of extraordi- nary Pkz"lolo gz"cal interest to some scholars, it would' be beside the aim of the notes as concerned with the plzz1osoj;1tzcal doctrine of the Upanskad. In the first appendix will be found verses from the S6ta" Samkzta on the use and value of the different systems, of religion and philosophy in different stages of intellectual and moral progress of man. In the second appendix will be found an inner harmony of the several antagonistic systems. The index added at the end does not profess to be exhaustive. It is designed mainly to help the student by bringing together some of the more important topics. 1 My best thanks are due to my friend MtAnbalal M. Engineer, B. A. , LL. B., fo¢his invaluable help in correcting and punctuating the text, in collating some miss., and in preparing the index &c. I am alsograteful to MrDaji Sahib Khare, B.A., LL. B., for giving me facilities to get some valuable reference books. I am indebted also to ly friends MrTransukharam S. Tripathi, B. A., Mr Hiralal B. Shrof, B. A. and Mr. Keshavji Nursy for lending me some valuable Sanskrit books. The Taittiriya Upanishad is so called because of the recension (Shhh) of the Krishna- Yajurveda to which it belongs. It is one of the most popular andbest known of the classical Upanishads. It enjoys this popularity and high inmportance, first because, it alone treats, among other things, of the five Koshas (sheaths or vestures of the self); secondly, because of its grand moral and spiritual philosophyAs the doctrine of the Koshas is the pivotal doctrine of the Vedanta on its theoretical as well as its practical side, students should thoroughly understand it before proceeding further in their Vedant study. The late Prof. Max Muller (Vide his [ekota Philosophy, p. 35) remarks that in this Taittiriya Upanishad the uniform purpose running through all of them (the Upanishads), was clearly brought out, and a system of philosophy was erected out of such diverse materials, which is not only perfectly coherent, but quite clear and distinct on almost every point of doctrine.' " No philosophy, ancient or modern, can be said to come within a measurable distance of Shri Shankarबैcharya's. All of them are confined in space and time to the sciences; while Shri Shankaracharya's is bounded on the one hand only by Infinity, and on the other only by Eternity. Instead of speaking in superlative language concerning the grandeur and the beauty of the Advaita System, we must, by diligent industry and by transparent sincerity, seek to make that system our own. Abundant will be out reward. A true conception of the Universe and of our relations to it; a larger conception of Life, and a nobler conception of the duties which that Life in volves; apure source of happiness and a firm basis for that morality without which happiness is impossible: these are among the benefits that will be bestowed upon our study. It must, however, be confessed that the study of Ad waita philosophy is certainly not an easy one. It demands a grasp of thought and a closeness of attention which cannot be acquired without sustained effort Readers whose time for contemplation is very limited, ot who are deeply absorbed in worldly affairs, unay, therefore, be excused when they fail to master its principles. The inexcusable offence is that so many persons presume to pronounce judgment on a matter which they do neither take pains to understand not have the capacity to understand. That critics of this order are pretty nurlerous , current literature affords overwhelming evidence. The philosophy of Shri Shankara has, no doubt, exerted a vast influence on the progress of thought, and especially on the development of Indian philosophy. But it is not at present as popular as some dualistic philosophies. Of the many men one meets who have studied Shri Shankar's philosophy as part of their University course, one finds many who admit that they never understand him, or who say that they think his theories attractive but quite untenable, or who regard the whole systena as absurd; but one rarely finds one who is heart and soul and without any re servation an Adwaitin, a follower of Shri Shankar, ready to devote his whole life to the thorough study of his grand Bhashyas. But we can hardly keepout ofthe way of Dualists. The reason liesin the fact that Shri Shankar's philosophy which is difficult to understand, does not readily lend itself to any misinterpretation that is likely to be attractive. The study of Shri Shankar's philosophy could hardly lead any one to accept conclusions from his writings which are not excellent so far as they go. Shri Shankar misunderstood is repellent; and partial understanding does not , merely because partial, lead one to adopt an attitude of mind the very reverse of what Shri Shankar intended. Dualistic philosophers, on the other hand, are still more difficult to understand, because of their want of consistency and logicbut misunderstanding is and unfortunately , quite easy most attractive. A person has only to assent to the platitude that there are two sides of every question as there are to a railway: station to be delighted to find he is a philosopher and a very broad minded scholar. If We wish to understand Shri Shankar's philo. sophy we must go straight to the fountain-head, think out, and ponder over all he has so say, and never to turn aside or be infu. enced by criticism from however exalted a quarter it may come, until we have formed our opinion on the meaning and contents of the work by original study. Criticisms come afterwards, and the more of them the better, especially if they proceed from all points of the intellectual compass. We should keep an open mind and let them confirm, modify, or reverse our opinion as the case may be. But we must read the original first. The majority of the people, if they read at all especially such works as Shi Shankar's, read the criticisms first, form their faith second-hand, and never really reach the point of original perusal. Those that study the Vedanta with the mere idea of criticising its teachingsonly look at the apparent superficial discrepancies that they meet at the outset, and condemn the whole system. From then the truths of Vedanta will ever remain hidden; for, they only see in it what they only wish to see, and hence make no progress in understanding the deeper truths . It is only such persons that criticise the Vedanta so freely; and, generally speaking, the greater the ignorance of the subject the louder and more incisive is the criticism. These critical sciolists go to the fountain-head of wisdombut without drinking of it, pick up only the pebbles and stones scattered near it. The perverse misrepresentations of controversialists have been such as would drive an advocate to despair, unless he were inspired vii by an intense love of his subject and a profound regard for the honour of Shri Shankaracharya. When we hear writers of repute confounding pantheism, idealism, realism, nonism, nihilism and other isms with Shri Shankaracharya's Vedanta, it is certainly in cumbent on those who value the truth to comme forward and put these purblind babblers in the right . १) Many European and a few Indian critics of the Vedanta philosophy express themselves as fully convinced that it is pai• theistic. And yet, in reality, such is by no means the truth. For Pantheism is defined as the doctrine that the Universe taken or conceived of as a whole is God, or the doctrine that there is no God but the combined forces and laws which are manifested in the existing Universe. It is plain that the Vedanta never denies the existence of God. It holds that while the idea of a God separate from man, regarded as an object of veneration and love, is not a contradiction of the real truth yet it represents want of ability to perceive that truth in its reality, and says that the highest truth is reached when we are able to see one only, not Gad and nature, but God, and God alone. It does not say that the combined forces and laws which are manifested in the existing Universe go to make up the conception God. 'Then what does the Vedanta mean, when it says that we should see God in everything? The whole difference lies in one word. Where the Pantheist sees nature as God, the Vedantist sees God in nature. So long as we look upon tree as tree, it is nothing more than a tree; but when we dive deep, leaving the 21se and for behind, and try to realise the inner essence of the tree, we see nothing but God. All the differences in the world are differences of time, space, and causality (देश-कालनिमित्तानि) or of names and forms' (नामरूपे); and that these names and formes ,' or 'tinge , space, and causality ' are, deeply con: sidered, but forms of the mind, ४. e. , appearances or pictures projected by the mind; and when the mind is purified, subdued, ... vut. .aDd at rest, the inner unity, the ultimate substratum of this phenomenal universe reveals itself. Tne Vedantist sees that Nature) by itself, can not exist one moment. He sees further that the assertion of an independant Infinite and a dependent Universe contains a grave contradiction, for that finite Universe win itself limit the Infinite. It is insufficient to say that God, being infinite, holds in his hand this power of self-limitation, for that would in traduce into the Infinite two irreconcilable elements, an uncon- ditioned element (if that were possible) and a conditioned element. Consequently God can not be Nature, or to put it more clearly, Nature can not express God. But by withdrawing within ourselves and from Nature, that which we saw as Nature we see anew as God. We are enabled to look through the veil which we ourselves have cast over the reality, and the veil disappearing reveals the God within. The difference between the Vedanta and Pantheism nlay be thus sunlmed up. According to Pantheism, God is the sum or totality of phenomena; while according to the Vedanta God is the under- lying essence of phenomena which ate but the result of name and form superimposed upon tbe essence.* Again we can nevert £11071.1 the Absolute; if we could, it would cease to be the Absolute. 'Vhat then can we do ? We can realize that we are the Absolute, that the very idea of the Infinite precludes a scond. Then it n1ust follow this Universe must also be that Absolute. Obviously it is so, but-and here the Vedanta is saved from degenerating into Pantheism-this Universe is not as it appears to us. . It exists (therefore the Vedanta is not Idealism), but not as we know it.

  1. afijJ C{J a: IS, if aCIcn I ij tR>rc<Uiir;:r Rt aI('i
, af Ni qI{r(+{F I . i. " fl. <:,. 

(Therefore 1lal1le and forJ1 in all their variety have their being only in Brah.. man. Brahman's being is not in them. They have no being when Brahman's existence is denied, and are, therefore, said to have their being in It. It is through these l 'jJadhis (of name and form) that Brahman is 1l1anifested to us as all categories -of being-as the Knower, as the objects Known, as Knowledge, as words, as objects.) t81 1X The idea that there are differentiations and consequently imper fections, is a Superimposition caused by Ignorance, but still there is a reality upon which these mistaken notions appeat. Therefore, again, the Vedanta is neither Realism, nor Idealism, and yet either of these is explicable in the light of the Vedanta that there is a reality which appears as material and yet is not material In that appearance is all that is true of Realism. In the statement that given an Infinite there also can not be a Finite lies all that is true of Idealism. But above and beyond both of these is the truth, the reality, which is neither material nor immaterial but contains within itself all that is true of either. When the Vedanta says that knowledge leads to liberation, to self-realisation, know" ledge is not simply theoretical and speculative regarding the relation of the Atman to experience and nature, but practical in tuitive knowledge* gained by means of Shravana, Muazz, and Nahyama, through the fourfold probationary processes of Vitaka, Varragya, SahaSapatti, and Mahabhata. Philosophy in the West is mainly an intellectual synthesis purely a thing of intellect. Being dominated by purely speculative or theoretical considerations out of a passion for unification and systematization, it affords wonderful sight into the workings of nature, but lacks the power for guidance in our journey through this valley of the shadow of death. The greatness and glory of the Vedanta philosophy consists in the fact that it aims not merely at insight but at contact guided by insight or at the wise conduct of life with a view to spiritual progress and realisation. From the very frst, the Vedanta philosophy has drawn close to the heart of Life and seen clearly what man's existence, hopes, and destiny are, Its dominant note has always been enab¢b©t¢o%, bberatioz, fre8. dozand not merely an intellectual understanding of the Uni. अवगतिपर्यन्तं ज्ञानम्--ब्र. स्. भाष्ये . १.१.१ न केवलं ज्ञानमिष्यते, किन्ववगतिं साक्षात्कारं कुवैत्--भामती १.१.१ आवरणनिवृत्तिरूपाभिव्यक्तिमचैतन्यमवगतिः ।-रत्नप्रभा.

  1. तस्माद्यथोक्तसाधनसंपत्यनन्तरं ब्रह्मजिशासा कर्तव्या । त्र. - भाष्ये११.. verse. The burden of the Western philosophy is what is 728ntally

xtuteligible and that of the Vedanta philosophy is what is byuz• tially 44bercble. But to call Vedanta a disual system preaching from beginning to end, the dreary gospel of despair and disap" pointment is extremely onesided and does not touch its essential features. It is, no doubt, true that the note of pessimism is clearly andible in the system but it disappears altogether and gives place to sublime optimism in the region of the higher spiritual synthesis 'of the Universe taught in the Vedanta. As Swवैai Vivekananda puts it:-‘The Vedanta system begins with tremendous pessimism and ends with real optimism. We deny the sense-optimistm, but assert the real optimism. Real happiness is not in the senses, but above the senses; and it is in every man. The sort of optimism which we see in the world is what will lead to ruin through the senses Abnegation has the greatest importance in our philosophy. Nega. thion implies affirmation of the real Self. Vedanta is pessinistic so far as it negates the world of the senses, but it is optimistic in its assertion of the real world.” Schopenhauer who has frequently and handsomely avowed his obligations to the Upanishads which he unhesitatinglycalls Sacred, says:-‘‘In the whole world there is no study so beneficial and so elevating as that of the U¢zhats , It has been the solace of my life, it will be the solace of my death.' Prof. MaxMuller says:—'Indian philosophy contains no outcry against divine injustice, and in no way encourages suicidal expe . dients. They would, in fact, be of no avail, becauseaccording , to Indian views, the same troubles and the same problems would have to be faced again and again in another life. Considering that the aim of all Indian philosophy was the removal of suffering, which was caused by nescience, and the attainment of the highest happiness, which was produced by knowledge, we should have more right to call it eudoemonistic than pessinuistic. The spiritual life, in the words of Prof. Royce, is not a gentle or an easy thing. It is, indeed, through and through and forevert paradoxical, earnest, enduring, toisone; yes, if you like, painfully 1 tragic. Whoever hopes to find it anything else, either now or in some far-of heaven, hopes unquestionably in vain. If that is pessi misml,-andin one sense, namely, in the sense in which many tender but thoughtless souls have used the phrase, it is pessimism, being opposed, to the gentle and optimistic hopes of such-then a Vedan tist has never been optimistic in that sense, but a maintainer of the sterner view that life is forever tragic. But a Vedantist does not stop here; he goes further and says-Only spirituality consists in being heroicenough to accept the tragedy of existence, and to glory in the strength wherewith it is given to the true lords of life; to conquer this tragedy, and to make their world after all divine* The doctrine of Maya, which is so highly abstruse and hence apt to be misunderstood and miscriticised, and which has, indeed, been called the gveda point of the Vedanta is the pivotal principle of the Advaita philosophy—the final pronouncement of Indian specu lation on the conception of Reality and Appearance. It is now beginning to be understood and appreciated in the West in the light of the teachings of Kant and Schopenhauer. Carlyile writes, ‘‘Thisso solid seeming world after all is but an airimage over Methe only reality: and nature with its thousandfold productions and destruc tion but the refex of our inward force, the fantasy of our dream.' All visible things are emblems. What thou seest is not there on its own account; strictly speaking is not there at all. Matter. exists only spiritually, and to represent some idea and body it forth.' Dr Deussen once wrote as follows:—१८ Whatever may or may not be the opinion of * * * the greatest truth of all the Indian philosophy is that this world is Mayथे,—a mere illusion. It agrees wonderfully with the best that Occidental philosophy has produced, Ramanuja and others are un worthy accomodations to the empirical standpoint. These are the words of a great man who has devoted his life to the study of this philosophy ) ११

  • विद्वान्न बिभेति कुतश्चन . (तै. ड. २. ९० ), अभयं प्रतिष्ठां विन्दते (तै. उ. २. ७. ), अहं विषं

भुवनमभ्यभवाम् (तै. उ. ३. १० ). cf. भ. गी. २. १४-१५. x11 The Vedanta says that the world is a mere dream, implying thereby that it has no real and permmanent existence. 'The very same truth has been established, though by a different method, in modern times. Kant has proved that the whole world is contained within these three forms of thought, viz, time, space, and causality A thing must exist in time and space, and must be the cause or effect of some other thing. These are, therefore, the three ulti mlate categories to which all the phenomena of the world could be reduced. Now, time, space, and causality had been considered by all philosophers before Kant to have an objective existence. But Kant detected the fallacy of this position, and proved that time, space, and causality are merely the subjective forms of the intellect (बुद्धिनिर्माण, that is, they exist only in the mind. And he came to the curious conclusion that we can never know things as they really are in themselves, because of our own intellects which build up mask after mask, veil after veil, between us and the objects, if such there be which we are trying to behold in the white light of truth. So that, to know anything as it is, the thing-in-itself as Kant called it, -we must take it out of time, out of space and away from theidea of causality; and what is left, if any . thing is left, is the thing-in-itself. Kant supposed that the thing left after this triple unveiling would be what we call Force; though what Force is, is one of those things nobody knows. So argued Kant. Hebelieved to have thereby overthrown Metaphysics for ever, Then comes the vital contribution of Schopenhauer to Ger man philosophy. We can not conceive Force or the 'Thing-in• itself; but that does not matter, for we are that Force, that Thing• in-itself. The will in us is the Thing-in-itself, the Reality, the Force behind phenomena, and it is the passage of the will through the triple prison of the intellect, with its three sides—tinune, space, and causality-that gives rise to the many coloured world Dr. Deussen writes :No sculptor's chisel, no poet's hymn can worthily celebrate him "(Schopenhauer) for it.'” (P. 97). Mr. X11 Charles Johnston writes:</Now here counles in the moral of the tale. It is axiomatic-at least with the modern Europeans; —-that modern Europeans are the most important and admirable persons in the world; that their achievnuments are to the achievements of of other folk as wine is to water, as sunlight to moonlight. It is instructive, therefore, for us to learn that the last and highest achievement of the best intellect of modern Europe, and the only achievement which is the outconne of pure reason and serious thought, brings us exactly to where we were in the old Indian days, when silver-tongued Shankara taught the final lessons of the Vedanta.philosophy. Every conclusion, even the very phrases of our best modern thought, have their counterparts in that great teacher's work, and we are constrained to say, the Indian expres sion of the ultimate truth has a far finer quality of style than the modern, for Shankara says, the last reality is, not the reverted Will-toward-life or some hypothetical Force, but our own inmost and eternal selves; and we can easily see how much higher an expression, from the point of view of power and beauty, Shankar's is than .Kant's or Schopenhauers.' If the phenomenal knowledge that connes to us through the senses tends to withdraw us from the search for the underlying principles of existence, we may well term this phenomenal know ledge AziyaIgnorance, not because it is valueless in itself, but because of its self-centering hostility to the higher kind of know ledge. 'The Vedantin confines his attention to the highest pro blems of life; and views with disfavour whatever tends to obscure the philosophic vision. And the phenomenon has this tendency, and receives hence such names as Auidly, ilusion, &c. The absolute superiority of philosophy, if once admitted, justifies fully the language adopted by the Vedantin in respect of the material concerns of life. These concerns are paramount, it is true, to physical science and to us as Dorlay men. But this is no reason why we should forget that the concerns of science are after १० all subordinate to the higher concerns of philosophy. Prof. Euxley in a remarkable passage says:—The student of nature, who starts from the axiom of the universality of the law of causation, can not refuse to admit an eternal existence; if he admits the conservation of energy, if he admits the existence of iummaterial phenomena in the form of consciousness, he must admit the possibility, at any rate, of an eternal series of such phenomena; and, if his studies have not been barren of the best fruit of the investigation of nature, he will have enough sense to see that when Spinoza says, ‘by God we understand an absolute, infinite Being, this is an unchangeable Essence, with infinite attributes, the God so conceived is one that only a very great fool would deny, even in his heart. Physical science is as little Atheistic as it is Materialistic . Vedanta is charged with fostering inaction, fatalism, leading finally to Nihilism. Such objections are simply due to misunder standing or ignorance of what Shri Shankar has written. All empiric action is true, so long as the knowledge of the Self is not reached, just as is the action in dreams before awaking takes place. As long in fact as the knowledge of Unity with the true Selfis not reached, one does not have a consciousness of the unreality of the procedure connected with standards and objects of knowledge and fruits of works, but every creature, under a designation of and mine, mistakes mere transformations for the Self and for the characteristics of the Self, and on the other hand leaves out of consideration their original Brahman-Selfhood; therefore, before the consciousness of identity guizh Brahabat cycaesall aworldly and Vaidic actions are justified.* Professor Max Muller a staunch advocate of truth says: 'For { सर्वव्यवहाराणामेव प्राग्ब्रह्मताविशनात् सत्यत्वोपपत्तेः । स्वनव्यवहारस्येव प्राग्प्रबोधात् । यावद्धि न सस्थामैकवप्रतिपत्तिस्तावत् प्रमाणप्रमेयफललक्षणेषु विकारेष्वनृतवबुद्धिर्न कस्याचिदुत्पद्यते । विकारानेव त्वहंममेत्य विषयारमारभयेन भावेन सर्वो जन्तुः प्रतिपद्यते स्वाभाविक ब्रह्मास्मतां हित्वा । तस्माप्रग्ब्रह्ममताप्रतिबोधादुप पन्नः सर्वो लौकिको वैदिकश्च व्यवहारः ।-ब्र. स्.२.१.१४. all practical purposes, the Vedantist would hold that the whole phenomenal world, both in its objective and subjective character, should be accepted as real. It is as real as anything can be to the ordinary mind. It is not mere emptiness, as the Buddhists maintain. And thus the Vedanta philosophy leaves to every man a wide sphere of real usefulnessand places him under a law as strict and binding as any thing can be in this transitory life. It leaves him a Deity to worship as onmnipotent and majestic as the deities of any other religion. It has room for almost every religion, nay, z¢ 8212braces &la % all. It is ShriShankar's distinction, to adopt Dr. Deussen's words, between Pra and Abra Vidya, between empirica (व्यावहारिकी) and metaphysical'(पारमार्थिकीसत्ता) existence, between phenomena and the thing-in-itself, and this distinction alone which makes it pos sible to give full freedom of action to the natural sciences in their tendency to complete materialism, and yet, by way of the most con vincing proofs, to attain to a philosophical view of things in which all essential saving truths of religion are obtained from the mere analysis of the facts of inner experience. And, therefore, Vedanta has no quarrel with science or civilisation. It says (Indulge as much as you can in the revelries of science, conquer worlds, build empires, frift the earth, fash the lighteningsroll the waters, weigh the Sun, but always remember that these are not the end of exis. tence, but that the heart must be satisfied as well as the intellect.' , The Vedanta emphatically condemns the procrustean uni formity now relentlessly enforced by the competitive ideal prevailing in Europe . Darwin sumnned up this ideal in the ten memorable words, Marry, multiply, let the strongest live, and the weakest die!! This is the most heartless doctrine ever offered for the salvation of mankind १ ) That modern civilisation is lacking in some of the noble elements of humanity has been pointed out by many of the leading writers:- !{{Your average Englishman, says Carlyle, does not

X1

१) greatly care whether there be God or not, provided that the price of the stock does not fall. If you want to awaken his real beliefs, you must descend into his stomach, purse, and the adjacent regions. 'The ruling Goddess of England,” mournfully observes Ruskin, ‘may well be described as the Goddess of Getting on, or Britannia of the Market etc.’’ The following lines from Tennyson aptly describe the efforts of modern science : f'Science moves, but slowly slowly, creepingon from point to point. Slowly comes a hungry people, as lion creeping nigher, Glares at one that nods and winks behind a slowly dying fire, ) {Knowledge comes but wisdom lingers and I linger on the shore, And the individual withers, and the world is more and more.' Yes, knowledge commes but wisdom lingers 'The Vedanta does not deny Evolution. But all evolution is phenomenal, is in nature, and not in the soul, and, thereforehas no place in the final realisation of the Higher Self. Tittiriya Upanishad defines Brahman as सत्यं ज्ञानमनन्तम् or आनंदः or रसः. It means Existence, Knowledge, Eternity, Bliss, and Flavour Absolute. These are not to be considered as quali ties or attributes of Brahman. It has none. It does not exist-It. is Existence. It does not know=It is Knowledge. It is not eternal or happy or favoury –It is Eternity, Bliss, Flavour. Without it no existence, knowledge, eternity, happiness, favour is possible. An eternal truth is one which must be true by its own internal necessity: its being' ' is its truth. सन्मात्रं च सत्यम् (पृ. ५२). सत्त्वो क्त्यैव सत्यत्वमुच्यते। सदेव सत्यम् । (पृ. ८६. Similarly Brahman must exist, be cause its existence and its essential nature are one. Its existence is its essense, and its essence is itself. And since for the Vedantin self-conditioned being is one and one only, Brahman is the only and all self-conditioned Reality. अपरिच्छिन्नं सर्वात्मकं च ब्रह्म । एकमेव ब्रह्म, न ब्रह्मान्तराणि। (पृ. ४६,४९.). It follows that the existence of XV11 contingent being involves the necessary existence of Brahman. The nerve of this proof lies in the absurdity of supposing that there can be contingent without self-dependent Reality. ( निरधिष्ठान कल्पनानुपपत्तिः) The necessary existence of Brahman is Its Eter nity; for It is incapable of contingent necessity, since there is nothing real beside It on which It could be contingent (परानपेक्षत्वात् । न हि कारकापेकं वस्तुनस्तत्त्वम् । अविकारं च ब्रह्म, सर्वविकारहेतुत्वात् । ८. १११, ९८.. So understood, the ontological argument is valid, and does not come under Kant's criticism. And its validity depends upon the unique nature of the idea of Brahman. if you apply the ontological argument to anything except the whole and unique system of experience, Kant's criticism is unanswerable. If ex istence is necessarily included in the idea of Brahman, then Brahman must exist, is an analytical judgment. It is con• tradictory to think the subject without the predicate; but as Kant pointed out, it is not in the least contradictory to think neither subject nor predicate . You cannot conceive Brahman without conceiving it to exist, if existence is included in the content of its idea; but you need not conceive Brahman at all. But the cogency of this reasoning disappears the monment that Brahman stands for the whole Reality. Then you cannot get rid of the subject of your analytical judgement without removing that which all and any experience involves; you cannot refuse to conceive Brahman without ceasing to think or doubt or feel, in short, without ceasing to be (असन्नेव स भवति । असद्रौोति वेद चेत् । तै. उ'२.६ ). Hence, there is obviously a fundamental connection between the uniqueness and the self-determined existence of Brahman. ( एकमेव हि परमार्थसत्यं ब्रह्म । पृ. ९५). The Vedanta philosophy sets forth a very high and noble idea of God. It is not that of a personal God with which the other reli gions are contented. To the Vedantin personal God is a lower being (अपरब्रह्म). His God is a purely impersonal one. The Brahman 0B which he seeks to realise is Eternal Existence, Knowledge, and The Biss. Professor Max Miller writes deliberately as follows:^& vedanta whether we call it a religion or a philosophy, has com. pletely broken with the effete anthropomorphic conception of God and of the Soul as approaching the throne of God, and has opened istas which were unknown to the greatest thinkers of Europe. The Vedanta philosophy shows that the relation between man and God is far closer and more intimate than that set forth in any other systen. It establishes the identity of the human soul with the Supreme Soul and thus inculcates a higher code of morality, DrDeussen says. -So the Vedanta, in its unfalsified form, is the strongest support of pure morality, is the greatest consolation in the sufferings of life and death,-Indians keep to it.' If there is and can be one existence, how then did that which is infinite, ever perfect, ever blessed, become subject to delusion ? Whence comes this avidyathis primal cause of ignorance, sin and misery ? The answer to this question is this. The whole question is inadmissible. Why? If perfection is that which is beyond time, space, and causality, then this question assumes the form: How did the perfect become imperfect? In logical language this question asks how that which is beyond causation becomes subject to it. Here we first admit that something is beyond caus ation, and then ask what caused it. Questions regarding origits can only be asked within the limit of causation. Therefore the question is an impossible one. You ask for the cause of aidya, but it has no cause; for causality goes only so far as this Sistra goes, but never beyond. In inquiring after such a cause you abuse your mental organ for which it is not made and where it is no core available.

  • Prof. Deussen's judgement that ‘all philosophers in India and Greece and

everywhere have been defective, until Kant came to show us that the whole question (From where comes this agity¢ ?) is inadmissible” is, in my humble opinion, not well-founded. cf e.g. अनिर्वाच्यानाद्यविद्यारूपं शरीरद्वयस्य कारणमात्रं सत् स्वस्वरूपाशानं निर्विकल्पकरूपं यदस्ति तत्कारणशरीरम् । XX To find the trie groundwork of the rules of morality is one of the most vexed questions of philosophical speculations. Kant tried to establish the rules of morality on an enduring basis. He taught that there is an innate moral law within each person that stands pre-eminent above all those that relate to the ends called pleasure and pain in daily life; consequently, by irresistible ne. cessity each person is bound to follow that law, which is abso lutely free from setsuous notives. The moral law, according to Kant is not a hypothethical imperativethat promulgates that such and such means will end in such and such results; it is rather a categorical imperative, in other words, an absolute command It does not originate in reason, motive, impulse, desire, but in 2478 7978, which is otonomous, one, and universal. It, there. fore, implies freedom. He posited the existence of a nonmenal be . hind the phenomenal, though nonmenal was held to be, beyond the scope of his theoretical reason, or empirical will. But what was impossible for the human understanding became possible for the practical reason or the rational will. te referred the question of ethics like all other questions, not to human actions and its consequences, but to this will whose manifestations are the different तत्वबोधे। विशिष्टदेशकालनिमित्तानामिहोपादानात् । ब्र. . भाष्ये १.१.२. विशेषो हि निरुच्यते, विशेषश्च विकारःअविकारं च ब्रह्म, सर्वविकारहेतुत्वात्, तस्मात् ‘‘अनिरुक्तम्’ (तै. उ. पू. ९८.. कार्यं हि वस्तु कालेन (देशतः) परिच्छिद्यते । अकार्यं च ब्रह्म। (पृ. ६० ). विशेषसंबन्धो छुपलब्धिहेतुर्गुष्ट (पृ. ९३) यस्मात्प्रमाणप्रमेयव्यवहार आल्मानवबोधाभूय एव, तस्मारिसद्धमात्मनोऽप्रमेयम् । नैव हि कार्यं स्वकारणमति लह्यान्यत्राकारक आस्पदमुपनिबध्राति। नै. सि. २. ९७कुतोऽबिचेति चोचं स्यान्नैव प्राग्धेल्वसम्भवात् । कालत्र यापरिच्छितेनें चोध्र्वं चोद्यसंभवः ॥ नै. सि. ३. ११६. नाविद्यस्येत्यविद्यमेवाऽऽसित्वा प्रकल्प्यते । ब्रह्मदृष्टया त्वविचेयं न कथंचन युज्यते ।। सः वार्तिके. १७६. त्रिकालातीतम्=त्रिकालातीतं कार्याधीगम्यं कालापरिच्छेद्यम व्याकृतादि-अव्याकृतं साभासमशानमनिर्वाच्यं तन्न कालेन परिच्छिद्यते, कालं प्रत्यपि कारणल्वाकार्यस्य कारणा पश्चाद्भाविनो न प्राग्भाविकरणपरिच्छेदकत्वं संगच्छते । माण्डूक्ये-तद्भाष्ये तीकायां च १.१. अविश्वप्रसि द्धयैवाविद्यसद्भावसिद्धिः। नै. सि. ३.११२,५२,५८. न हि पूर्वसिद्धं सत् ततो लब्धमलभस्य सेत्स्यत आश्रय स्याश्रयि भवतिकारणतया पूर्वसिद्धमज्ञानं तत एवाज्ञानालब्धात्मकस्याहंकारादेतदेवाशानमाश्रित्य सेत्स्यतः स्वाश्रयत्वेनाभिमतस्याश्रयि न भवति । कार्योदयान्प्रगेव तस्याश्रयतयैव सिद्धत्वात् । नै. सि. सचन्द्रिका ३.१. Prof. Deussen's remark, that the scientificproofs of Jaya are not in Shankara, but only in Kant, is simply inexplicable to me. lkinds of worldly activities, intellectual and moral. As he main tained this will to be otonomous and inconsistent with dependence on anything external to itself, all questions based on it revolve round the freedom of the nomenal as a necessary postulate. The problem of ethics was, therefore, reduced by him to those of duty and freedom-duty in the sphere of phenomenal activity and freedom in the region of supersensible experience. Indian philosophers dive deeper into the solution of this problem. 'The Indian psychology, accordingly, teaches that thought or intellection is the function of physical organisms which are in themselves either the products or the manifestations of a metaphysicalagent. Thoughall the activities can be explained by the nature of the organisms through which it acts, itself can not be so explained through the activities of orga. nisms. The highest end of human life is, thereforethe freedom of this self from all conditioning activities or the realisation by itself of its own true nature which by reason of its projection On the material plain, got bound and launched into the diverse formats of action. Herein consists the true solution of the problems of ethics,–the realisation by the self of its own real nature, which is one of pure intelligence and bliss, by disentangling itself from the mmeshes of phenomenal activity or Sushra . According to the Vedanta the essence of the moral problems lies in the confict of reason and sensibility. रागद्वेषवियुक्तैस्तु विषयानिन्द्रियैश्चरन्। आत्मवश्यैर्विधेयात्मा प्रसादमधिगच्छति ॥ भ. गं. २.६४ वशे हि यस्येन्द्रियाणि तस्य प्रज्ञा प्रतिष्ठिता। २.६१ अशान्तस्य कुतः सुखम् । ३६ The doctrine of Karna and the moral preparation enjoined by it assume this confict of reason and sense which must be over XCX1 come for salvation. The Law of Kate is nothing more than the law of conservation of energy. It simply means that nothing is 1bst, नेहाभिक्रमनाशोऽस्ति २-४०, but every particle, however minute, is so intimately linked with all the rest in the universe, that there cannot be disturbance in it, however slight, but will be communi. cated to its immediate neighbour, and will thus travel from parti cle to particle, till it pervades the whole universe. Not a thought, not a feeling, not a sentiment can arise in the hidden recesses of the soul, not a sigh can escape the troubled heart, not a word can be uttered, not a deed can be done but will be felt and recorded throughout the length and breadth and depth of the universe, in characters which can not be effaced without annihilating the uni werse itself. I should like to point out the bearing of this Law of Kut upon our moral conduct in the language of the late Prof. Max Miller : The belief that no act, whether good or bad, can be lost, is only the same belief in the moral world which our belief in the preservation of force is in the physical world. Nothing can be lost. If a man feels that what without any fault of his own he suffers in this life, can only be the result of some of his own former acts, he will bear his sufferings with more resignation like a debtor who is paying of an old debt. And if he knows besides that in this life he may by suffering not only pay of his old debts, but actually lay by a moral capital for the future, he has a motive for goodness which is not more selfish than he ought to be. There must be a cause, the Vedanta philosophers say, to account for the effect which we see but too clearly, and that cause can not possibly be found in the mere caprice or injustice of the creator. However sceptical we may be on the power of any ethical teaching and its influence on the practical conduct of men and women, there can be no doubt that this doctrine of Korat has let with the widest acceptance and has helped to soften the sufferings of millions and to encourage them not only in their endurance of present evils but likewise in their efforts to improve their future condition' (Vadane Philosophy, pp. 164-66.) १ ११ 'The Vedanta requires that duty should be done for dutys sake. We should act in the right direction, because it is a duty, and not because it is agreeable and beneficial. We should respect personality as such without any reference to the particular desires or inclinations. With the Vedantist, writes Prof. Max Miller, the feeling of common interest, nay, of the oneness or solidarity of the human race, was most natural. Their whole philosophy was built on the conviction that every human being has its true being in Brahman, and this feeling, though it is chiefly meta physical, breaks out occasionally as a moral power also. We say, we should love our neighbour as ourselves. The Vedantist says we should love our neighbour as our self, ४. ४. we should love them not for what is merely phenomenal in them, for their goodness, or beauty, or strength, or kindness, but for their soul, for the divine self in all of them.’ (Lactes of the Vent plzosophy, h,~ 168-१.). He further on observes, fIt shows an enormous amount of intellectual labour to have reasoned out that we should love our neighbout, because in loving him we love God, and in loving God, we love ourselves. The deep truth that lies hidden in this, was certainly not elaborated by any other nation so far as I know (P. 170). In the Brithuddra1.7%k¢ Upanishad the sage Yajnya valkya teaches his wife Maitreyi that verily, a husband is not dear, that you may love the husband; but that you may love the self, therefore the husband is deat. Verily, a wife is not deat, that you may love the wife; but you may love the self, therefore a wife is dear, etc. etc.’ Now at first sight this might appear a cruel and selfish doctrine, but it is not so. The real is mean1ng , not that any love is to be lessened or contracted, but that it is to be expanded and increased until it embraces all things, until it sees the Divinity underlying even the most repulsive and brutalised forms ; until becoming thoroughly purified and disembled of the idea of the little self as an individual , even the husband, the wife, the child, the beloved friend is not loved as being mine, but . XX111 as being a manifestation of the Self-the one spirit in which all the little selves lose their individuality—the God the Absolute by Whom all things exist, who is in all, Who is all.” The Vedanta philosophy is optimistic and universalistic in character. The universe, being but the expression of the Absolute spirit, is essentially good and united by common interest. The feeling of Unity or Solidarity is strong in the Vedanta philosophy, as all men are viewed as but the expression of the same Universal Spirit or Brahman. Our love of humanity is the legitimate out come of our consciousness of unity with our fellows; it is the prac. tical expression of our regard for the true or Divine Self in us. Christianity, like all the other great religions of the world, states correctly the moral law in the famous precept, ‘‘Love thy neighbour as thyself.' But why should I do so? My neighbour is different from myself; and his pleasures and pains are not mine, nor mine his. Dr. Dessen assures us that f‘the answer is not in the Bible (this venerable book being not yet quite free from Semitic realism), but it is in the Vadis in the great formula yat ta& ¢s, which gives us in three words metaphysics and morals together. And again :~The highest and purest morality is the immediate consequence of the Vedanta . According to the Vedanta morality is restricted to the sphere of the relative and the phenomenal . अविद्यावद्विषयाण्येव प्रत्यक्षादीनि प्रमाणानि शास्त्राणि च । ब्र. . भाष्ये १.१.१ As the essence of morality lies in the conflict between reason and sensibility (गुणा गुणेषु वर्तन्ते), there is left no room for moral restraint, because there is no necessity for it, when sense is transcended. बुद्धाद्वैतसतत्त्वस्य यथेष्टाचरणं यदि । शुनां तत्वदृशां चैव को भेदोऽचिभक्षणे । नैं. सेि. ४.६२ From the Vedantic standpoint, an individual may thus be liberated even during this mortal life of his (Jivan-mukti). In the Vedanta ethics, religion, and metaphysics are inseparably blended ); ५) XV together. The freedom of the will, the immortality of the soul, and the existense of God are, according to Kant, but the postulates of Practical Reason-hypotheses warranted by moral experience, but from the Vedantic standpoint these are as much real as any other fact of personal experience. If Brahman or the Supreme Being is real then with Him these are also realities inseparable from His expressions, Kant regards sensibility as altogether alien to the rational nature of man, and so he insists on its extirpation. The vedantist, on theother hand, regards sensibility as but a means of the realisation of the true Self. It is the due regulation or control of the and , योगबुद्धिः, (and not their extirpation) senses passions that constitutes the essence of virtue, as it tends to free us from the fetters of this world and to promote our true life in Brabhay, Thus we may say that the Vedantic ethics is rather austere than ascetic. While Kant's system teaches self-mortification, Vedanta teaches abstemiousness (संयमः. To Kant, a feeling of inner con. straint enters into the very meaning of duty, so that, *(Duty is the action to which a person is bound, it is 'cormpulsion to a purpose unwillingly adopted." To the Vedantist, however, duty is inseparable from life (सहजं कर्म), and it is cheerfully accepted as a means of salvation . To extinguish the impulses would be to render life inoperative. The Vedanta teaches that the Universal order is essentially moral in its tendency तत्वपक्षपातो हि स्वभावो धियाम्। ( भामती ). We are to aim at the purity of the mind, and that we should not at all be mindful of the results, or as they are called • the fruits' of our actions. The Vedanta is characterised by catholicity and toleration. Every faith or tendency is considered by the Vedantist as having a place in the Universal frame-work. The Universal Spirit is conceived by the Vedantist as essentially True, Good, and Beautiful at the same time (साच्चिदानन्दम्। सत्यात्मप्राणा रामम्, मनआनन्दम्--तै. ७. १.६.. The Absolute as manifested in nature is the Beautiful, as conceived by intelligence is the Supreme Reality XXV or True, and as realised in practice is the Good. Anda or Blessed. ness is an indispensable constituent of Brahman, and all creatures struggle not for existence but forhappiness. In their own nature they are blissful, for the Sucripa of the Atnuan or Self of all is Awadi or Bliss, but through May4 they forget that they are themselves the fountain and storehouse of Bliss. As the two famous verses of the Taittiriya Upanishad beautifully put it:-‘‘Bliss is Brahman from Bliss, indeed, are these beings verily born:-By bliss, when born, do they live:-Into Bliss do they, when departing, enter.' : (3. 6.). Again--He (Atman) is the Flavour. This oneindeed, having obtained Flavour becomes blessed. Who, indeed, could live who breatheshould not this Bliss be in the heart? This verily it is that bestows bliss. (2. 7.). Infinite Bliss is the harmonising and comforting agency in the universe, and it is the realisation of this Infinite Bliss pervading and sustaining the Universe, that is man's highest and noblest aspiration and goal प्रज्ञाप्रसादमारुह्य अशोच्यः शोचतो जनान् । भूमिष्टानिव शैलस्थः सर्वान्प्राज्ञोऽनुपश्यति ॥ Burdened with our doubts, baffed by our reasons, stumbling all too frequently over our own simplest thoughts, climbing the Hinl Difficulty, those of us who have embraced this Divine Philoso phy will prize most highly of all those moments when Shri Shankaracharya's Vedanta takes us by the hand and plants us in a purer air where we can see the Universal Self in our own Self, 'where the Personal becomes the Impersonal, where Love is Light and Light is Love. ब्रह्मप्रत्ययसंततिर्जगदतो ब्रहैव सत्सर्वतः पश्याध्यात्मदृशा प्रशान्तमनसा सर्वास्ववस्थास्वपि । रूपादन्यदवेक्षितुं किमभितश्चक्षुष्मतां विद्यते तद्वद्ब्रह्मविदः सतः किमपरं बुद्धेर्विहारास्पदम् ॥ कस्तां परानन्दरसानुभूतिमुत्सृज्य शून्येषु रमेत विद्वान् । चन्द्रे महाह्वादिनि दीप्यमाने चित्रेन्दुमालोकयितुं क इच्छेत् ॥ तैत्तिरीयोपनिषसारसंग्रहः तैत्तिरीयकोपनिषदेवं हि ब्रह्म प्रतिपादयति- प्रथमं ‘ब्रह्मविदाप्नोति परम् ’ (२.१) इति संहिताद्युपासनादिभिः एकाउंचि तर्माधिकारिणं प्रति ब्रह्मविद्यां सविषयां सफलां सूत्रयामास । “ ब्रह्म ’ इति विषयनिर्देशः‘विद् ’ इत्यनेन विद्या निर्दिश्यते, ‘ परमाप्नोति ’ इति विद्याफलं निर्दिश्यते-इति विभागः। तदनन्तरं सूत्रस्यार्थं संक्षेपतः ‘सत्यं ज्ञानमनन्तं ब्रह्म । यो वेद निहितं गुहायां परमे व्योमन् । सोऽभुते सर्वान् कामान् सह । ब्रह्मणा विपश्चितेति –अस्या ऋच उदाहरणेन व्याचकार। सत्यमित्यादि सूत्रस्थब्रह्मपद त्याख्यानम् , यो वेदेत्यादि विपद्व्याख्यानम् , सोऽश्रुत इत्यादि आप्नोतिपदद्वय- व्याख्यानामिति विभागः । ऋचोऽयमर्थः—सत्यं कालत्रयबाधाभावोपलक्षितम्, ज्ञानं स्वप्रकाशम् , अनन्तम्--अन्तः परिच्छेदः देशकालवस्तुकृतःतत्रिविधपरि च्छेदाभावोपलक्षितम् । ब्रहृति लक्ष्यनिर्देशः । सत्यादिपदत्रयं लक्षणम् । गुहायां बुद्धे यत् कारणत्वेन वर्तमानं परमं व्योम अव्याकृताकाशं, तत्र निहितं प्रति बिम्बिततयाऽवस्थितं यचैतन्यं तद्रह्मत्वेन यो वेद स सर्वान् कामान् सार्वभौमा दिहिरण्यगर्भान्तान् सह-युगपदश्रुते भुक्तं । केन प्रकारेण ?–विपश्चिता-सर्व ज्ञेन ब्रह्मणा–सर्वज्ञत्रह्मरूपेण; नोपाधिपरिच्छिन्नरूपेण । ब्रह्मानन्दे स्वल्पानन्दाना- मन्तर्भावात् , सार्वभौमादिहिरण्यगर्भान्तभोगानां ब्रह्मविस्वरूपभूतत्वात् , चैत न्यभास्यत्वाच्च ब्रह्मविदो युगपत्सर्वभोक्तृत्वमित्यर्थः । अनन्तरं ब्रह्मणः सूत्रव्याख्या नरूपया ऋचा उदीरितानन्त्यसिद्धये आकाशादेर्नाह्मण एवोत्पत्तिं कथयामास । ततः यो वेदेत्याद्युक्तं ब्रह्मणः प्रत्यक्त्वं ‘ स वा एष पुरुषोऽन्नरसमयः ’ इत्यार श्रेय देहादिपञ्चकोशात्मोपदेशक्रमेण “ ब्रह्म पुच्छं प्रतिष्ठा ' इति पुनर्विस्तरेण प्रतिपाद्यामास । ततः ब्रह्मणः नामरूपातीतस्य प्रत्यक्षाद्यविषयत्वेन असत्त्वश झायां “ सोऽकामयत ’ इति कामयितृत्वेन स्वर्गकामिवत् , “स तपोऽतप्यत १ इत्यालोचकत्वेन मन्त्रिवत्, ‘ इदं सर्वमसृजत ’ इति स्रष्टत्वेन कुलालवत् , “ त

देवानुप्राविशत् ’ इति प्रवेट्टत्वेन सर्पवच्च सत्वमुपपाद्यपुनश्च ‘ को वान्यात् ’

(२)

इत्यादिना सर्वप्राणिनां जीवनहेतुत्वेन, ‘यदा देवैषः " इत्यादिना विद्वदविद्वद्या भयहेतुत्वेन च तदेव सत्वं दृढीचकार । अनन्तरं च ‘सैषाऽऽनन्दस्य मीमांसा ? इत्यादिनाऽऽनन्दमीमांसामारभ्य सार्वभैमादिहिरण्यगर्भान्तानामानन्दानामुत्तर शतगुणोत्कर्षप्रदर्शनपूर्वकं (' यश्चायं पुरुषे ? इति वाक्यनिर्दिष्टस्य बुद्धयव- सच्छित्रजीवरूपानन्दस्य ‘ यश्वासावादित्ये ’ इति वाक्ये आदित्यान्तःस्थत्वेन निर्दिष्टस्यं मायावच्छिन्नपरमानन्दस्य च “ स एकः ’ इति . वाक्येनोपाधिद्वयनि रसनपूर्वकं स्वाभाविकमभिन्नत्वमुपदिश्य ) ब्रह्मविदुषः

यतो वाचो निवर्तन्ते । अप्राप्य मनसा सह ।
आनन्दं ब्रह्मणो विद्वान् । न बिभेति कुतश्चन ।

 इति वामनसागोचरनिरतिशयब्रह्मानन्दप्राप्तिं निरतिशयानर्थनिवृत्तिं च प्र तिपाद्य पुनः ‘एतं ह वाव ' इत्यादिना अनुथानबूत प्रपश्य निरतिशयानन्द- ब्रह्मपरोक्षज्ञाने साधनाकाङ्कायां ‘ भृगुवै वारुणिः’ इत्यादिना भृगुवरुणसंवादसु पक्रम्य ‘ यतो वा ' इत्यादिना ब्रह्मणस्तटस्थलक्षणपूर्वकं प्रियाय पुत्राय वरुणेन पित्रा उपदिष्टं तपआख्यं पुनःपुनर्विचारमेव ब्रह्मपरोक्ष्याय मुख्यं' साधनमुप दिश्य ब्रह्मविदस्तृप्तिगानं चान्ते प्रदर्यं उपरराम तैत्तिरीयोपनिषत् । इत्थं तया मातृवत्सर्वप्राणिहितैषिण्या प्रतिपादितं विष्णु स्तौति द्वाभ्यां श्रीभगवान्

सत्यं ज्ञानं शुद्धमनन्तं व्यतरेक्तं
शान्तं गूढं निष्कलमानन्दमनन्यम् ।
इत्याहादौ यं वरुणोऽसौ भृगवेऽजं
तं संसारध्वान्तविनाशं हरिमीडे ॥
कोशानेतान् पञ्च रसादीनतिहाय
ब्रह्मास्मीति स्वात्मनि निश्चित्य दृशिस्थम् ।
पित्रा शिष्टो वेद भृगुषं यजुरन्ते
तं संसारध्वान्तविनाशं हरिमीडे ॥

-हरिस्तुतिः-हरितचमुक्तावलिः १९-२९ उदाहृतवाक्यग्रन्थनामानि

अथर्वशिखोपनिषत् अथर्वसंहिता जैमिनीयन्यायमालाविस्तोः तात्पर्यदीपिका तैत्तिरीयब्राह्मणम् तैत्तिरीयसंहिता आत्मपुराणम् आपस्तंबधर्मसूत्रम् आपस्तंबJह्यस्त्रम् आपस्तंबस्टुतिः आपस्तंबश्रौतसूत्रम् आश्वलायनभूतसूत्रम् ईशावास्योपनिषत् उपदेशसाहस्त्री धूलहेत ऐतरेयब्राह्मणम् ऐतरेयारण्यकम् कठोपनिषत् कात्यायनश्नतसूत्रम् तैत्तिरीयोपनिषद्वार्तिकटीका तैत्तिरीयोपनिषद्वार्तिकम् धातुपाठः नैघण्टुः निरुक्तम् नृसिंहोत्तरतापनीयोपनिषत् नैष्कर्यसिद्धिः नैषकौंसिद्धिचन्द्रिका न्यायकुसुमाञ्जलिः न्यायरक्षामणिः न्यायवार्तिकम् न्यायसारः न्यायसटीक कूर्मपुराण-उत्तरभागः कैवल्योपनिषत् कौषीतक्युपनिषत् खण्डनखण्डखद्यम् गोपथब्राह्मणम् गौतमधर्मसूत्रम् गौतमस्त्रम् छांदोग्योपनिषत् जैमिनिसूत्रम् पञ्चदशं पणनक्ष पाणिनीसूत्रम् प्रश्नोपनिषत् बृहदारण्यकोपनिषत् बृ. उ. वार्तिकम् बौधायनगृह्यपरिभाषासूत्रम् बौधायनगृह्यसूत्रम् ( ४ ) विष्णुपुराणम् शंकरदिग्विजयः अवेद्यभरणम् अलसूत्रभाष्यम् ब्रह्मसूत्रम् कमअव्याख्या शतपथब्राह्मणम् २करभाष्यम् शखयन्तम् भाष्योत्कर्षदीपिका २न्तपव शाबरभाष्यम् मझनारायणपीषत् मध्यम माधङ्क्यांपनषत्कारका मुलापनषत् शिवार्कमणिदीपिका श्रीकण्ठभाष्यम् श्रीमद्भगवतम् r याज्ञवल्क्यस्दृतेः श्वेताश्वतरोपनिषत् संक्षेपशारीरकम् संबंधवार्तिकम् सामवेदः सायणभाष्यम् सिद्धान्तकौमुद्दे योगयज्ञवल्क्यसहेता लेङ्गपुराणम् वाणीविलासमुद्रित-तै- उ. वानक्षत्रमाला वसंकरामायणम् विवरणप्रमेयसंग्रहः स्वात्मनिरूपणम् हरतत्वमुक्तावलो

iहरण्यकशेश्रतसूत्रम्

विषयाः

Preface • • • •.............. तैत्तिरीयोपनिषत्सारसंग्रहः 1XXV में है। १–२ उदाहृतवाक्यग्रन्थनामाने ३-४ शीक्षावळी १-४४ १-६ २ = प्रथमोऽनुवाकः c = a = } • • ११ द्वितीयोऽनुवाकः १२ तृतीयोऽनुवाकः संहितोपासनम् ११ १२-१६ - । । चतुथाऽनुवाकः मेधादिसिद्धयर्था मन्त्राः २ ० ० पञ्चमोऽनुवाकः १६-१९ 5 = व्याहृत्युपासनम् ११ ११ षष्ठोऽनुवाकः २२ मनोमयत्वादिगुणकब्रह्मोपासनम् ( किंचित्सू- क्ष्मदर्शिमध्यमाधिकारी ) सप्तमांऽनुवाकः २२-२३ पृथिव्याद्युपाधिकब्रदोपासनम् (मन्दाधिकारी) , , अष्टमोऽनुवाकः २४-२६ प्रणवोपासना-शुद्धब्रह्मोपासना (उत्तमा धिकारी) H Ab • • १) नवमाऽनुवाकः २६-२८ DO = उपासकधमः ० दशमोऽनुवाकः २८२-३ To = २ ० | ब्रह्मज्ञानप्रकाशः २ = ० (६ ) एकादशोऽनुवाकः •३५ a o • • • • • 0 0 ११ ३५-४३ ४३-४४ ७ ७ । C = ११ ११ ४५–११८ ब्रह्म-आनन्द-वल ब्रह्मविद्याप्रकाशः

  • २ =

प्रथमाऽनुवाकः -- ४५-६५ • • • ४५ - - अनुव्याख्यानम् ४७ ब्रह्मलक्षणम् ४७-५४ सत्यादीनां लक्षकत्वम् : ५५ ६ १ ६३ ६१-६२ • • bp + ६३-८६५ ७० द्वितीयोऽनुवाकः ६६-६८ ६६ T = • • • ६७ ६८ = 0 ७ ८ ९ तृतीयोऽनुवाकः ६९ ७४ ६९ ०७० ७१-७४ can मनोमयकोशः ... चतुर्थोऽनुवाकः ७५ •७६ ७५ विज्ञानमयकोशः ७५-७६ पञ्चमांऽनुवाकः ७७ ८२ ... ७७ •७८ • • • आनन्दमयकोशः ७९-८२ • = 0 षष्ठोऽनुवाकः ८३९५ (७) ब्रह्मपुच्छवाक्ये ब्रह्मणः स्वप्रधानत्वे निगमनश्लोकः ८३ ८५ c = c अनुप्रभाः ब्रह्मसद्भावहेतवः ८७ ब्रह्म स्रष्ट ८९ • • • c = C = 4 ब्रह्मणो जीवात्मना प्रवेशः ९१ ९३ a = ब्रह्म सञ्च त्यच्च ९५ ९६-८-९९ • • ९६ सप्तमोऽनुवाकः ब्रह्मणः सत्वसाधनम् ... ब्रह्म आनन्दहेतुः अभेददर्शिनो ब्रह्मप्राप्तिः अष्टमोऽनुवाकः ९७ ९९ c = ११४ १०१ ते. उ. मद्वाक्यम् १०५ as a ५३ प्रतीचोऽद्वितीयब्रह्मत्वम् ब्रह्मज्ञानमेव ब्रह्मप्राप्तिः १०७ १० ९ D = 0 २ ० ० आह्वानम् अध्यारोपापवादोपदेशः ११० ११२ b c = as ... ११३ -११४ • a H = १ १५-११७ ७ = संक्रमणम् नवमोऽनुवाकः निर्विकल्पं ब्रह्म पुण्यपापयस्तापहेतुत्वम् ब्रह्मविदो न पुण्यपापलेपः ११५ an = ... ११६ ११७ + = शन्तः ११८ । भृगुवल्ली ११९-१३७ ब्रह्मज्ञानसाधनानि पृष्ठम्:तैत्तिरीयोपनिषद्भाष्यम्.djvu/३७ पृष्ठम्:तैत्तिरीयोपनिषद्भाष्यम्.djvu/३८ ॐ तत्सद्भह्मणे नमः । ॐष्णयजुवेदीयतैत्तरीयारण्यकान्तर्गता तैत्तिरीयोपनिषत् आनन्दगिरिकृतटिप्पणसंवलितशांकरभाष्यसमेता। ccf:#C भाष्योपोद्धतः । यस्माज्जातं जगत्सर्वं यास्मिन्नेव प्रलीयते । नेचर येनेदं धार्यते चैव तस्मै ज्ञानात्मने नमः ॥ १ ॥ यैरिमे गुरुभिः पूर्वं पदवाक्यप्रमाणतः । व्याख्याताः सर्ववेदान्तास्तान्नित्यं प्रणतोऽस्म्यहम् ॥ २ ॥ भाष्यस्य संप्रदाय- तैत्तिरीयकसारस्य मयाऽऽचार्यप्रसादतः। पूर्वकत्वम् विस्पष्टार्थरुचीनां हि व्याख्येयं संप्रणीयते ॥ ३ ॥ यत्प्रकाशसुखाभिनं यन्मन्त्रेण प्रकाशितम् । विवृतं ब्राह्मणे तस्यामदृश्यं ब्रह्म निर्भयम् ॥ १ ॥ यजुर्वेद-शाखाभेदं तैत्तिरीयकोपनिषदं व्याचिख्यासुर्भगवान्भाष्यकारस्तत्प्रतिपाद्ये ब्र , जगज्जन्मादिकारणत्वेन तटस्थलक्षणेन मन्दमतीन्प्रति सामान्येनोपलक्षितं, सत्यज्ञा नादिना च स्वरूपलक्षणेन विशेषतो विनिश्चितं, नमस्कारच्छलेन संक्षेपतो दर्शयति यस्माज्जातमिति । निमित्तोपादानत्वयोः पञ्चम्याः साधारण्यादुभयविधमपि . कारण त्वमिह विवक्षितम् । कार्यविलयस्य प्रकृतावेव नियतत्वाद्विशेषतः प्रकृतित्वमाह-यस्मिन्ने वेति । कार्यधारणस्य निमित्तेऽपि धर्मादौ प्रासिद्धत्वात्साधारणकारणत्वमाह--येनेति। ज्ञानात्मन इति स्वरूपलक्षणसूचनम् ॥ १ ॥ गुरुभक्तेविंव्वाप्राप्तावन्तरङ्गसाधनत्वं ख्यापयितुं गुरून्प्रणमति--> यैरिति । पदानि च वाक्यानि च प्रमाणं चानुमानादि-तद्विवेचनेन व्याख्याता इत्यर्थः ॥ २ ॥ चिकीर्षितं निर्दिशति-तैत्तिरीयकेति । व्युत्पन्नस्य पदेभ्य एव पदार्थस्मृतिसंभवान्, पदस्मारितपदार्थानां संसर्गस्यैव वाक्यार्थत्वात्, सूत्रकारेणौपनिषत्तत्पयंस्य निरूपितत्वाच्च,

व्यर्थः पृथग्व्याख्यारम्भ इत्याशङ्कयाऽद्ध-विस्पष्टार्थेति । मन्दमतीनां स्वत एव निलो
तैत्तिरीयोपनिषत्

कर्मकाण्डार्थः नि नेत्यान्यधिगतानि कर्माण्युपात्तदुरितक्षयार्थानि, काम्यानि च फलार्थिनांपूर्वस्मिन् ग्रन्थे ।

इदानीं कमपादानहेतुपरिहारार्थं ब्रह्मविद्या प्रस्तूयते । कर्महेतुः कामः स्यात्प्रवर्तकत्वात् । आप्तकामानां हि कामाभावे स्वात्म लावूनृपतिः। अस्मकामत्वे चाऽऽप्तकामता । उपनिषदर्थः आत्मा हि ब्रह्म । तद्विदो हि परप्राप्ति वक्ष्येति । अतोऽवि द्यानिवृत्तौ स्वात्मन्यवस्थानं परम्प्राप्तिः, “अभयं प्रतिष्ठां विन्दैते”, “एत मानन्दमयमात्मानमुपसंकाशैति ” इत्यादिश्रुतेः।


षपदार्थस्मरणासंभवात् , उपनिषद्तनिःशेषपदार्थानां विशिष्य निःसंशयं ज्ञानं ये रोचयन्ते, ॥ ३ ॥

कर्मविचारेणैवोपनिषदो गतार्थत्वाद, उपनिषत्प्रयोजनस्य निःश्रेयसस्य कर्मभ्य एव संभवाठ, पृथग्व्याख्यारम्भ न युक्तः--इत्याशङ्कमपनेतुं कर्मकाण्डार्थमाह--नित्या नीति । “ अथातो धर्मजिज्ञासे “ इति जैमिनिना धर्मग्रहणेन सिद्धवस्तुविचारस्य पथै. दस्तत्वा, नोपनिषदो गतार्थत्वमित्यर्थः । तानि च कर्माणि सञ्चितदुरितक्षयार्थानि, धर्मेण पापमपनुदति “ इति श्रुतेः, न निःश्रेयसानि न केवलं जीवतोऽवश्यकर्तव्यान्य धिगतानि, फलार्थिनां काम्यानि च; न तान्यपि निःश्रेयसाधूनि, “ स्वर्गकामः ‘‘पशु क्रमः * इत्यादिवत् ‘ मोक्षकामोदः कुर्यात् ” इत्यश्रवणान्; अतः संसार एव कर्मणां

तत्राविचारितमुपनिषदर्थमाह--इदानीमिति । कर्मण उपादाने ऽब्रधाने यो हैनुस्तन्निवृत्यर्थं ब्रह्मवियाऽस्मिन्ग्रन्थे प्रारभ्यते । अतः सनिदानकमन्धूलनार्थ त्वादुपनिषदः कर्मकाण्डविरुद्धत्वात्र गतार्थत्वमित्यर्थः । कर्माद्वधाने हेतुर्नियोगः, तस्य प्रमाणसिद्धत्वान्न विवया विरोध इत्याशङ्कयाह-कर्महेतुरिति । अस्येदं साधनामि त्येतावच्छात्रेण बोध्यते; यस्य तत्राभिलाषःस तत्र प्रवर्तते कामत एव । अतो न नियोगस्य प्रवर्तकत्वसंभावनाऽपीत्यर्थः सति कामे प्रवृत्तिरित्यन्वय उक्तः । कामा भावे न प्रवृत्तिरिति व्यतिरेकमाह--आप्तेति । अभिलषितविषयप्राप्तिः कामनिवृत्तेर्हतुः न विचा । अतः कथं कर्महेतुपरिहाराय वियारम्भः ?--इत्याशङ्कयाऽऽह्व चेति । कामितविषयप्राप्तौ कामस्योत्कळिकोपशममात्रं, न तूच्छेदःपुनर्विषयाकाङ्कवदर्शनात्।


(१) ऋ. ड. ४०४-६, ५ (२) तै उ २-११ (३) २२७-१ (४) २-८१. (५) जै. स. १-३-१ १६ ) महाना. उ. २२-३१ (७) तै.सं. २५-६६ ७४१. त १६-३-३-

(८ ) २१-६-२. है. सं. २-४-६.
भाष्योपोद्घातः

काम्यप्रतिषिद्धयोरनारम्भात् , आरब्धस्य चोपभोगक्षयात्, नित्यानुष्ठानेन प्रत्यवायाभावात्, अयनत एव स्वात्मन्यवस्थानं मोक्षः मीमांसकाः-केवलक अथवा निरतिशयायाः प्रीतेः स्वर्गशब्दवाच्यायाः कर्महे- र्मणां मोक्षसाधनत्वम् तुत्वात्, कर्मभ्य एव मोक्षः--इति चेत्, न, कर्मानेकत्वात् । अनेकानि ह्यारब्धफलान्यनारब्धफलानि चानेकजनमाम्त रकृतानि विरुद्धफलानि कर्माणि संभवन्ति इत्यत तत्खण्डनम् स्तेष्वनारब्धफलानामेकस्मिञ्जन्मन्युपभोगक्षयासंभवात्,शेष कर्मनिमित्तशरीरारम्भोषपतिः । कर्मशेषसद्भावलिद्धिश्च, “ तद्य इह रमणी- ततः शेषेणै ” इत्यादिश्रुतिस्मृतिशतेश्यः । इष्टानिष्टफलाना मनारब्धानां क्षयार्थानि नित्यानि--इति चेलप्रत्यवायश्रवणात्; अकरणे प्रत्यवायशब्दो ह्यनिष्टविषयः नित्याकरणनिमित्तस्य प्रत्यवायस्य दुःखरूप स्याऽऽगामिनः परिहारार्थानि नित्यानीत्यभ्युपगमात् नानारब्धफलकमेक्षया र्थानि । यदि नामानारब्धफलकर्मक्षयार्थानि नित्यानि कर्माणि, तथाऽप्यशुभ मेव क्षपयेयुः न शुभम् , विरोधाभावात् । नहि , इष्टफलस्य कर्मणः शुद्धिरू पत्वात्, नेत्यवराध उपपद्यते, शुद्धयशुद्धयहं विरोधो युक्तः ।


आप्तकामताऽपि निरङ्कशा;-–आत्मैव वस्तु, नान्यत्ततोऽस्तीत्येवंरूपा -आत्मकामत्वे सति, भवति; कामयितव्यभावादेव । आत्मानं ह्यद्वयानन्दरूपमजानन्नेव व्यतिरिकं विषयं पश्यन्कामयते । ततः कामस्याऽऽत्मावियामूलत्वात्, आत्मविचैव तन्निवृत्तिहेतुरित्यर्थः । भव त्वात्मविवा कामविरोधिनी, कर्महेतुपरिहाराय ब्रह्मविया प्रस्तूयते-इति कथञ्चकं ? तत्राऽऽह--आत्मेति। आनन्दमयं परमात्मानमादाय धृतिरुदाहृता। एवं तावत्कर्मकाण्डेनागतार्थत्वात् ,कर्मभ्योऽसंभाव्यमाननिश्श्रेयसप्रयोजनत्वच, उपनिषदो व्याख्यारम्भं संभाव्यपुनरनारम्भवादिनोऽभिप्रायमुद्भावयति-काम्यप्रतिषिद्धयोरिति । आत्यन्तिकागामिशरीरानुत्पादे स्वरूपावस्थानं निःश्रेयसम्, शरीरानुत्पादश्च हेत्वभावादेव से त्स्यति, किं ज्ञानार्थोपनिषदारम्भेण ?---इत्यर्थः । मतान्तरमाह--अथवेति । यदेव स्वर्ग साधनं ज्योतिष्टोमादि तदेव मोक्षसाधनं, निरतिशयप्रीतेः स्वर्गपदार्थस्य मोक्षादन्यत्रासं भवान् , सति शरीरे क्लेशस्यावश्यंभावादित्यर्थः । ऐकभविकपक्षमायमतं प्रत्याख्याति-


(१) छां. उ. ५-१०-७ (२) अनेन « वर्ण आश्रमाश्च स्वकर्मनिष्ठाः प्रेत्य कर्मफलमनुभूय ततः शेषेण विशिष्टदेशजातिकुलरूपायुःश्रुतवृत्तवित्तसुखमेधसो जन्म प्रतिपद्यन्ते”-इति गौ.ध.सू.२.११२९ एव ग्रहीतव्यम् न आप ध. पू. २-२-३ < ततः परिवृत्तौ कर्मफलशेषेण जातिं, रूपं, वर्ण, मेधां,

प्रशां द्रव्याणि, कर्मानुष्ठानम् इति प्रतिपद्यते । तचक्रवदुभयोर्लकयोः सुख एव वर्तते ’-इति ।
तैत्तिरीयोपनिषत्

न च्, कर्महंतून कामानां शानाभावे निवृत्त्यसंभवात्, अशेषकर्मक्षयोपपतिः। अन्नात्मविदो हि कामः , अनात्मफलविषयत्वात्; स्कत्मनि च कामानुपपत्ति दिष्टाप्तहृत् ; स्वयं चाऽऽत्मा परं ब्रहेत्युक्तम् । नित्यानां चाकरणमभावःततः प्रत्यवायानुपपत्तिः-इत्यतः पूर्वोपचितदुरितेभ्यः प्राप्यमाणायाः प्रत्यवायक्रि याया नित्याकरणं लक्षणम्-इति “अकुर्वन्विहितं कर्म’-इति शतुर्ननुपपतिः ।


नेत्यादि । यद्यपि वर्तमाने देहे काम्यं प्रतिषिद्धं च नाऽऽरभेत उस्रङः, तथाऽपि सवित स्यानेकस्य संभवाव् , हेत्वभावोऽसिढं इत्यर्थः । प्रायणेनाभिव्यक्तानि सर्वाण्येव कर्माणि संभूयैकं शरीरमारभन्ते, तत्र सर्वेषामुपभोगेनैव धपितत्वात् , सञ्चितं कर्मेव नास्तीति शगनिराकरणयोक-विरूद्धफळानीति। स्वर्गनरकफळानां ज्योतिष्टोमब्रह्महत्यादी नामेकस्मिन्देहे भोगेन क्षयासंभवाव , प्रायणस्य सर्वाभिव्यञ्जकत्वे प्रमाणाभावाद, बलवता प्रतिबदस्य दुर्बलस्यावस्थानं संभवतीत्यर्थः । संभावनामात्रमेतत्, नात्रप्रमाणमस्तीत्याश छयाऽद्ध-कर्मशेषेति।“प्रेत्य स्वकर्मफळमनुभूय ततः शेषेण .....जन्म प्रतिपद्यन्ते इति स्वर्गादवरोहतां कर्मशेषसद्भावं दर्शयतीत्यर्थः। सञ्चितकर्मसद्भावमङ्गीकृत्य , देहान्तरारम्भोः न भविष्यतीत्याह--इष्टेति । एतदाह्नां सिद्धान्तविरुद्धमित्याह-नेति । मुमुक्षुणाऽतुष्टि तस्य नित्यादेः सञ्चितकर्मक्षयार्थत्वाभ्युपगमेऽपि नाभिमतसिद्धिरित्याह-यदि नामेति ।

यचोलो-युमुक्षुः काम्यानि वर्जयेत्--इति तदप्यसति विवेकबले दुर्घटम्, सति मूळाक्षाने कामोद्भवस्य दुर्निवारत्वादित्याह--न च, कर्महेतूनामिति । ननु-कामौ नांवानमूलः आत्मविदामपि कामदर्शनादित्यत आह--स्वात्मनि चेति । सर्वमात्मेति पश्यतां तवतो. त्रिषयाभावादेव कामानुपपत्तिः । अशनादिप्रवृत्तिनिमित्तं तु कामाभास एव, वास्तवाभिनिवे शाभावादित्यर्थः । तेषामप्यचिरादिमार्गेण ब्रह्मप्राप्तिकामनाऽस्ति -इति नाऽऽशङ्कनीयमित्याह स्वयं चेति। यचौक्तम्–अकरणनिमित्तप्रत्यवायपरिहारार्थानि नित्यानि-इति तत्राऽऽह - नित्यानां चेति ।आगामि दुःखं प्रत्यवाय उच्यते । तस्य भावरूपस्य नाभावो निमित्तम्;. पापः पपेनं ” इति श्रुतेः निषिद्धचरणनिमित्तकत्वादुःखस्येत्यर्थः। ।

अकुर्वन्विहितं कर्म निन्दितं च समाचरन् ।
प्रसीचेन्द्रियार्थेषु नरः पतनमृच्छति ॥

इति शतृप्रत्ययादकरणस्यापि निमित्तत्वमवगतमित्याशङ्कयाह-अतः पूर्वेति। यदि यथा- वनित्यनैमित्तिकानुष्ठानमभविष्यत्, तदा सञ्चितदुरितक्षयोऽभविष्यव; न चायं विहितमकार्षा ते, अतः प्रत्यवायो भविष्यति–इति शिरैर्दक्ष्यते,-यथा ‘अविचिकित्सक्छोत्रियः’ इति । ततः शतृप्रत्ययस्यान्यथाप्युपपन्नत्वात् , न तबलादकरणस्य हेतुत्वमवगन्तुं शक्यत इत्यर्थः ।


(१) मनु. स्कू.११४४ तत्र ‘प्रायश्चित्तीयते नरः'--इति चतुर्थचरणः; याज्ञवल्क्यस्मृतौ ३-२१९

'विहितस्य-इत्यादिश्लोकस्य चतुर्थचरणः ‘नरः पतनमृच्छति’ इति । (२) वृ. उ. ४४-५ः
भाष्योपोद्घातः

अन्यथा ह्यभावाद्भावोत्पत्तिः--इति सर्वेप्रमाणव्याकोपःइत्यतोऽयलतः 'स्वात्मन्यवस्थानमित्यनुपपन्नम् ।

यच्चोक्तं—निरतिशयप्रीतेः स्वर्गशब्दवाच्यायाः कर्मनिमित्तत्वात्कर्मारब्ध एव मोक्षः -इति तन्न, नित्यत्वान्मोक्षस्य । नहि नित्यं किञ्चिदारभ्यते लोकेयद् रब्धं तदनित्यम्, इत्यतो न कर्मारभ्यो मोक्षः।

विद्यासहितानां कर्मणांनियारम्भसामर्यम्--इति चेन्न; -विरोधात्; ‘नित्यं विद्याकर्मसमुच्चय- च ‘आरभ्यते’ इति च विरुद्धम् । यद्धि नष्टं तदेव नोत्पद्यते-- वादनिरासः इति प्रध्वंसाभाववन्नित्योऽपि मोक्ष आरभ्य एव--इति चेन्न- मोक्षस्य भावरूपत्वात् । प्रध्वंसाभावोऽप्यारभ्यत इति--अभावस्य विशेषाभा वात्-विकल्पमात्रमेतत् । भावप्रतियोगी ह्यभावः।


ननु–“लक्षणहेत्वोः क्रियाय:’ इति शतृप्रत्ययस्योभयत्र विधाने सति, किमिति हेतुत्वमेव न गृह्यते ? तत्राह--अन्यथेति । भावरूपस्य कार्यस्य भावरूपमेव कारणमिति प्रत्यक्षादिभि रवधारितं, शतृप्रत्ययादभावस्य हेतुत्वाभिधाने सर्वप्रमाणविरोधः स्यादित्यर्थः। ननु-त्वयाऽप्य करणस्य प्रत्यवायलक्षकत्वमिष्टंम्भाद्रेश्चानुपलम्भस्याभावप्रमितिहेतुत्वमिष्यते; तार्किकैश्च प्रतिबन्धकाभावस्य, तत्तत्प्रागभावस्य च, तत्तत्कार्यव्यवस्थापकत्वमिष्यते; तत्कथं भावस्यैव कारणत्वम्? तदुक्तम्--"भावो यथा तथाऽभावः कारणं कार्यवन्मतैः” इति । उच्यते--अस्मा भिस्तावदभावस्य स्वरूपेण कारणत्वं नेष्टम् । किंतु तज्ज्ञानस्य प्रत्यवायगमकत्वमिष्ठम् । तेन रूपेण न प्रत्यवायजनकत्वमिष्यते, नित्याकरणाज्ञाने प्रत्यवायाभावप्रसङ्गात् ।भाट्टानामपि च केषांचिज्ज्ञातस्य योग्यानुपलम्भस्याभावप्रमितिहेतुत्वम्, सत्तया तु प्रमितिहेतुत्वेऽभावप्रमायाः प्रत्यक्षत्वपातः । तार्किकाणामपि प्रतिबन्धकाभावस्य कारणत्वेऽन्योन्याश्रयत्वप्रसङ्गात्, न प्रामाणिकत्वम् । प्रागभावस्यापि ज्ञातरूपेण जन्मज्ञापकत्वमेव-यस्मादिदं प्राङ् नाऽऽसीत्तस्मा दिदानीं जातमिति—न तु जनकत्वम् । प्रागभावस्य नियतप्राग्भावित्वेन कारणत्वे प्राकालस्य स्ववृत्तितापातः। प्राग्भावित्वमपि चान्यथासिद्धमित्युक्तं तत्त्वालोके। यस्मादकरणनिमित्तप्र त्यवायपरिहारार्थं न नित्यं कर्म, किंतु “कर्मणा पितृलोकं,“सर्व एते पुण्यलोका भवन्ति’ इति श्रुतेः पितृछोकप्राप्तिफलम्, तस्मान्न यथोक्तचरितस्य शरीरानुत्पाद इत्याह--इत्यत इति । द्वितीयमतमनूद्य दूषयति यच्चोक्तमित्यादिना । विशसहितेनापि कणाऽऽरभ्यतें न्मोक्षः, तथैनित्य एव -यत्कृतकं तदनित्यमिति व्याप्तिदर्शना--इत्युक्तम्; तत्र व्याप्तिभङ्ग


(१) पा. सू. ३-२-१२६ (२) न्यायकुसुमाञ्जलिः १-१० (३) न्यायकुसुमाञ्जलिः ३-२० (४) वृ. उ. १-५-१६ (५) छां. उ.२-२३२०

9
तैत्तिरीयोपनिषत्

तैतियएनं यथा ह्यभिन्नोऽपि भावो घटपटादिभिर्विशेष्यते भिन्न इंव-घटभावः पटभाव इति,--एवं निर्विशेषोऽपि भावाभावः क्रियागुणयोगाद्व्यादिवद्विकल्प्यते । न ह्यभाव उत्पलादिवद्विशेषणसहभावी, विशेषणवत्त्वे भाव एव स्यात् । विद्य इकडेंटित्वाद्विद्याकर्मसन्तानजनितमोक्षस्य नित्यत्वम् इति चेन्न, गङ्गास्नो तावत्तत्कर्तृत्वस्य दुःखरूपत्वात्; कर्तुवतेपरमे च मोक्षविच्छेदात्। तस्मादवि द्याकामकर्मोपादानहेतुनिवृत्तौ स्वात्मन्यवस्थानं मोक्ष इति । स्वयं चाऽऽत्मा ब्रह्म, तद्विज्ञानादविद्यानिवृत्तिमक्षः—इत्यतो ब्रह्मविद्यार्थोपनिषदारभ्यते।


मन्वानः शङ्कते-यद्धि नष्टमिति। भावरूपत्वादिति-यद्भावरूपं कार्यं तदनियमिति व्यातेः तवे च मोक्षस्य निरतिशयप्रीतेर्भावत्वादनित्यत्वं स्यादेवेत्यर्थःप्रध्वंसाभावस्य कार्येत्वमभ्युपगम्य यत्प्रध्वंसातिरिक्तं कार्यं तदनित्यमिति व्याप्तिव्यख्याता । परमार्थतस्तु प्रध्धंसस्य कार्यत्वमपि नास्तीत्याह-प्रध्वंसेति। जन्याश्रयत्वं तावत्प्रध्वंसस्य न कार्यत्वम्, जनेनैरुकैर्भावविकर त्वाभ्युपगमात्; नापि प्रागसतः सत्तासमवायादिलक्षणम्, तदनभ्युपगमाव् ; नाप्युत्तरकाल योगः, कालेन संबन्धाभावाव , अवच्छेवावच्छेदकभावस्य संबन्धान्तरमूलकत्वदर्शनात्; उत्त- रकालस्य प्रध्वंसावच्छेदकत्वं स्वभाव, अन्यावच्छेदकत्वं स्वभावो न स्यात्; तस्मादभावस्य निर्विशेषत्वात् , कायेत्वं कल्पनामात्रमिति भावः । किंच, अभावस्य भावनिषेधमात्रस्वभाव त्वाव, भावविरोधित्वाचन भावरूपो धर्मः संभवतीत्याह--भावेति ।

ननु—अभावश्चतुर्विधः; तत्रानित्यः प्रागभावःप्रध्वंसादयस्तु नित्याः; ततः कथं निर्विशेष त्वमित्याशङ्कथाह-यथा हीति । विविप्रैत्ययस्यैकाकारत्वादेक एव भावो यथावच्छेदकभेद द्विन्न इव प्रकाशते, तथा निषेधप्रत्ययस्यैकाकारत्वात्, एक एवाभावोऽवच्छेदकभेदाद्भिन्न इव प्र काशते-जायते, नश्यति चेति क्रियायोगात्संख्यागुणयोगाद्व्यवद् विकल्प्यते,--न तु तत्त्वतः सविशेष इत्यर्थः । इतश्च न तत्वतः सविशेष इत्याह--नहीति । विशेषणं हि विशेष्यान्वयि प्रसि दम् । प्रतियोगिता च विशेषणेन नाभावस्य सहभावोऽस्ति, घटप्रध्वंसस्य नित्यत्वे, घटस्यापि नित्यत्वप्रसङ्गात् । घटसहभावित्वे च तदभावत्वव्याघातात्, भावाभावयोः सहानवस्थानरूप विरोधाभ्युपगमात् । ततः प्रतियोगिविशषादभावः सविशेषः, कार्यत्वादिधर्मवान्--इति विध्र ममात्रमित्यर्थः । एवं प्रध्वंसदृष्टान्तेन शङ्कितं नित्यत्वं परिहृत्य, प्रकारान्तरेणाऽऽययूथ निषे- धाति–विश्वकर्मेत्यादिना । वियाकर्मणोः कर्ता नित्यः--इति साधनसान्तत्यात्साध्यसा- न्तत्यं न वाच्यम् । कर्तृत्वस्याउपरमेऽनिमक्षप्रसङ्गन् , उपरमे च साधनसान्तत्याभावान्मो- क्षस्य विच्छित्तिः स्यादित्यर्थः । यस्मान्निःश्रेयसं ब्रह्मज्ञानं विना दुष्प्रापं, तस्मादित्युपसंहारः।


(१) तद्वन्मो० इति पाठान्तरम् । (२)‘षड्भावविकारा भवन्तीति वाष्र्यायणिः--जायते, अस्ति, विप रिमणते, वर्धते, अपक्षीयते, विनश्यति”-इति निरुक्ते १-२- ( ३) भावप्रत्यय-इति पाठान्तरम् । अथ शिक्षावल्ल्या प्रथमोऽनुवाकः (शान्तिः ) इंद्रिः ॐ । शं नो मित्रः शं वरुणः । शं नो भवत्वर्यमा । शं न इन्द्रो बृहस्पतिः । शं नो विष्णुरुरुक्रमः । नमो ब्रह्मणे । नमस्ते वायो । त्वमेव प्रत्यॐ ब्रह्मांसि । त्वमेव भृत्यद्वै ब्रह्म वदिष्यामि । तं वदिष्यामि । सत्यं वदिष्यामि । तन्मामवतु । तद्वक्तारमवतु । अवंतु माम् । अवतु वक्तारम्। ॐ शान्तिः शान्तिः शान्तिः (११) । शैत्यं वदिष्यामि पञ्च च ॥

इति कृष्णयजुर्वेदीयतैत्तिरीयोपनिषदि शिक्षावल्ल्यां प्रथमोऽनुवाकः । १ ॥

उपनिषदिति विद्योच्यते-तच्छीलिनां गर्भजन्मजरादिनिशातनात्, तबसा- दनाडाब्रह्मणो वोपनिगमयितृत्वात्, उपनिषण्णं वाऽस्यां उपनिषन्निर्वचनम् परं श्रेय इति; तदर्थत्वाद्रन्थोऽप्युपनिषत् ।


शं सुखं प्राणवृत्तेरह्श्वाभिमानी देवतात्मा मित्रो नोऽस्माकं भवतु । तथैवापान विद्याविनशा- वृत्ते रात्रश्चाभिमानी वरुणःचक्षुष्यादित्ये चाभिमानी अर्यमाः निप्रार्थना बले-बाहो-इन्द्रः वाचि, बुद्धौ च बृहस्पतिः विष्णुरुरुक्रमो विस्तीर्णक्रमः पादयोरभिमानी; एवमाद्यध्यात्मदेवताः ।‘शं नो भवतु’ इति


ब्रह्मविद्यायामुपनिषच्छदप्रसिद्धिरपि वियाया एव निःश्रेयससाधनत्वे प्रमाणमित्याह उपनिषदिति । निशातनाच्छिथिलीकरणादित्यर्थः । अस्यां वियायां निमित्तभूताय परं श्रेयो ब्रह्म जीवस्योपनिषण्णम्--आत्मतयोपस्थितं भवतीत्यर्थः ।


एवमुपनिषदो व्याख्यारम्भं संभाव्य, प्रतिपदव्याख्यामारभते--शं सुखमित्यादिना । शं नो भवत्विति--सुखकृद्भवत्वित्यर्थः । अध्यात्मप्राणकरणाभिमानिनीनां देवतानां सुखकृत्वं


(१) वाक्यदशकबोधकोऽयमङ्कः । एवमग्रेऽपि बोध्यम् । (२) एतदनुवाकगतवाक्यदशकसकलनार्थं तत्तद्वाक्यदशकान्तिमपदागणनम् । एवं प्रत्यनुवाकसमाप्तौ शेयम् । तदेतद्वाक्यसंग्रहणमनुवाकेषु वाक्यानां निक्षेपप्रक्षेपनिबन्धनन्यूनाधिक्यवारणाय पूर्वोचयैः प्रोक्तम् , अधीयते चाद्यापि स्वाध्यायवद । (३) अस्या

एव ‘सांहित्युपनिषत्’-इति नामान्तरम् ।।
तैत्तिरीयोपनिषत्
[ शिक्षावल्ली

सानुषङ्गः । तासु हि मुखकृत्सु, विद्याश्ररणधारणोपयोगा अप्रतिबन्धेन भविष्यन्ति इति तत्सुखकर्तृत्वं पार्यते-शं नो भवतुइति। ब्रह्म विविदिषुणा at:आहानzयं वायुविषये ब्रह्मविद्योपसर्गाशान्त्यर्थं वायुरूपेण प्रत्यक्षस्य क्रियेते, . सर्वक्रियाफलानां तदधीनत्वात् । ब्रह्म वायुस्तस्मै अन्तर्यामित्वेन प्रेर- ब्रह्मणे नमः प्रीभावंकरोमीति वाक्यशेषः; नमस्ते कस्य नद्मण नम- तुभ्यं हे वायो नमस्करोमीति परोक्षप्रत्यक्षाभ्यां वायुरेवा एव स्कारवदनक्रिये भिधीयते । किंच त्वमेव, चक्षुराद्यपेक्ष्य बार्ह, संनिकृष्टम व्यवहितं प्रत्यक्ष ब्रह्मासि यस्मात् , तस्मात्त्वामेव प्रत्यक्ष ब्रह्म वदिष्यामि । ऋतं यथाशास्त्रं यथाकर्तव्यं बुद्धौ सुपरिनिश्चितमर्थं, तदपि त्वदधीनत्वात त्वामेव वदिष्यामि । सत्यमिति --स एव वाक्कायाभ्यां संपाद्यमानोऽर्थः, सोऽपि त्वदधीन एव संपाद्यः—इति त्वामेव लयं वदिष्यामि । तत् सर्वारमकं वा- वाल्यं ब्रह मयैवं स्तुतं सन्मां विद्यार्थिनमवंतु विद्यासन्नियोजनेन; तदेव ब्रह्म • रमश्चायै वक्रत्वसामर्थसंयोजनेन। अवतु मामवतु वृक्तारम्' इति पुनर्वेचन मादार्थम् ।‘शान्तिः शान्तिः शान्तिः इति त्रिर्वचनमाध्यात्मिकाधिभौतिकाधिदै- विकानां विद्याप्राप्त्युपसर्गाणां प्रशमनार्थम्॥

श्रीमत्परमहंसपरिव्राजकाचां”गोविन्दभगवत्पूज्यपादशिष्यश्रीमच्छंकरभगवतः कृतौ तैत्तिरीयोपनिषच्छिवीभाष्ये प्रथमोऽनुवाकः ॥ १ ॥


किमिति प्रायेंते ?--तत्राऽह-तासु हीति । श्रवणं--गुरुपादपसर्पणपूर्वकं वेदान्तनां तात्पर्यावधारणम् । धारणं--श्रुतस्याविस्मरणम् । उपयोगः--शिष्येभ्यो निवेदनम् । अन्यद्रह्म वायुञ्जन्य इति नाऽऽशङ्कनीयमित्याह-परोक्षेति । ब्रह्मणे इति । पारोक्ष्येण ‘स ब्रह्म त्यदित्याचक्षते’ इति श्रुतेःवायुशब्देन च प्रत्यक्षतया निर्देशः, प्राणस्य प्रत्यक्षत्वा दित्यर्थः । यद्यपि सुत्रात्मरूपेण वायुः परोक्षःतथाऽप्याध्यात्मिकप्राणरूपेण ब्रह्मशब्दवा- च्यत्वेऽप्यपरोक्षत्वमित्याह-किं चेति। बाल्यं चक्षुरादि, रूपदर्शनाद्यनुमेयत्वाव, व्यवहितम्। प्राणस्त्वव्यवधानेन साक्षिवेयः सन्निहितश्च भोक्तरिति चक्षुरापेक्षया प्रत्यक्ष इत्यर्थः । श्रृंहणद्रव–प्राणकृतेन त्वशनादिना शरीरादेईंहणं प्रसिद्धमित्यर्थः । यथा राशो दौवारिकं कश्चिद्राजदिदृक्षुराह ‘ त्वमेव राजा’ इति, तथा हाईस्य ब्रह्मणो द्वारपं प्राणं हार्द ब्रह्म दिदृक्षुर्मुमुक्षुराह्व-त्वामेव प्रत्यक्षी ब्रह्म वृदिध्यामीति । ब्रह्मवदनक्रिया प्रणेदवतायाः स्तुत्यर्था । स्तुत्यन्तरमाह-ऋतमित्यादिना । इति श्रीमत्परमहंसपरिव्राजकाचार्यश्रीमच्छुद्धानन्दपूज्यपादशिष्यानन्दशनविरचिते तैत्तिरीयोपनिषच्छांकर भाष्यटिप्पणे शिक्षावल्ल्यां प्रथमोऽनुवाकः ॥ १ ॥


(१) वृ. उ. ३९-९ (२) विष्णु. पु. ११२-५७; ३-३-२१. अथ शिक्षावल्ल्यां द्वितीयोऽनुवाकः । ( शिक्षाध्यायः ) ॐशक्षां व्याख्यास्यामः । वर्णः स्वरः । मात्रा बलम् । साम संतानः । इत्युक्तः शीक्षांध्य्यः (१)॥ शीक्षां पव॥ इति कृष्णयजुर्वेदीयतैत्तिरीयोपनिषदि शिक्षावल्ल्यां द्वितीयोऽनुवाकः ।। २ ॥ फलकम्:Role अर्थज्ञानप्रधानत्वादुपनिषदो ग्रन्थपाठे यनोपरमो मा भूत्, इतिीशीक्षाध्याय दृष्टादृष्टोपकारी ग्रन्थ- आरश्यते । ‘शीक्षा’- शिक्ष्यतेऽनयेति वर्णाद्युच्चारणलक्ष पाठनियमो विहितः। णम्; शिक्ष्यन्त इति वा शिक्षा-वर्णाद्यःशिंदैव शीक्षा, दैवें छान्दसम् । तां शीक्षां व्याख्यास्यामो वि स्पष्टम् आ समन्तात्कथयि श्यामः । चक्षिङः ख्याआदिष्टस्य व्यापूर्वस्य व्यक्तवाक्कर्मण एतदुपम् । तत्र वर्णाऽकारादिः। स्वर उदात्तादिः। मात्रा हस्वाद्याः । बलं प्रयत्नविशेषः । साम वर्णानां मध्यमवृत्योच्चारणं समता । सन्तानः सन्ततिः-संहितेत्यर्थः । एष हि शिक्षितव्योऽर्थः । शीक्षा यांमन्नध्याये सोऽयं शीक्षाध्यायःइत्येवमुक उदितः उक्त इत्युपसंहार उत्तरार्थः ।

इति श्रीमत्परमहंसपरिव्राजकाचार्यगोविन्दभगवत्पूज्यपादशिष्यश्रीमच्छंकरभगवतः कृतौ तैत्तिरीयोपनिषच्छिदाबीभाष्ये द्वितीयोऽनुवाकः ॥ २॥ फलकम्:Role यत्नपरम इति-स्वरोष्मव्यञ्जनादिप्रमादो मा भूत्, अन्यथा विवक्षितार्थसिद्धिरेव न स्यात् । तदुक्तम्

  • मन्त्रो हीनः स्वरतो वर्णतो वा मिथ्याप्रयुक्तो न तमर्थमाह ।

स वाग्वज्ञो यजमानं हिनस्ति यथेन्द्रशत्रुः स्वरतोऽपराधात् ॥ *--इति । लक्षणमिति । लक्षणं शात्रम्-टुरषाणां मूर्धा, ‘इचुयशानां तालु-इत्यादि । फलकम्:Role (१) पाणिनिशिक्षा ५२; पा. महाभा. १-१-१. सच वाग्वजमंत्रः ‘इन्द्रशर्टवर्धस्व’ इति तै. संहितायामसकृच्छूतः-२-४-१२-१४५९२-१; शतपथब्रा. १-५-२-१० इन्द्रशत्रुरिति पदे इन्द्रः शत्रु शतयिता ( मारयिता ) यस्येति बहुत्रीहौ आद्यपदोदात्तत्वम्, यथा “ इन्द्रशत्रुः’ तेन चेन्द्रस्य शातनक ऍवं बध्यते; इन्द्रस्य शत्रुरिति षष्ठीतत्पुरुषपक्षेऽन्त्युपदोदात्तत्वम्, यथा 'इन्द्रशत्रुः’ तेन चेन्द्रस्य शातन कर्मतयाऽवगमः।“ सऽयं मन्त्रगतः स्वरापराधः । अपराधाभावे सति, उन्नतया ज्वालया यजमानस्य कार्य सिद्धिः सूचिता भवति । अपराधे त्ववनतया ज्वालया यजमानस्य कार्यसिद्धयभावः सूच्यते ’। इति तै० सं० २. ४. १२. १ सा० भाष्ये ।(२)? पाणिनिशि० १६-१; सि. कौमुदी १० अथ शिक्षावल्ल्यां तृतीयोऽनुवाकः । ( संहितोपासनम् ) सह नौ यशः । सह नौ ब्रह्मवर्चसम्। अथातः स' हिताया उपनिषदं व्यख्यास्यामः । पञ्चस्वधिकरणेषु । अषिलोकमधिज्यौतिषमधिविधमधिप्रर्जमध्यात्मम् । ता महास हिता इत्याचक्षते । अधुना संहितोपनिषदुच्यते । तत्र संहिताद्युपनिषत्परिज्ञाननिमित्तं यद् यशःप्राप्यते, तन्नौ आवयोः शिष्याचार्ययोः सहैवास्तु । वः प्रार्थने। तन्निमित्तं च यद्रह्मवर्चसं तेजःतच्च सहैवास्तु, इति शिष्यै चनमाशीः शिष्यस्य ह्यकृतार्थत्वात्प्रार्थनोपपद्यते, नाऽऽचार्यस्य–कृतार्थ त्वात्-कृतार्थोह्याचार्यो नाम भवति। विधानस्य पूर्ववृत्तस्य यतोऽत्यर्थं ग्रन्थभाविता खु संहिताविषयं द्धिर्न शक्यते सहसाऽर्थज्ञानविषयेऽवतारयितुमिति–अतः संहि स्थूलोपासनम् ताया उपनिषद संहिताविषयं दर्शनमिति—एतद्भन्थसंनिकृष्टा मेव--व्याख्यास्यामः । पः वस्वधिकरणेषु-आश्रयेषु–शानविषयेष्वित्यर्थः । कानि तानि ? इत्याह-अधिलोकं लोकेष्वधि यद्दर्शनं तदधिलोकम्, तथा ऽधिज्योतिषम्, अधिविद्यम्, अधिप्रजम् , अध्यात्मम्--इति । ता एताः पक्षविषया उपनिषदो लोकादिमहावस्तुविषयत्वात् संहिताविषयत्वाच्च मह त्यश्च ताः संहिताश्च ता महासंहिता इत्याचक्षते कथयन्ति वेदविदः । तस्यान्यत्रैव सिद्धत्वात्, इह कर्मव्युत्पत्तिरेव शिक्षाशब्दस्य ग्राह्या । [रूपमिति]fचाक्षिङः ख्याय् ’ इति सूत्रेण ख्यामादिष्टो यस्तस्येदं रूपं, न * ख्या प्रकथने ’ इत्यस्य, तस्य सोपसर्गस्य प्रयोगानभिधानादित्यर्थः । इति श्रीमत्परमहंसपरिव्राजकाचार्यश्रीमच्छुद्धानन्दपूज्यपादशिष्यानन्द नन्दशनविरचिते तैत्तिरीयोपनिषच्छां करभाष्यटिप्पणे शिक्षावल्ल्यां द्वितीयोऽनुवाकः ॥ २ संहिता-वर्णानां सन्निकर्षःतद्विषयमुपासनं प्रथमं कथ्यत इत्याह--अधुनेति । सन्निधानाच स्वशाखासुंहितैव ग्राह्म । ‘भं नो मित्र’ इत्यायाशीर्वादः कृत्नोपनिषच्छेषः संहितोपनिषच्छेषमाशीर्वादान्तरमाह-तत्रेति । " (१) पा. सू. २-४-५४ (२) धातुपाठः २. ५०- (३) 'खासंनिहितै' इति पाठान्तरम्। तृतीयोऽनुवाकः ] संहितोपासन. ११ अथांधिलोकम् । पृथिवी पूर्वरूपम् । द्यौरुत्तररूपम् । आकांशः संधिः (१ )। वाथैः संधानम् । इयंधिोकम्। अधिज्यौतिषम् । अग्निः पूर्वरूपम् । आदित्य उत्तररूपम् । आपः संधिः। वैद्युतेः संधानम् । इत्यधिज्यौतिषम् ।। अर्थाधिविधम् । आचार्यः पूर्वरूपम् (२)। अन्तेवास्युलरूपम्।। विंद्य संधिः । प्रवचनै५ संध्नम् । इत्यधिखिद्यम् । अथाधिप्रजम्। माता पूर्वरूपम् । पितोत्तररूपम् । प्रजा संधिः । प्रजननं संधानम् । इत्याधिप्रजम् (३ ) अथाध्यात्मम्। अधरा हनुः पूर्वरूपम् । उत्तरा हनुरुत्तररूपम् वाक्संधिः । जिहाँ संधानम् । इत्यध्यात्मम् । अथ तासां यथोपन्यस्तानां मुख्येऽधिळोकं दर्शनमुच्यते । दर्शनक्रमविवक्षा लोकादिविषया थऽथशब्दः सर्वत्र। पृथिवी पूर्वरूपं-पूर्वो वर्णः पूर्वरूपं उपास्यावयवाः संहितायाः पूर्वे वणे पृथिवीदृष्टिः कर्तब्येत्युक्तं भवति । तथा द्यौरुत्तररूपम्–आकाशोऽन्तरिक्षलोकः संधिर्मध्यं पूर्वोत्तररूपयोः संधीयेते अस्मिन्पूर्वोत्तररूपे--इति ॥ वायुः संधानम्-संधीयतेऽनेनेति । इत्यधिलकं दर्शनमुक्तम् । अथाधि- ज्यौतिषमित्यादि समानम् । वस्तूपासनं हित्वा प्रथमतः शब्दोपासनविंधाने हेतुरतःशब्देनोक्त इत्याह-यतोऽत्यर्थ मिति । पञ्चस्विति सप्तमी तृतीयार्थे परिणया । अधिकरणशब्दश्च विषयपर्यायः । पञ्चभिः पदार्थाविशेषितं ज्ञानं वरौर्यं कर्तव्यम्, यथा विष्णुदर्शनं प्रतिमायामित्यर्थः । लोकेष्वधीत । लोकानधिकृत्य-उपादाय ध्येयत्वेनेत्यर्थः । वियाशब्देन वियाप्रतिबद्ध आचार्यादिविवक्षितः । तथैव प्रजाशब्देन प्रजाप्रतिबद्धः पित्रादिविवक्षितः । अध्यात्ममिति-आत्मानं-भोक्तारम धिकृत्य यद्वर्तते जिह्वादि तद्विवक्षितम् । सर्वत्र तत्तदभिमानिनी देवतैव ग्राह्य, अन्यस्यो पास्यत्वासंभवादिति । विधिशेषमर्थवादमाह-ता एता इति । संहितोपनिषदः कर्तव्या इत्युत्पत्तिविधिरुक्तः। कथं कर्तव्याः ?–इत्याकाङ्कायां विनियोगविधिमाह--अथ तासामित्यादिना । (१)९षु वक्तव्यम् इति पाठान्तरम् (२) न्यथोपा' इति पाठान्तरम् । १२ [ शिक्षावल्ली इतीमा महसु हिताः । य एवमेता महासहिता व्याख्याता वेद । संधीयते प्रजया पशुभिः । ब्रह्मवर्चसेनाभावेन सुवर्येण लोलैन (४ ॥ संधिराचार्यः पूर्वरूपमित्यधुिप्री लेकेन ॥ इति कृष्णयजुर्वेदीयतैत्तिरीयोपनिषदि शिक्षावल्ल्यां तृतीयोऽनुवाकः ॥ ३ ॥ इतोमा इत्युक्ता उपप्रयन्ते यः कश्विदेवमेता महासंहिता व्याख्याता वेद--उपास्ते वेदेत्युपासनं स्यात्, ऐहिकामुष्मिकफल- विज्ञानाधिकारात् , “ इति प्राचीनयोग्योपास्स्व ” इति च सिय उपासनाविधिः वचनात् उपसर्गे च यथाशास्त्रं तुल्यप्रत्ययसंततिः, असं कीर्णं चातत्प्रत्ययैः, शास्त्रोक्तालम्बनविषया च; प्रसिद्धश्चोपासनशब्दस्यार्थी ' लोके गैसुपास्तेराजानमुपास्त इति; यो हि गुर्वादीन्सन्तंतमुपचरति, स उपास्त इत्युच्यत स च फलूमाम्नोत्युपासनस्य; अतोऽत्र च य एव वेदस सन्धीयते प्रजादिभिः स्वर्गान्तैः पूजादिफलं प्राप्नोतीत्यर्थः । इति श्रीमत्परमहंसपरिव्राजकाचार्यगोविन्दभगवत्पूज्यपादशिष्यः श्रीमच्छंकरभगवतः कृतौ तैत्तिरीयोपनिषच्छिवीभाष्ये । तृतीयोऽनुवाकः ३ ॥ ॥ कर्तुरेकत्वाद, अनुष्ठेयानां बहुत्वात्, अवश्यंभाविनि क्रमविशेषे नियमार्था अथशब्दाः । ॐ हृदयस्याग्रेऽवद्यत्यथ जिह्वाया अथ वदंसः » इतिवत् । उपप्रदश्Qन्ते परामृश्यन्ते । अंधिकारविधिप्रदर्शनाय यथा दर्शादयः षड्याग्नाः समुचिताः फलसाधनम्, अधिकारांशे नाभेदात्, तथा पश्चोपनिषदः समुचिताः प्रजादिफलकामस्यानुष्ठेया इत्याह-यः कश्चि दित्युदिना । फलकामेनानुष्ठायमान संहितोपासनं कामितफलाय भवति; फलानभिसंधिना त्वनुष्ठीयमानं ब्रह्मविद्यार्थी भवति । मेधाहीनेन ब्रह्मणोऽवगन्तुमशक्यत्वान्मेधाकामस्य जपोऽपे ब्रह्मविद्यार्थी भवति । श्रीवि- हीनेन सर्वयद्दयर्थं यागाद्यनुष्ठातुमशक्यत्वादिति होमोऽपि श्रीकामस्य परम्परया ब्रह्मविद्यो पयोगीति महत्तात्पर्यं विषासत्रिधिसमाम्नातानां सर्वत्र द्रष्टव्यम् । श्रीमत्परमहंसपरिव्राजकाचार्यश्रीमच्छुद्धानन्दपूज्यपादशिष्यानन्दशनविरचितायां तैत्तिरीयोपनिषच्छां करभाष्यटिप्पणे शिक्षावल्ल्यां तृतीयोऽनुवाकः ॥ ३ ॥ (१) १-.(२)ब्र.सू.४-१-१. भाष्यं द्रष्टव्यम् । (३) है.स.-३-१०-५.(४) जै.सू.११-१-१.५) सन्ति दीयागे त्रीणि प्रधानानि हवींषि, पूर्णमासयागे च त्रीणि । आग्नेयोऽष्टाकपालः, ऐन्द्रं दधि, ऐन्द्रं पयः इति

दर्शयगे। आग्नेयोऽष्टाकपालःआज्येन प्राजापत्य उपांशुयागःअश्नीषोमीय एकादशकपालः-इति पौर्णमासे ।

अथ शिक्षावल्ल्यां चतुर्थोऽनुवाकः ।

(मेधांदिसिद्धयर्था मन्त्रः )

यश्छन्दसामृषभो द्विधरूपः । छन्दोभ्योऽध्यमृतत्संबभूव ।
स मेन्द्रों मेधयां स्पृणोतु । अमृतस्य देख धारंणो भूयासम् ।
शरीर से विचर्षणम् । जिहा मै मधुमत्तमा । कर्णाभ्यां भूरि
विध्रुवं । ब्रह्मणः कोशोऽसि मेध्या पिहितः । श्रुतं में गोपाय।

 यश्छन्दसामिति । मेधाकामस्य श्रीकामस्य च तत्प्राप्तिसाधनं जपहोमावुच्ये मेघाहेतुर्मन्त्रः ते । “स मेन्द्रो मेधया स्पृणोतु’ ‘ततो मे श्रियमावह” इति च लिङ्गदर्शनात् । यश्छन्दसां वेदानामृषभ इवर्षभः प्राधान्यात् । विश्वरूपः सर्वरूपः सर्ववाग्व्याप्तेः ‘तद्यथा शंकुन” इत्यादिश्रुत्यन्तरात् । अत एवर्ष भत्वमोङ्कारस्य । ओङ्कारो ह्यत्रोपास्य इति ऋषभादिशब्दैः स्तुतेन्याय्यैवोक- रस्य । छन्दोभ्यो वेदेभ्यो, वेदा ह्यमृतं, तस्मादमृतात्, अधिसंबभूव--लोक देववेदव्याहृतिभ्यः सारिष्टं जिघृक्षः प्रजापतेस्तपस्यत ओङ्कारः सारेष्ठत्वेन प्रत्यभादित्यर्थः । न हि नित्यस्योकारस्याञ्जसैवोत्पत्तिरवकल्पते । स एवंभूत ओझर इन्द्रः सर्वकामेशः परमेश्वरो मा मां मेधया प्रज्ञया स्पृणोतु प्रीणयतु बलयतु वा । प्रज्ञाबलं हि प्रथ्यैते । अमृतस्यअमृतत्वहेतुभूतस्य ब्रह्मशानस्य तधिकारात् , हे देव, धारणो धारयिता भूयासं भवेयम् ।

 किञ्च शरीरं मे मम विचर्षणं विचक्षणं योग्यमित्येतत् । भूयादिति प्रथमपु आरोग्यादिहेतुर्मन्त्रः रुषविपरिणामः । जिह्वा मे मधुमत्तमा मधुमत्यतिशयेन मधु रभाषिणीत्यर्थः । कर्णाभ्यां श्रोत्राभ्यां भूरि बहु विध्रुवं व्यश्रवं ( ? विश्रब्धं) श्रोता भूयासमित्यर्थः । आत्मज्ञानयोग्यः कार्यकरणसङ्गतोऽस्त्विति वाक्यार्थःमेधा


अवान्तरतात्पर्यमभिप्रेत्याऽइ-यश्छन्दसामित्यादिना । संबभूवेति जन्मवाचके पदे भूयमाणे, किमिति “प्रजापतिर्मोकानभ्यतपत्रं” इत्यादिश्रुत्यन्तरानुसारेणं श्रेष्ठत्वेन प्रति भानं व्याख्यायते ? तत्राऽइ-न हीति । पुरुषविपरिणाम इति । भूयासमित्तम पुरुषस्य प्रकृतस्य प्रथमपुरुषत्वेन विपरिणामः कर्तव्य इत्यर्थः ।


(१) शै. उ. २-२३-४ (२) प्रार्थयते । इति पाठान्तरम् (३) व्यश्रवमित्यत्राडभावश्छान्दसः । झटिति श्र -० । एद्वमेव सर्वदिखितमुद्रिपुस्तकेषु पाठों लभ्यते !॥(४) छां. ड. २-२३२ (५)० रेणाईश्मशानयोग्यकार्यश्रेष्ठत्वेन इति पाठान्तरम्

आवईन्ती वितन्वाना (१)। कुणाऽचीरमात्मनः ।
वाससि मस गावंश्च । अन्नपाने च सर्वदा । ततों ने
श्रियमावह । लोमशां पशुभिः सह स्वाहा ।
[ ओ मयन्तु ब्रह्मचारिणः स्वाह । विमऽऽयन्तु ब्रह्मचारिणः
स्वाह । म मौऽऽयन्तु ब्रह्मचारिणः स्वाह । दमयन्नु
ब्रह्मचारिणः स्वाह । शमयन्तु ब्रह्मचारिणः स्वाह ( २ )

व तदर्थमेव हि प्रायैते । ब्रह्मणः परमात्मनः कोशोऽसि-असेरिवं, उपलबध्य धिष्ठानत्वात्त्वं हि ब्रह्मणः प्रतीकं, त्वयि ब्रह्मोपलभ्यते । मेधया लौकिक प्रज्ञया पिहित आच्छादितः स त्वं सामान्यप्रभैरविदितसतत्व इत्यर्थः । श्रुतं अवणर्वकमात्मज्ञानादिकं मे गोपाय रक्ष-तत्प्राप्त्यविस्मरणादि कुर्वित्यर्थः।। जपार्था एते मन्त्रा मेधाकामस्य ।  श्रीकामस्य होमार्थास्त्वधुनोच्यन्ते मन्त्राः । आवहन्ती-आनयन्ती; वित अकामस्य ओ- न्वाना–विस्तारयन्ती, तनोतेस्तत्कर्मत्वात्; कुर्वाणा निर्वर्तयन्ती, माथों मन्त्रः अचीरमचिरं क्षिप्रमेवं-चिरं वा कुर्वाणा, आत्मनो मम--किम् ? इत्याह-वाससे वस्त्राणि, मम गावश्च गाश्वत यावत् , अन्नपाने च सर्वदा एवमादीनि कुर्वाणा श्रेय तां ततो मेधानिर्वर्तनात्परमावह--आनय, अमेधसो हि श्रीरनर्थायैवेति । किंविशिष्टाम् ? लोमशां--अजाऽव्यादियुक्तां, अन्यैश्च पशुभिः सह युक्तामावहेति, अधिकारादोंकार एवाभिसंबध्यते । स्वाहा स्वा हाकारो होमार्थमन्त्रन्तज्ञापनार्थः। विद्यासम्प्रदायप्रवृत्यर्थं [ आयन्तु मामिति व्यवहितेन संबन्धः । ब्रह्मचारिणो विभी- शिष्यसम्पादकइमा ऽऽयन्तु प्रमाऽऽयन्तु दमायन्तु शमायन्वित्यादि ।] था मन्त्राः


अचेतनशब्दं प्रति प्रार्थना कथं ? कथं चन्द्रशब्देनाभिधानम् ? इत्याशङ्कय ब्रह्माभेदविवक्ष येत्यभिप्रेत्याऽह–ब्रह्मण इति । ब्रह्माभेदेन प्रार्थितदाने समर्थभेदोङ्कारःकिमिति सबैंनपा स्यते ? इत्याशङ्कयाऽऽइ-मेधयेति । लौकिकप्रज्ञयेति-शालग्रामादिष्विव देवतावुदये त्यर्थः। नैतेष्वार्षेयादि मृग्यम् , ब्राह्मणोत्पन्नत्वात् ।


{{{1}}}

युग्रो जनेऽसानि स्वाह । श्रेयान्वयंसोऽसानि स्वाह ।
तं त्वां भग्र प्रविंशानि स्वाह । स मां भग्र प्रविश स्वाह ।
तस्मिन्सहस्रशाखे । नि भग्राहं त्वयिं मृजे स्वाह ।
यथाऽऽपः प्रवेंऽऽयन्ति । यथा मासू अङ्कीरम् ।
एवं मां ब्रह्मचारिणः । धातुरार्चन्तु सर्वतः स्वाह ।
प्रतिवेशोंऽसि प्र म । भाहि प्र म पद्यस्व ( ३. ) ॥

 यशो यशस्वी जने जनसमूहेऽसानि भवानि । श्रेयान्प्रशस्यतरो वस्यसो संप्रदायप्रवृत्तिजनि- वसीयस वखतराद्वसुमत्तराद्वाऽसानीत्यर्थः । किंच तं ब्रह्मणः तकीर्तिप्रदौ मन्त्रौ कोशभूतं त्व त्वां हे भग भगवन्पूजाघन्प्रविशानि, प्र विश्य चानन्यस्त्वदात्मैव भवानीत्यर्थः । स त्वमपि मा मां भग भगवन्पूजा वन्प्रविशाऽऽवयोरेकत्वमेवस्तु । तस्मिस्त्वयि सहस्रशाखे बहुभेदे हे भगवन् , निसृजे शोधयाम्यहं पापकृत्याम् ।

 यथा ओ लोक आपः प्रवता प्रवणवता निम्नवता देशेन यन्ति गच्छन्ति, बहुशिष्यसंपादको मन्त्रः यथा च मासा अहर्जरंध्रसंवत्सरोऽहङ्करः-अहोभिः परिव र्तमानो लोकाञ्जयतीति, अहानि वाऽस्मिी’न्यन्तर्भवन्तीत्यहर्जरः-तं च यथा मासा यन्ति, एवं ब्रह्मचारिणो हे धातः सर्वस्य विधातःमा मामाय वागच्छन्तु सर्वतः सर्वदिग्भ्यः।

 प्रतिवेशः श्रमापनयनस्थानमासन्न इमित्यर्थःएवं त्वं प्रतिवेश इव प्र


वसे निवासे ६ ‘धेस आच्छादने' इति धातुद्वयादुप्रत्ययः शीलेऽर्थे । वड्वेंसनशीलः । पराच्छादनशीलो वा वसुः। अतिशयेन वखर्वसीयांस्तस्माद्वसयिसः । ईलोपश्छान्दसः । वसु मान्वसुशब्देन लक्ष्यत इत्यभिप्रेत्याऽहं वसुमत्तराहेति । पूर्वोक्तस्य प्रार्थनस्य प्रयो जनमाह--किञ्चेति। यदुक्तं ‘ब्रह्मचारिणो मामायन्तु ’ इति–तत्र दृष्टान्तमाह-यथेति ।

इति श्रीमत्परमहंसपरिव्राजकाचार्यश्रीमच्छुद्धानन्दपूज्यपादशिष्यानन्दज्ञानविरचिते तैत्तिरी- योपनिषच्छांकरभाष्यटिप्पणे शिक्षावल्ल्यां चतुर्थोऽनुवाकः ॥ ४॥


प्रकर्षः । दमित्यनेनाव्ययेन दान्तिरभिधीयते । बाहृन्द्रिचेष्टाभ्यो बाललीलाभ्य उपरतिरत्र दान्तिः । शमित्यनेन शान्तिरभिधीयते । क्रोधादिचत्तदोषराहित्यं शान्तिः । विमायान्वित्यादयश्चत्वारो मन्त्राः शाखान्तरगतत्वाभिप्रायेण केषुचिदेशेषु नानायन्ते ? =इति श्रीसायणाचार्यभाष्ये.

(१) धा' पा' १. १०३० (२) धा० पा° २• १३

वितन्वाना शमयन्तु ब्रह्मचारिणः स्वाहं धार्तरायंन्तु

सर्वतः स्वादैकं च ।

इति कृष्णयजुर्वेदीयतैत्तिरीयोपनिषदि शिक्षावल्ल्यां चतुर्थोऽनुवाकः ।। ४ ॥

अथ शिक्षावल्ल्य पञ्चमोऽनुवाकः ।

व्याहृत्युपासनम्.

ध्रुवः सुवरिति वा एतास्तिस्रो व्याहृतयः।

 उसनम् तिवेशस्त्वच्छोलिनां सर्वपापदुःखापनयनस्थानम् सि, अतो मा मां प्रति प्रसादि प्रकाशयाऽऽत्मानं प्रपद्यस्व च-मां रेसविद्धमिव लोहं त्कमयं त्वात्मानं कुर्वित्यर्थः । श्रीकामोऽस्मिन्विद्याप्रकरणेऽभिधीयमानो धनार्यःधनं च कर्मार्थम् , कर्म चोपात्तदुरितक्षयार्थम् , तत्क्षये हि विद्या प्रकाशते, तथा च संसृतिः

“ज्ञानमुत्पद्यते पुंसां क्षयात्पापस्य कर्मणः।
यथाऽऽदर्शतले प्रख्ये पश्यन्त्यारमानमात्मनि ।”-इति।

इति श्रीमत्परमहंसपरिव्राजकाचार्यगोविन्दभगवत्पूज्यपादशिष्यश्रीमच्छंकरभगवतः कृतौ तैत्तिरीयोपनिषच्छिदावलीभाष्ये चतुर्थोऽनुवाकः ॥ ४ ॥


संहिताविषयमुपासनमुक्तं, तदनु मेधाकामस्य श्रीकामस्य च मन्त्र अनु अङ्गदेवताध्यानस्य फ्रान्ताः, ते च पारम्पर्येण विद्योपयोगार्था एव । अनन्तरं प्रतीकत्वेनव्याह- व्याहृत्यात्मनो ब्रह्मणोऽन्तूरुपासनं स्वाराज्यूफळू प्रस्तूयते तित्रयम् भूभुवः सुवरिति ; ‘इतिः’ उक्तोपप्रदर्शनार्थ–एतास्तिस्र इति प्रदर्शितानां परामर्शार्थःपरामृष्टाः स्मार्यन्ते; वै--इत्यनेन तिस्र पताः प्रसिद्ध व्याहृतयः स्मार्यन्ते तावत् ।


{{gap}वृत्तानुवादपूर्वकमुत्तरानुवाकस्य संबन्धमाह-सहिताविषयमित्यादिना । व्याहृतीनां अङ्गृहीतत्वात्, तत्परित्यागेनोपदिश्यमानं ब्रह्म न बुद्धिमारोहेदिति ततो व्याहृतिशरीरं हिरण्यगर्भाख्यं ब्रह्मन्तः-हृदये–ध्येयत्वेनोपदिश्यते इत्यर्थः।


(१) तुल्यम्-यद्दयो रसविठं काञ्चनतां याति तद्वदेवासौ । स्वात्मनिरूपणे -५८.रसविद्धमयः स्वर्गे यथा भवति सर्वदा । केनचित्साधनेनैव तथा जीवः शिवो भवेत् ॥ इति केचित्स्वमोहेन प्रवदन्ति तुवादिनः ॥ मूत- सं० ४.३९३० (२) शांति-प. २०४–८

तासामु ह स्मैतां चतुर्थीं। माहचमस्यः प्रवेंदयते । मह इति ।
तद्द् । स आत्मा । अङ्गन्यन्या देवतः।
भूरिति वा अयं लोकः । भुव इत्यन्तरिक्षम् । मुखरित्यसौ
लोकः (१ )। मह इयद्वित्यः । आदित्येने वाव सर्वे लोका
महीयन्ते ।
भूरितेि वा अग्निः । भुव इति वायुः। सुवरित्यदित्यः। मह
इतेि चन्द्रमाः । चन्द्रमसा वाव सर्वाणि ज्योतीx षि महीयन्ते ।
भूरिति वा ऋचः। भुव इति सामानि । सुवरिति युजू षि (२)।

 तासामियं चतुर्धा व्याहृतिर्मह इति; तामेतां चतुर्थं महाचमसस्यापत्यं चतुर्थव्याहृतिः महाचमस्यः प्रवेद्यते- -उ ह स्म ,-इत्येतेषां वृत्तानुकथ नार्थत्वाद्विदितवान् ददर्शीत्यर्थःमाहाचमस्य ’ग्रहणमार्षानुस्मरणार्थम् । ऋष्य नुस्मरणमप्युपासनाङ्गमिति गम्यत इहोपदेशात्।

 येयं माहाचमस्येन दृष्टा व्याहृतिः ‘महः’ इति, तद्भवू-महद्धि ब्रह्म, महश्च व्याहृतिचतुष्टये दृष्टि- व्याहृतिः । किं पुनस्तत् ? स् आत्म्-आप्नोतेर्दयतिकर्मण विशेषविधानम् आत्मा; इतराश्व व्याहृतयः –लोकाःदेवाः, वेदःप्राणाश्च मह इत्यनेन व्याहृत्यात्मनाऽऽदित्यचन्द्रब्रह्मन्नभूतेन व्याप्यन्ते यतः , अतोऽङ्ग न्यवयवा अन्या देवताः, देवताग्रहणमुपलक्षणार्थं लोकादीनाम् ।

 मह इत्येतस्य व्याहृत्यात्मनो देवलोकादयश्च सर्वेऽवयवभूता यतःअत तासु लोकदेव - आहाऽऽदित्यादिभिर्लोकाद्यो महीयन्त इति-आत्मना ह्य दृष्टिविधानम् ऊनिमहीयन्ते, मेहनं वृद्धिरुपचयः, महीयन्ते वर्धन्त इत्यर्थः।


‘महः’ इति व्याहृतवह्निब्रह्मदृष्टिः कर्तव्या । तत्र किं साम्यम् ?--इत्यत आह—मह द्धति। यथा देवदत्तस्य पादादीन्यङ्गानि, मध्यभागश्चाहूंगीतरेषामङ्गानामात्मा कथ्यते--व्याप- कत्वात्, तथा महाव्याहृतिर्हिरण्ठूगर्भस्य ब्रह्मणो मध्यभाग आत्मेति कल्प्यते ; इतराश्च व्याह तयः पादाद्यवयवत्वेन कल्प्यन्ते । प्रथमव्याहृतिः पादौ , द्वितीया बाहू , तृतीया शिर इत्यर्थः ।


(१) तस्या महत्वाद्भावम् , सर्वव्यापकत्वाच्चाऽऽमत्वम् । (२) आप्नोति-उपादानकारणतया स्वकार्यभूतं सर्वं जगदन्तर्बहिश्व व्याप्नोयारमा। उक्तं हि--‘यदादत्ते यच्चाप्नोति विषयानिह । यच्चास्य सन्ततो भावतस्मादात्मेति गीयते”। लिङ्ग-पु. ७०.९६ (३)महाव्याहृतावन्निब्रह्मदृष्टिर्महत्त्वब्यापकवसामान्यात् ।

मह इति ब्रह्म । ब्रह्मणा वाव सर्वे वेदा मह्यन्ते ।
भूरिति वै प्राणः । भुव इत्येषानः । सुखरिति व्यानः।।
मह इत्यर्नम् । अनेन वाव सर्वे श्रुणा महीयन्ते ।
ता वा एताश्चतस्रश्चतुर्धा । चतस्रश्चतस्रो व्याहृतयः ।
ता यो वेद । स वै ब्रह्म । सर्वेऽस्मै देवा बलिमावहन्ति (३ ॥

 अयं लोकः,अग्निः,ऋग्वेदः, प्राण-इति प्रथमा व्याहृतिर्भूरिति। पैवमुत्त रोत्तरैकैका चतुर्धा भवति ।

 मह इति ब्रह्म ब्रह्म ’ इत्योङ्करः-शब्दाधिकारेऽन्यस्यासंभवात् । वेद-प्रमाण-दृष्टिविधानम् उक्तार्थमन्यत् ।

 ता वा एताश्चतश्चतुशृतिता वा एता'-भूभुवः सुवर्मह इति चतस्त्र यथोक्तव्याहृत्युपसं - एकैकशश्वतुर्धा चतुष्पकाराः धशब्दः प्रकारवचनः, चत- हार-थोडशकलस्य नधत्स्रः सख्यश्चतुर्धा भवन्तीत्यर्थः । तासां यथाक्लप्तानां पुरुषस्योपास्यत्वम् ऍनरुपदेशस्तथैवोपासननियमार्थः ।

 ता यथोक्तव्याहृतीयं वेद्, स वेद विजानाति किं ? ब्रह्म । ननु–‘तड्रह्म तासां व्याहृतीनमु- स आत्मा ’ इति शाते ब्रह्मणि न वक्तव्यमविज्ञातवत् -स पासनाविधिः वेद् ब्रह्म -इतेि !


 व्याहृत्यवयवं ब्रह्मोपासीतेत्युत्पत्तिविधिरुक्तः ; इदानीमङ्गविशेषविधिः कथ्यते--भूरितिवा अयं लोक इत्यादिना ।

 तत्रैकैका व्याहृतिश्चतुष्प्रकाराऽवगन्तव्येति तात्पर्यमाह--अयं लोक इत्यादिना ।

 कैका व्याहृतयो यदा चतुष्प्रकाराश्चिन्त्यन्ते, तदा षोडशकलः पुरुष उपासितो भवतीत्यभिप्रेत्य संक्षेपमाह--ता वा एता इति ।

 ‘स वेद ब्रह्म’ इति ब्रह्मवेदनं फलत्वेन न सङ्कीर्यतेऽधिकारविधिवाक्येकिन्तु वक्ष्यमाणा- नुवाकेनास्मिन्नेव ब्रह्मोपासने गुणविधानं भविष्यतीति सूचयितुमित्याह—न, तद्विशेषवि


(१) अन्तरिक्षम्, वायुःसाम, अपानश्च-द्वितीया; अस लकर ( परोक्षो लोकः स्वर्गलोकः ), आदित्यः, यजुः, व्यानश्च-तृतीया; आदित्यः, चन्द्रःब्रह्म, अन्नं च-चतुर्थीं।(२) ओझरेण हि सर्वेवेदाः पूज्यन्ते, वेदोच्चारणस्य प्रणवपूर्वकत्वात् । (३) ‘अयं लोकःइत्यादिना व्याहृतीनां प्रत्येकं चतुर्विधत्व-मुक्तमेव, किमिति पुनरुपदेशः? इत्याह ‘उपासननियमार्थः’ इति–व्याहृतीनां चतुर्विधत्वं स्तुत्यर्थं नोच्यते किंतु प्रत्येकं तासां चतुर्विधत्वेनोपासनं नियतमिष्यते । तथा षोडशकलस्य पुरुषस्योपास्यत्वमत्र सेत्स्यति । अधिकवचनस्यार्थविशेषसूचकवादित्यर्थः ।

असौ लोको यजू{षि वेद वे च ।

इति कृष्णयजुर्वेदीयतैत्तिरीयोपनिषदि शिक्षावल्ल्यां पञ्चमोऽनुवाकः ॥ ५ ॥


 न, तद्विशेषविवक्षुत्वाददोषः । सत्यं, विज्ञातं चतुर्थव्याहृत्यात्मा ब्रहृति, न तु तद्विशेषः हृद्यान्तरुपतृभ्यत्वृम्, मनोमयत्वादिधू ‘शान्तिसमृद्धम्’ इत्ये वमन्तो विशेषणविशेष्यरूपो धर्मपूगः--विज्ञायते, इति तद्विवक्षु हि शास्त्रम विज्ञातमिव ब्रह्म मत्वा ‘सवेद ब्रह्म’इत्याह; अतो न दोषः । यो हि वक्ष्यमाणेन धर्मपूगेन विशिष्टं ब्रह्म वेद‘स वेद ब्रह्म’ इत्यभिप्रायः । अतो वक्ष्यमाणा नुवाकेनैकवाक्यताऽस्य, उभययोधैनुवाकयोरेकमुपासनम्, लिङ्गाच्च–‘भूरि त्यग्नौ प्रतितिष्ठंति’ इत्यादिकं लिङ्गमुपासनैकत्वे विधायकाभावाच्च–नहि ‘वे’–उपासीत–इति विधायकः कश्चिच्छब्दोऽस्ति व्याहृत्यनुवाके ।“ता यो वेद्” इति च वक्ष्यमाणार्थत्वान्नोपासनभेकः वक्ष्यमाणार्थत्वं च तद्विशेषविव- श्रुत्वादित्यादिनोक्तम् ।  सर्वे देवा अस्मा एवं विदुषेऽङ्गभूता आवहन्त्यानयन्ति बलिं स्वराज्यप्राप्तौ सत्यामित्यर्थः ।

इति श्रीमत्परमहंसपरिव्राजकाचार्यगोविन्दभगवत्पूज्यपादशिष्यश्रीमच्छंकरभगवतः
कृतौ तैत्तिरीयोपनिषड्छिवीभाष्ये पञ्चमोऽनुवाकः ॥ ६ ॥


वक्षुत्वादित्यादिना । यदि व्याहृत्यवयवमेव ब्रह्मोत्तरत्रोपास्यते, तदैवोपासकस्य प्रथमव्याह त्यात्मकेऽग्नौ प्रतिष्ठाभिधानं घटेत । तस्माध्याहृत्यात्मकदेवताप्राप्त्यभिधानमुपासनैकत्वे लिङ्ग- मित्याह--लिङ्गाच्चेति । किन्त्रैकत्र प्रधानवियाविचिः, अपरत्र गुणविधिः—-इत्येवमनुवाकभेदे चरितार्थं, नानन्यथासिद्धं भेदकं प्रमाणमुपलभ्यत । इत्याह-विधायकभावाच्चेति । विधायक इति भिन्नविद्याबोधक इत्यर्थः ।

इति श्रीमत्परमहंसपरिव्राजकाचार्यश्रीमच्छुद्धानन्दपूज्यपादशिष्यानन्दज्ञानविरचिते
तैत्तरीयोपनिषच्छां
करभाष्यटिप्पणे शिक्षावल्ल्यां पञ्चमोऽनुवाकः ॥ ५॥


(१) ननु यथोक्तव्याहृतिरूपप्रतीकोपासकस्य ब्रह्मलोकप्राप्तिर्नास्ति, ‘‘अप्रतीकालम्बनान्नयतीति बादरा यणः” ( जे ४.३.१५. ) इति सूत्रे प्रतीकरहितब्रह्मोपासकानामेव तत्प्राप्तिनिर्णयात् । ततो ब्रह्मप्राप्त्यभा वेन सर्वदेवपूज्यत्वं न युक्तम्। नायं दोषः—यस्माद्यः पुमान् व्याहृतीर्वेद स पुमान्वक्ष्यमाणानुवाकोक्तं ब्रह्मोपास्ते । ब्रह्मोपासनमेवात्र प्रधानम् ; व्याहृत्युपासनमङ्गम्; तस्माद्रह्मप्राप्तौ सत्यां सर्वदेवपूज्यत्वं युक्तम् । अनुवाकभेदप्रमाणं तु नोपासनभेदारिसद्धयतीति वाच्यम् । तस्य गुणपरत्वेनान्यथासिद्धत्वात् । तस्मा

दनन्यथासिद्धमुपासनाभेदेनैव सिद्धं प्रमाणं नोपलभ्यते इति काशीमुद्रितपुस्तके टिप्पणी ।

अथ शिक्षावल्ल्यां षष्ठोऽनुवाकः ।

(मनोमयत्वादिगुणकब्रह्मोपासनम् )

( किञ्चित्सूक्ष्मर्शमध्यमाधिकारी )

स य एषऽन्तर्हदय आकाशः । तस्मिन्नयं पुर्घो मनोमयः ।
अमृतो हिरण्मयैः ।
अन्तरेण तार्के । य एष स्तनं इवावृलम्बते । सैन्द्रयोनिः ।
यत्रासौ कशन्ता ड्रिवर्तते । व्यपोध शीर्षकाले ।

 भूभुवःसुवः' स्वरूपा 'मह' इत्येतस्य व्याहृत्यात्मनो ब्रह्मणोऽङ्गान्यन्या वपस्यब्रह्मस्वूरूपम् देवता इत्युकम्। यस्य ता अङ्गभूताः तस्यैतस्य ब्रह्मणः साक्षा दुपलभ्यर्थमुपासनार्थं च हृदयाकाशः स्थानमुच्यते, शालग्राम इव विष्णोः। तस्मिन् हि तद्रलोपास्यमानं मनोमयत्वादिधर्मविशिष्टं साक्षादुपलभ्यते, पाणा विवाऽऽमलकम् । मार्गश्च सर्वात्मभावप्रतिपत्तये वक्तव्य इत्यनुवाक आरभ्यते—

 ‘स’ इति व्युत्क्रम्य “ अयं पुरुषः ’ इत्यनेन संबध्यते । य एषोऽन्तर्युदये हृद् यस्यान्तःहृदयमिति पुण्डरीकाकारो मांसपिण्डः, प्राणायतनः, अनेकनाडी- सुषिरः, ऊर्वनालः, अधोमुखःविशस्यमाने पशौ प्रसिद्ध उपलभ्यते,--तस्या न्तर्यं एष आकाशः प्रसिद्ध एव करकाकाशवत्, -तस्मिन् सेऽयं पुरुषः; पुरि शयनात्, पूर्णा वा भूरादयो लोका येनेति-पुरुषः;मनोमयः-मनो विज्ञानं, मनु तेझनकर्मणः–तन्मयस्तत्प्रायस्तदुपलभ्यत्वात्, मनुतेऽनेनेति वा मनोऽन्तःकर- णम्, तदभिमानी तन्मयःतनृिङ्गो वा ।अमृतोऽमरणधर्मी ,हिरण्मयो ज्योतिर्मयभ

 तस्यैवंळक्षणस्य हृदयाकाशे साक्षात्कृतस्य विदुष आत्मभूतस्येन्द्रस्येट्ट उपासकस्य स्वरूप- शस्वरूपस्य ब्रह्मणः स्वरूपप्रतिपत्तये मार्गोऽभिधीयते । हृद- प्रतिपतिद्वारम् यादृर्वं प्रवृत्ता सुषुम्ना नाम नाडी योगशास्त्रेषु च प्रसिद्ध सा चान्तरेण मध्ये प्रसिद्ध तालुके तालुकयोर्गता; यश्चैष ताकुकयोर्मध्ये स्तन इवावलम्बते मांसखण्डः, तस्य चान्तरेणेत्येतत्; यत्र च केशान्तः--केशाना मन्तोऽवसानं मूलं केशान्तः-विवर्तते विभागेन वर्तते मूर्धप्रदेशे इत्यर्थःतं


तदुपलभ्यत्वादिति । ज्ञानाकारपरिणामिनि मनस्येवोपलभ्यमानत्वाद्वयायिभिरित्यर्थः जडस्य मनसः प्रवृतिं दृष्ट्वा तदधिष्ठातृतया हिरण्यगर्भऽनुमीयते, तस्य शाजे सकलकरणाधिष्ठातृत्वेन प्रसिद्धत्वादिति तल्लिङ्गत्वमुक्तमित्यर्थः।


(१) तेन लितेन मनसा गम्यमानः । ( २) ०भ्यत्वादयाप्तेरि°–इति पाठान्तरम् ।

भूरित्यग्नौ प्रतितिष्ठति । भुव इतेि वायौ (१).
सुवरित्यदित्ये । मह इति ब्रह्मणि। आमंतिं स्वाराज्यम् ।
आप्नोति मनसस्पतिम् । वाक्पतिश्चक्षुष्पतिः । श्रोत्रपतिर्विज्ञान
पतिः। एतत्ततो भवति । आकाशशरीरं ब्रह्म । स्त्यात्म
प्राणारीमं मनआनन्दम् । शान्तिसमृद्धमृतम् ।

देशं प्राप्य तत्र विनिःसृता व्यपोह्य विभज्य विदार्य शीर्षकपाले शिरःकपाले वि निर्गता या, सेन्योनिः—इन्द्रस्य ब्रह्मणो योनिमर्गः स्वरूपप्रतिपत्तिद्वारमित्यर्थः।

 तयैवं विद्वान्मनोमयात्मदर्श सूज्ञ विनिष्कस्य, अस्य । लोकस्याधिष्ठाता फलं ब्रह्माप्तिः भूतितिव्याहृतिरूपो योऽग्निर्महतो ब्रह्मणोऽङ्गभूतःतस्मिन्नग्नौ प्र तितिष्टति–अग्न्यात्मनेमं लोकं व्याप्नोतीत्यर्थः ; तथा भुव इति द्वितीयव्याह- त्यात्मनि वायौ- प्रतितिष्ठति ’ इत्यनुवर्तते ।

 सुवरिति तृतीयव्याहृत्यात्मन्यादित्ये, मह इत्यङ्गिनि चतुर्थव्याहृत्यात्मनि ब्रह्मणि ‘प्रतितिष्ठति’। तेष्वात्मभावेन स्थित्वाऽऽप्नोति ब्रह्मभूतः स्वाराज्यं स्वराड्भावं स्वयमेव राजाऽधिपतिर्भवति, अङ्गभूतानां देवानां यथा ब्रह्मा; देवाश्च सर्वेऽस्मै बलिमावहन्त्यङ्गभूताः, यथा ब्रह्मणे । आप्नोति मनसस्पतिम् सर्वेषां हि मनसां पति, सर्वात्मकत्वाद्रह्मण’--सवैर्हि मनोभिस्तन्मनुते;-तदाप्नोत्येवं विद्वान् । किञ्च वाक्पतिः —सर्वासां वाचां पतिर्भवति । तथैव चक्षुष्पतिश्चक्षुषां पतिः, श्रोत्र- पतिः श्रोत्राणां पतिः, विज्ञानपतिर्विज्ञानानां च पति’–सर्वात्मकत्वात्सर्वप्राणिनां करणैस्तद्वान्भवतीत्यर्थः । किञ्च ततोऽप्यधिकतरमेतद्भवति । किं तत् ? उ च्यते--आकाशशरीरमाकाशः शरीरमस्य, आकाशवद्धा सूक्ष्मं शरीरमस्य,-इं- त्याकाशशरीरम्। किं तत्?प्रकृतं ब्रह्म सत्यात्म–सत्यं मूर्तामूर्तमवितथं स्वरूपं चाऽऽत्मा स्वभावोऽस्य, तदिदं सत्यात्म; प्राणारामम्--प्राणेष्वाराम आ रमणमाक्रीडा यस्य तत्प्राणारामम्, प्राणानां वsऽरामो यस्मिस्तप्राणारा


 स्वाराज्यं निरङ्कशमैश्वर्यं जगत्त्रधृत्वादिलक्षणं न भवतीत्याह -अङ्गभूतानां देवाना मिति । सावधिकमैश्वर्यंमेवाह-आप्नोतीत्यादिना ।

इति श्रीमत्परमहंसपरिव्राजकाचार्यश्रीमद्युद्धानन्दपूज्यपादशिष्यानन्दशनविरचिते तैतिरीयोपनिषच्छां करभाष्यटिप्पणे शिक्षावल्ल्यां षष्ठोऽनुवाकः ॥ ६ ॥


-इति प्राचीनयोग्योपस्ख ( २) ॥

वायावभृतमेकं च ॥

इति कृष्णयजुर्वेदीयतैत्तिरीयोपनिषदि शिक्षावल्ल्यां षष्टोऽनुवाकः ॥ ६ ॥

अथ शिक्षावल्ल्यां सप्तमोऽनुवाकः ।

( पृथिव्याद्युपाधिकब्रह्मोपासनम् )

(मन्दाधिकारी )

पृथिव्यैन्तङि चौर्दिशोंऽवान्तरदिशाः। अमि;
वायुरादित्यश्चन्द्रमा नचैत्राणि । आप ओषधयो
वनस्पतय आकाश आत्मा । इत्यधिभूतम् ।

मम्, मनआनन्दम् -आनन्दभूतं सुखकृदेव यस्य मनःतन्मनआनन्दम् शान्तिसमुद्रं--शान्तिरुपशमःशान्तिश्व तत्समृद्धं च शान्तिसमृद्धम्, शान्त्या वा समृद्धं तदुपलभ्यत इति शान्तिसमृडूम्अमृतममरणधर्मि-एतच्चा धिकतरं विशेषणं तत्रैव--मनोमयः-—इत्यादौ द्रष्टव्यमिति।  एवं मनोमयत्वादिधनैर्विशिष्टं यथोक्तं ब्रह्म हे प्राचीनयोग्य, उपास्स्व । उपासनाविधिः ‘उपास्स्व-इत्याचार्यवचनोक्तिरादार्था।उक्तस्तूपासनशब्दस्यार्थः

इति श्रीमत्परमहंसपरिव्राजकाचार्यगोविन्दभगवत्पूज्यपादशिष्यश्रीमच्छंकरभगवतः कृतौ तैत्तिरीयोपनिषच्छिदावलीभाष्ये षष्ठोऽनुवाकः ॥ ६ ॥


 यदैतह्याहृत्यात्मकं ब्रह्मोपास्यमुक्तं , तस्यैवेदानीं पृथिव्यादिपाङ्कस्वरूपेणोपा हिरण्यगर्भपासनम् सनमुच्यते । पञ्चसङ्घायोगात्पाहुच्छन्दःसंपात्तिः; ततः पाङ्कत्वं सर्वस्य । पाङ्कश्च यज्ञ,–‘पञ्चपदा पैद्भिः पझ यज्ञः ” इति श्रुतेः । तेन यत्सर्वं लोकाद्यात्मान्तं च पाद्री परिकल्पयति, यज्ञमेव तत्परिकल्पयति । तेन यज्ञेन परिकल्पितेन पाङ्गात्मकं प्रजापतिमभिसंपद्यते । तत्कथं . पाङ्कमिदं सर्वमित्यत आह  पृथिव्यन्तरिक्षे द्यौर्दिशोऽवान्तरदूिशाः-इति लोकपाळम् : अग्निर्वायुराद्-ि आधिभौतिकगुण- त्यश्चन्द्रमा नक्षत्राणि–इति देवतापाङ्कम् ; आप ओषधयो ‘वनस्पतय आकाश आत्मा-इति भूतपङ्कम्;आत्मेति विरा-


उत्तरोऽप्यनुवाकः प्रकारान्तरेण हिरण्यगर्भापासनविषय इत्याह—यदेतदित्यादिना । पृथि


(१) पृ. १२. (२) ऐ. आ. १. ३. ८. (३) वृ. ३. १. ४. १७ऐ. ब्रा. ३. २३ ५. १९.

अथाध्यात्मम् । प्राणो व्यानोऽपान उंढ़नः संमनः। चक्षुः
श्रोत्रं मनो वाक्त्वक् । चर्म प्रस” स्लावास्थि मज्जा ।
तदंषिद्विधाय ऋषिरवोचत् पाङ्ग वा इदॐ सर्वम् ।
पाङ्नैव पार्लस्पृणोतीतिं (१)

सर्वमेकं च ।

इति कृष्णयजुर्वेदीयतैत्तिरीयोपनिषदि शिक्षावल्ल्यां सप्तमोऽनुवाकः ॥ ७ ॥


-भूताधिकारात् । इत्यधिभूतम् –इत्यधिलोकाधिदैवतपाङ्कयोपलक्षणा थुम्। लोकदेवतापाङ्गयोश्चाभिहितत्वात् । । अथ-अनन्तरमध्यमं पाङ्कत्रयमुच्यते प्राणादि वायुपाङ्कमचक्षुरादीन्द्रिय अध्यात्मपथकत्रयम् पाङ्कम्; चर्मादि धातुपालम् । एतावीदं सर्वमध्यात्मं बाह्य च पाङ्गमेवेति

 एतदेवमधिविधाय परिकंप्यर्षिर्वेदः, एतद्दर्शनसंपन्नो वा कश्चिदृषि पाञ्चषट्कस्योपासना रवोचदुक्तवान् । किम् ? इत्याह--पलं वा इदं सर्वम् ; पालेनैवाऽऽध्यात्मिकेन सर्वेषाढमान्यात्पादं बाह्य स्पृणोति बलयति पूरयति एकात्मतयोपलभत इत्येतत्; एवं पाङ्गमिदं सर्वमिति यो वेद, स प्रजापत्या- त्मैव भवतीत्यर्थः॥ इति श्रीमत्परमहंसपरिव्राजकाचार्यगोविन्दभगवत्पूज्यपादशिष्यश्रीमच्छंकरभगवतः कृतौ तैत्तिरीयोपनिषच्छिश्नावलीभाष्ये सप्तमोऽनुवाकः ॥ ७ ॥


व्यादेः कथं पाङ्कत्वमित्याकाङ्कायां पङ्कयाख्यस्यच्छन्दसः संपादनादित्याह--पश्चसङ्घेति । न केवलं पञ्चसह्यागुणयोगात् पङ्किच्छन्दःसंपादनं, यज्ञत्वसंपादनमपि कर्तुं शक्यत इत्याह- पाद् यश इति। पत्नीयजमानपुत्रदैवमानुषवित्तैः पञ्चभिः संपाद्यत इति यज्ञः पाङ्क इत्यर्थः। ॐ दैत्कृष्टदृष्टिर्निकृष्टे फलवती’ इति न्यायाद्धापाङ्गरूपेणाऽऽध्यात्मिकं पाङ्कत्रयमवगन्तब्य- मित्यभिप्रेत्याऽऽह-एकात्मतयेति ॥

इति श्रीमत्परमहंसपरिव्राजकाचार्यश्रीमच्छुद्धानन्दपूज्यपादशिष्यानन्दज्ञानविरचिते तैत्तिरीयोपनिषच्छां करभाष्य टिप्पणे शिक्षावल्ल्यां सप्तमोऽनुवाकः ॥ ७ ॥


(१) यस्मिन्देहेन्द्रियादिसंघाते शास्त्रसंस्काररहितस्य जनस्याहमिति बुद्धिः, सोऽयं लोकप्रसिद्ध आरम् ,तमधिकृत्य यदुपासनं वर्तते तदध्यात्मम्।(२)= दृष्ट्-इति वार्तिके; अधिकं साक्षात्कारपर्यन्तं यथा भवतितथोपास्य स्वानुभवेन सर्वात्मकं विराडूपं प्राप्य-इति साऽभाष्ये। (३)तुल्यतैज्ञा-१.१०(४)पधसंख्याव

अथ शिक्षावल्ल्यामष्टमोऽनुवाकः ।

( प्रणवोपासना-शुद्धब्रह्मोपासना )

(उत्तमाधिकारी )

ओमिति ब्रह्म । ओमितीद५ सर्वम् ।

 व्याहृत्यात्मनो ब्रह्मणु उपासनमुक्तम् ; अनन्तरं च पाङ्गस्वरूपेण तस्यैवो पासनमुकम् ; इदानीं सवोपासनाङ्गभूतस्याकारस्योपासनं विधित्स्यते। परा परब्रह्मदृष्टश्च फुपास्यमान ओङ्कारः शब्दमात्रोऽपि परापरब्रह्मप्राप्तिसाधूनं भवति,--स ह्यालम्बनं ब्रह्मणः परस्यापरस्य च, प्रतसेव विष्णो’-‘एतेनै वाऽऽयतनेनैकेतरमन्वेति ” इति श्रुतेः ।

 ओमितिं—‘इति 'शब्द' स्वरूपपरिच्छेदार्थः । ओमित्येतच्छैब्दरूपं तंति ॐ सवाच्यमनसा ध्रयेत्-उपासीतयेत ओमितीदं सर्वं सर्वं हि बझोपासना शब्दरूपमोङ्कारेण व्याप्तम्, “तद्यथं शङ्कना ” इति श्रुत्यन्तरात् अभिधानतन्त्रं ह्यभिधेयम्-इत्यत इदं सर्वमोङ्कार इत्युच्यते ।


वृत्ताढवादपूर्वकमुत्तरार्वाकमवतारयति--व्याहृत्यात्मन इत्यादिना । वेदविदां हि सर्वाः


रत्वात्(५)उत्कृष्टेऽपकृष्टबुद्धिरनर्थाय । अपकृष्टे पुनरुत्कर्षबुद्धिः श्रेयसे च द्विविधान्युपासनानि-अङग्रहयुक्ता नि, प्रतीकविषयाणि चेति । येषु परमात्मा सगुणः सन्तुपास्यते तान्यइंग्रइयुक्तानि। तद्यथा-स य एषोऽन्त हृदय आकाशः । तस्मिन्नयं पुरुषो मनोमयः। असृतो हिरण्मयः”६अनुवाके ) इत्यत्र हृदयाकाशमध्यवर्ती परमारमाख्यःपुरुषो मनोमयत्वादिगुणयुक्त उपासितव्यः परमात्माहमिति । स चाईग्रहः-“आत्मेति तूपगच्छन्ति ग्राझ्यन्ति च”(ब्र.सू.४.१..)इति सूत्रेऽभिहितःपरमात्मव्यतिरिक्तानि लौकिकानि वस्तून्युकृष्टदेवतादृष्टया ब्रह्मदृष्टया वा संस्कृत्य यत्रोपास्यन्ते तानि प्रतीकविषयाणि । तद्यथा-“पृथिवी पूर्वरूपम्’ (३अनुवाके)-इ यत्र भूदेवतादृष्टया संस्कृतं पूर्ववर्णस्वरूपमुपास्यम् । ‘‘मनो ब्रहृत्युपासीत” (छi० ७ ३.१८.१.) इत्यादौ ब्रह्मदृष्टया संस्कृतं मनःप्रभृतिकमुपास्यन्।तच प्रतीकमुपासकेन न स्वारमतया ग्रहीतव्यम्; यतःप्रतीकस्य ब्रह्मा कार्यत्वेनोत्कृष्टदृष्टिप्रत्ययालम्बनत्वात्प्रतीकमित्युच्यते । यदि ब्रह्मकार्यस्य ब्रह्मौक्यमवलोक्येत तदा प्रतीकस्वरूपमेव विलीयेत । घटस्य मृद्पेणैक्ये विलयदर्शनात् । यदि जीवस्य ब्रह्मौक्यमवलोक्येत, तदा जीवत्वस्यापाये सति, उ पासकवं हीयेत। अथोपास्योपासकस्वरूपलोभेन कार्यकारणैक्यं जीवत्रबँक्यं च न पर्यालोच्येत,तदा गोमहिषव दत्यन्तभिन्नयोः प्रतीकोपासकयोनस्त्येकवयोग्यता । तस्मान्न प्रतीकस्याङदृष्टि:पृथिवी पूर्वरूपम्’इत्यत्र प्रथमानिविष्टत्वेनोद्देश्यतया यद्यपि पृथिव्याः प्रतीकवं प्राप्तम्, तथा चरमनिर्दिष्टत्वेन विधेयतया पूर्ववर्णस्य दृष्टि परत्वं प्राप्तम् तथापि पृथिव्या उत्कृष्टत्वात्तदृष्टिरेव पूर्ववर्णं कर्तव्या;–ययोत्सृष्टविष्णुशिवादिर्निकृष्टे शाल्यमादौ क्रियते, न तु विपर्ययः, तद्वत् । उत्कर्षन्यायः "ब्रह्मादृष्टिरुकर्षात्”(ब्र.स्.४.१.५) इत्यत्र चिन्तितः । शास्त्रे तत्र तत्र यान्युपासनान्युक्तानि, तैः समुचितानि यानि कर्माणि तेषां केवलस्य चास्मिन् हितोपदेशपरे ग्रन्थे. सर्वत्र चान्यत्रोपास्तिप्रकरणे मृत्युवं फलमुक्तम्, गौणी हि सा मुक्तिः—अशनायादिसंबन्धात्; सर्व स्मात्फलवदुपायराशेवैराग्यस्येष्टत्वात्; आत्यन्तिकी तु मुक्तिः सम्यग्ज्ञानादेव । (१) ‘तस्य वाचकः प्रणवः-यो. यु.१.२७. कठवीषु (५.२५) ‘सर्वे वेदा यत्पदमामनन्ति तपांसि सर्वाणि च यद्वदन्ति । यदिच्छन्तोब्रह्मचर्यं चरन्ति तत्ते पदं सद्रेण ब्रवीमि”-इति प्रतिज्ञाय तदनन्तरं स

ओमित्येतदनुकृति ह स्म वा अष्यो अव्यत्याश्रवयन्ति ।
ओमिति सामानि गायन्ति । ओशोमिति शस्त्राणि श५सन्ति ।

 ओङ्कारस्तुत्यर्थमुत्तरो ग्रन्थः । ओ। अनुकृतिः”नुकरणम्; कूरोमि, यास्यामि चेत् कृमुक्तमू, ओमित्यनुकरो त्यन्यःअत ओङ्कारोऽनुकृतिः। इ, स्म, वै--इति प्रसिँद्धार्थद्योतकाः प्रसिद्ध ह्योङ्कारस्यानुकृतित्वम् । अपि च 'ओ श्रवय’ इतेि प्रैषपूर्वेकमाश्रावयन्ति प्रतिष्ठा


क्रिया ओङ्कारमुचुर्यं प्रवर्तन्ते, ततस्तस्य अङ्गृहीतत्वात्तत्परिहारेणौपदिष्टं ब्रह्म न बुढिमारो हं, अतस्तमादायैवोपासनं विधीयत इत्यर्थः । नन्वोङ्कारस्य शब्दमात्रस्याचेतनत्वात्, अहम नेनोपासित इति ज्ञानाभावात् कथं फलदातृत्वं स्याढे ?. -इत्याशङ्कयाऽह-परापरेति । प्रतिमायबृन इव सर्वत्रेधर एव फलदातेति भावः । ओङ्कारे ब्रह्मत्वाध्यासे किं सादृश्यम् इत्यत आह-ओमितीदमिति । सर्वास्पदत्वमोङ्कारस्यं ब्रह्मणा सादृश्यमित्यर्थः शत्रौणि गीतिरहिता च उच्यन्ते । प्रतिगरमिति । ओ७थमोदैवेतिशब्दमध्वर्युः प्रति


ओमित्येतत्, एतद्ध्येवाक्षरं ब्रह्म-”इत्यादिना सर्ववेदप्रतिपाद्यत्वेनोपक्रान्तस्य परब्रह्मणः प्रतिपादकतया ओ मितिपदमुपाक्षिप्य तप्रशंसादर्शनात् । अपि चास्य मात्रात्रयमृग्यजुस्सामरूपनाथर्वणोपनिषदादिषु प्रसिद्धम् । प्रपञ्चसारादिषु च अग्निमीळे पुरोहितम्’-इत्याद्यवेदाद्यवर्णस्य,‘योनिस्समुद्र बन्धुः”-इति मध्यवेदमध्यव ऍस्य , “ समानं वरम् ”इयन्तिमवेदान्तिमवर्णस्य च समावृतिः ‘ “ ’ इतिपदम्–शिवार्कमणिदी पिका-१.१.१. (२) प्रः उ. ५.२. (३) ओमिति ब्रह्म”-इति वाक्ये ओझरे प्रतीके ब्रह्मदृष्टिर्न विधीयते, किंतूपास्यं ब्रह्मोमित्यनेन विशेषणेन विशेष्यते। उfथन्यायेन (ब्र.सू.३.३.९) अत्रापि ब्रह्मशब्देन मनोमयत्वा दिगुणकं पृथिव्यादिगुणकं शुद्धं चेति त्रिविधब्रह्मप्राप्तौ सत्यां सगुणत्वं व्यावर्यं शुद्धब्रह्मसमर्पणार्थमोमिति विशेषणम् । ओमित्यनेनैव वाचकेन शब्देन वाच्यं यत्परं ब्रह्म तदेवात्रोपास्यं वस्तु । नह्यत्र मनआखूपाधिपृथिव्या द्युपाधि वा चिन्तनीयम् । ननु ब्रह्मतत्त्वस्य प्रमाणजन्यं वेदनमेव संभवतिनपासनम्। नायं दोष-द्विविधं हि वेदान्तवाक्यम्-अवान्तरवाक्यं महवाक्यं चेति । जगत्कारणब्रह्मणो यत्तात्त्विकं रूपं तस्य बोधकमवान्तरवाक्यम्। जीवब्रह्मणोस्तादात्म्यबोधकं महावाक्यम् । तत्र महावाक्येन तादात्म्यं विदितवत उपासकत्वाभावो भवतु नाम यस्त्ववान्तरवाक्यमात्रेण जगत्कारणस्य तत्त्वमात्रं बुध्यते, तस्य तावता कर्तृत्वानपायादुपासकवं संभवति तदेवं शुद्धब्रह्मतत्त्वस्याप्युपास्तिसंभवात् ‘ब्रह्मपाप्तवानि'-इत्येवं कामयमानः प्रणवमुच्चारयंस्तदर्थरूपं ब्रह्मत त्वमुपासीत, तदेतद्रह्मतत्वस्य ध्यानं बध्8०१.३.१३. इत्यत्र चिन्तितम् । तेन चोपासनेन ब्रह्म प्राप्नोत्येव (४) छां. उ. २. २. ३.

(१)« ब्रह्मन्प्रवरायाश्रावयिष्यामीति ब्रह्माणमामन्त्र्य, आश्रावय-ओश्रावय-श्रावय-ओमाश्रावयेति वाऽऽश्रावयति “ इति आप० औ० सू० २. १५. ३. । अत एव तै. सं. १. ६.११. भाष्ये–“आश्र वय –इत्ययमेव पाद्योऽत्रत्यः ( तैत्तिरीयशाखीयः ); ओशवय-आवय-ओमाश्रावय इति च त्रयं शाखान्तरीयम् ”-इति । (२) अप्रगतमन्त्रसाध्या स्तुतिः शत्र प्रगीतमन्त्रसाध्या स्तुतिः स्तोत्रम् ते. सं० भाष्ये ३. २. ७. (३) शतः ब्रा. ४३. २. १३; आधु० औ० सू० ५. ९, ४. तुल्य-आप औसू१२२७१४-१७६१३..१०. शां.भी. सू. १०.६. १७. का. ओ. सू. १०..८६१०.६.५-६.

ओमित्यध्वर्युः प्रतिगरं तिगृणाति । ओमिति ब्रह्मा प्रसौति ।
ओमित्यग्निहोत्रमनुजानाति । ओमिति ब्राह्मणः प्रवक्ष्यमाह
ब्रह्मपमख़ानीति । ब्रौवोपाप्नोति (१) ॥

ओं दश

इति कृष्णयजुर्वेदीयतैत्तिरीयोपनिषदि शिक्षावल्ल्यामष्टमोऽनुवाकः ॥ ८ ॥

अथ शिक्षावल्ल्यां नवमोऽनुवाकः ।

( उपासकधर्माः )

ऋतं च स्वाध्यायमवंचने च । सत्यं च स्वाध्यायप्रवचने च ।
तपश्च स्वाध्यायप्रवचने च। दमश्च स्वाध्यायप्रवंचने च । शमश्च

वयन्ति । तथा ‘ओमिति सामानि गायन्ति सामगाः ।‘ओंशोमिति शस्राणि शंस न्ति’ शत्रशंसितारोऽपि ।तथा ‘ओमित्यध्वर्युः प्रतिगरं प्रतिगृणाति’ । ‘ओमिति ब्रह्म प्रसौति’–अनुजानाति। ओमित्यग्निहोत्रमनुजानति'-जुहोमीत्युक्त ओ रित्येवानुज्ञां प्रयच्छति । ओमित्येव ब्राह्मणः प्रवक्ष्यन् प्रवचनं करिष्यन्नध्येष्य माण ओमेत्येवाऽऽह; ओमिति प्रतिपद्यतेऽध्येतुमित्यर्थः। ब्रह्म वेदमुपासवानीति प्राप्नुयां ग्रहीष्यामीतिउपाप्नोत्येव ब्रह्म ।

 अथवा ब्रह्म परमात्मानमुपाश्नवानीत्यात्मानं प्रवक्ष्यन्प्रापयिष्यन्नोमित्येवाऽऽहः स च तेनङ्करेण ब्रह्म प्राप्नोत्येव । ओङ्कारपूर्वं प्रवृत्तानां क्रियाणां फलवत्त्वं यस्मात्, तस्मादोङ्कारं बलेत्युपासीतेति वाक्यार्थः

इति श्रीमत्परमहंसपरिव्राजकाचार्यगोविन्दभगवत्पूज्यपादशिष्यश्रीमच्छंकरभगवतः कृतौ तैत्तिरीयोपनिषच्छिवीभाष्येऽष्टमोऽनुवाकः ॥ ८ ॥


विज्ञानादेवाऽऽप्नोति स्वाराज्यमित्युकत्वात्श्रौतस्मार्तानां कर्मणामानर्थक्यं प्राप्तम् -इत्यतस्तन्मा प्रापत् इति कर्मणां पुरुषार्थं प्रति साधनत्वप्रदर्शनार्थेमिः


गृणाति होतैः शंसनं प्रतिप्रतिशंसनमुच्चारयतीत्यर्थः । प्रवक्ष्यंक्षिति–“वचं परिभाषणे ’ इत्यस्य रूपं प्रथमव्याख्याने ; द्वितीये “ वहै प्रापणे ” इत्यस्य द्रष्टव्यम् ॥

इति श्रीमस्परमहंसपरिव्राजकाचार्यश्रीमच्छुद्धानन्दपूज्यपादशिष्यानन्दशानविराचिते तैत्तिरीयोपनिषच्छांकर- भाष्यटिप्पणे शिक्षावल्ल्यामष्टमोऽनुवाकः ॥ ८ ॥


(१) होतुः प्रशंसनमु०-इति पाठः (२) धा- पा. २.५३(३) ध प: १.१०२९.

स्वाध्यायप्रवचने च । अग्नयश्च स्वाध्यायमर्वचने च । अग्निहोत्रं
च स्वाध्यायप्रवचने च । अतिथयश्च स्वाध्यायप्रवंचने च । मानुषं
च स्वाध्यायप्रवंचने च । प्रजा च स्वाध्यायप्रवचने च । प्रज
नश्च स्वाध्यायप्रवंचने च । प्रजातिश्च स्वध्यायप्रवचने च,।

सत्यमिति सत्यवचां राथीतरः ।

होपन्यासः । ऋतमिति व्याख्यातम्; स्वाध्यायोऽध्ययनम्, प्रवचनमध्यापनं उपासकस्य नित्य- ब्रह्मयज्ञो वा;~एतान्यतादीन्यनुष्ठेयानीति वाक्यशेषःसत्यं कर्मणामुपासनेन सह च सत्यधृदनं , यथाब्याख्यातार्थं वा; तपः कृछादिः दमो बाह्यकरणोपरामः शमोऽन्तःकरणोपशमः ; अग्नय आधा तव्याः अग्निहोत्रं च होतव्यम् ; अतिथयश्च पूज्याः मनुषमिति लौकिक संव्यवहारःतच्च यथाप्राप्तमनुष्ठेयम् प्रज चोत्पाद्या; प्रजनः प्रजननम् ऋतौ भार्यागमनमित्यर्थःप्रजातिः पौत्रोत्पत्तिः-पुत्रो निवेशयितव्य इत्ये तत्-सर्वैरेतैः कर्मभिर्युतस्यापि स्वाध्यायप्रवचने यत्नतोऽनुष्ठेयेइत्येवमर्थं सर्वेण सह स्वाध्यायप्रवचनग्रहणम् । स्वाध्यायाधीनं ह्यर्थज्ञानस् , अर्थज्ञानायत्तं च परं श्रेयःप्रवचनं च तदविस्मरणार्थं धर्मवृद्धयैर्यं च, अतः स्वाध्यायप्रव चनयोरादः कार्यः।


 व्यवहितानुवाकेन संबन्धमाह-विज्ञानादेवेत्यादिना । अपरवियासहकारितया तत्फळेनैव फळबत्वसिद्धयर्थमुत्तरानुवाकारम्भ इत्यर्थः । ‘लैौकिकसंव्यवहारः' विवाहादिः।

 पुनः पुनः स्वाध्यायप्रवचनग्रहणस्य तात्पर्यमाह--सर्वैरेतैरिति । किमिति यत्नतोर्- ठेये ? तत्राऽऽइ-स्वाध्यायाधीनमिति।

 त्रयाणामृषीणां मतभेदोपन्यासेन स्वाध्यायप्रवचनयोरेवाऽऽदरं विवृणोति--सत्य मित्यादिना ॥

इति श्रीमत्परमहंसपरिव्राजकाचार्यश्रीमच्छुद्धानन्दपूज्यपादशिष्यानन्दज्ञानविरचिते तैत्तिरी योपनिषच्छांकरभाष्यटिप्पणे शिक्षावल्ल्यां नवमोऽनुवाकः ॥ ९॥


(१) पृ. ८. (२) वचनं-पाठः (३) मनुष्यविवाहाद्युत्सवेषु क्रियमाणं वध्यादिपूजनं मानुषम् इति सान् भाष्ये । (४) पुण्योपचयहेतुत्वात्तयोः।

तप इति तपोनित्यः पौरुशिष्टिः । स्वाध्यायप्रवचनें एवेति
नाको मौल्यः । तद्धि तपस्तद्धि तपः ( १ )।

प्रजा च स्वाध्यायप्रवचने च षट् च ।

इति कृष्णयजुर्वेदीयतैत्तिरीयोपनिषदि शिक्षावल्ल्यां नवमोऽनुवाकः ॥ ९॥

अथ शिक्षावल्ल्यां दशमोऽनुवाकः ।

( ब्रह्मज्ञानप्रकाशः)

अहं वृक्षस्य रेग्वाि । कीर्तिः पृष्ठं गिरेरिव । ऊर्धपवित्रो व्राजि

सत्यमिति-सस्यमेवानुष्ठातव्यमिति सत्यवचाः, सत्यमेव वचो यस्य सोऽयं ययातेषु कर्मसु . सत्यवचा, नाम वा तस्य, राथीतरो रथीतर-(स्य?) गोत्रो प्रशस्त्येन मतभेदः राथीतराचार्यो मन्यते ।

तप इति तप एव कर्तव्यमिति--तपोनित्यस्तपसि नित्यस्तपःपरः, तपोनित्य इति वा नाम-पौढशिष्टि पुरुशिष्टस्यापत्यं पौरुशिष्टिराचार्याय मन्यते। स्वाध्यायप्रवचने एवानुष्ठेये इति नाको नामतःमुद्ळस्यापत्यं मौद्गल्य आचार्यो मन्यते । तद्धि तपस्तद्धि तप-हि यस्मात्स्वाध्यायप्रवचने एव तपःतस्मात्ते एवानुष्ठेये इति । उक्तानामपि सत्यतपःस्वाध्यायप्रवचनान पुनर्रहणमादार्थम् ॥

इति श्रीमत्परमहंसपरिव्राजकाचार्यगोविन्दभगवत्पूज्यपादशिष्यश्रीमच्छंकरभगवतः कृतौ तैत्तिरीयोपनिषाच्छिवभाष्ये नवमोऽनुवाकः ॥ ९ ॥


‘अहं वृक्षस्य रेरि’इति स्वाध्यायार्थं मन्त्राम्नायःस्वाध्यायश्व विद्योत्पत्तये ब्रह्मयज्ञफलसि --प्रकरणात्, विद्यार्थी हीदं प्रकरणम्; न चान्यार्थत्वमवग- द्धधर्यो मन्त्रः स्यते;स्वाध्यायेन च विशुद्धसत्त्वस्य विद्योत्पतिरवकल्पते ।  अहं वृक्षस्योच्छेदात्मकस्य संसारवृक्षस्य रिवा प्रेरयिताऽन्तर्यास्या- मन्त्रान्नाय आत्म- मना । कीर्तिः रूयातिगिरेः पृष्ठमिवोच्छूिता मम । ॐर्वपवि विद्याप्रकाशकः त्रः -ऊध्र्व कारणम्, पैवित्रं पावनम् -ज्ञानप्रकाश्यं परमं ब्रह्म


स्वाध्यायार्थ इति जपाथुः। “ इषे त्वेति शखां छिनत्ति । इतिवदन्यत्र विनियोजकं


(१) मन्त्रदृब्रह्मभूतः (२) तुल्य-भः गी १५, ३-४.; कठउ. ६.१ (३) ऐ.उ. २.१. भाष्ये ऊर्धः= परमात्मभूतः ( ४ ) वाक्योत्थबुद्धिवृत्तिद्वारा भवहानेन पवित्रम् । (५) हिरण्य. श्री• स् . १.२.तुल्य-आपः - - १. १. १०। स्थितं भेदलक्षणे ५ समेषु वाक्यभेदः स्यात् ” (जै. स्. २. १.४७-(तै१..वा.)इषे त्वोर्जे त्वा ” .सं. ११.) आदिष्वेकमनेकं यजुरिति संशये प्रवेषपाठानुग्रहात्इषे त्वोर्जे त्वा ” इत्यनयोरन्योन्यसन्निहितयोरेव शाखाच्छेदने चानुमार्जने च विनियोगादेकार्थता

नींव स्वमृतम्। । द्रविण८ सर्वर्चसम् । सुमेधा अंगृतो
क्षितः । इति त्रिशङ्कर्वेदानुवचनम् ( १ ) ।

यस्य सर्वात्मने मम, सोऽहसूखेपवित्रः । वाजिनीव-वाजवतीव वाजमन्नं तद्वति–सवितरीत्यर्थः; यथा सवितर्यस्मृतमात्मतत्त्वं विशुद्धे प्रसिद्ध श्रुति- स्मृतिशतेभ्यःएवं स्वमृतं शोभनं विशुद्धमात्मतत्त्वमस्मि भवामि ।

 द्रविणं धेनं सवर्चसं दीप्तिमत्तदेवाऽऽत्मतत्वम्-अस्मि’ इत्यनुवर्तते; ब्रह्म ज्ञानं वाऽऽत्मतत्स्वप्रकाशत्वात् सवर्चसम्द्रविणमिव द्रविणम्, मोक्षसुखहेतुत्वात्; अस्मिन्पक्षे ‘प्राप्तं मया’ इत्यध्याहारः कर्तव्यः । सुमेधाः शोभनामेधा,सर्वज्ञलक्षणा वा यस्य मम सोऽहं सुमेधाः—संसारस्थित्युत्पत्युपसंहारकौशलयोगात्सुमेध स्त्वम् । अत एवामृतोऽमरणधर्मोऽक्षितोऽक्षीणोऽव्य्यः , उक्षितो वा ; अमृतेन वोक्षितः सिक्तः अमृतोक्षितोऽहम् ” इत्यादि ब्राह्नणम् । इत्येवं त्रिशङ्कोई पेद्वेदाभूतस्य ब्रह्मविदो वेदो वेदनमात्मैकत्वविज्ञानम्, तस्य प्राप्तिमनु वचनम् वेदानुवचनमात्मनः कृतकृत्यताख्यापनार्थं वामदेववत्; त्रिशङ्कनार्षेण दर्शनेन १८दृष्टो मन्त्रान्नय आत्मवेद्याप्रकाशक इत्यर्थः ।११८

 अस्य च जपो विद्योत्पत्त्यर्थोऽवगम्यते । ऋतं च ‘--इत्यादिकथन्यामा- आर्षदर्शनहेतवः दनन्तरं च वेदानुवचनपाठादेतदवगम्यते । एवं श्रौतस्मार्तेषु


श्रुत्यादिप्रमाणमपि नोपलभ्यत इत्याह-न चान्यार्थत्वमिति । अक्षितमसि ’ इत्यादिव दुपासनाविधिशेषत्वं वा वक्तुं न शक्यते--ज्ञानसाधनक्रियाविधेः प्रक्रान्तत्वादित्यर्थः । “ अहं वृक्षस्य ' इतिमन्त्रस्यर्षित्रिशङ्क, पद्भिश्छन्दः, परमात्मा देवता, ब्रह्मवियार्थे जपे


वाक्यैक्यादेकं यजुरिति पूर्वपक्षयित्वा, “इषे वेति शाखामाच्छिनत्ति ", ऊर्जे त्वेत्यनुमार्टि” इति च्छेद- नानुमाऊँनयभेदेन विनियोगादर्थभेदभानाप्रश्लेषपाठस्य चादृष्टार्थवेनापि संभवाद तद्वलद्विधिवाक्यस्थशब्दस्य अतीकग्रहणेन लक्षणानुपपत्तेर्वाक्यभेदस्य न्याय्यत्वादनेकं यजुरिति राद्धान्तिम्-सं.वार्तिकटीका- २७७ (१) द्विविधं हि द्रविणम् –मानुषं दैवं च । तत्र चक्षुषा दृश्यमानं सुवर्णरजतादिकं मानुषम् ; श्रोत्रेण श्रूयमाणं वेदे प्रतीयमानं ब्रह्मज्ञानादिकं दैवम् । अत एव वाजसनेयिनः कस्मिश्चिदुपासने चक्षुः श्रोत्रयोर्मानुषदैववित्तदृष्टिमामनन्ति- चक्षुर्मानुषं वित्तम् । चक्षुषा हि तद्विन्दते । क्षेत्रं दैवम्। श्रोत्रेण हि तच्छूणोति ॐ बृ उ. १४१७-इति । तत्र दैववित्तमभिप्रेत्य सवर्चसमिति विशेष्यते । वर्च बलं तथोगासवर्चसम्, बलवत्त्वं च दैववित्तस्य ब्रह्मज्ञानस्य सर्वसंसारनिवर्तकत्वादुपपन्नम् । (२) घइभावविकाररहितः (३) महान्-निघण्टु ३.३.५. (४) ?प्रक्षिप्तो भाति ; ०अहमिति ।-इत्यतोवानेवो पसंहारारमकः पाठः स्यात् । (५) स्वनुभावप्रकटीकरणमेव तद्वचनम् (६) क्र. सं. ४.२७. १.; ऐ.उ. २.१.; ब्रु.उ. १४१०६ ब्र.सू. ३.३.३२२ (७) नवमानुवाके (८) एकादशानुवाके (९) छां-उ-३१७६.

अहश्च ।

इति कृष्णयजुर्वेदीयतैत्तिरीयोपनिषदि शिक्षावल्ल्यां दशमोऽनुवाकः ॥ १० ॥


अथ शिक्षावल्ल्यामेकादशोऽनुवाकः ।

( अनुशासनम् )

वेदमनूच्याऽचार्योऽन्तेवासिनमनुशास्ति ।

नित्येषु कर्मसु युक्तस्य निष्कामस्य परब्रह्मविविदिषोरार्षाणि दर्शनानि प्रादु वत्थामा इति श्रीमत्परमहंसपरिव्राजकाचार्यगोविन्दभगवत्पूज्यपादशिष्यश्रीमच्छंकरभगवतः कृतौ तैत्तिरीयोपनिषच्छिवीभाष्ये दशमोऽनुवाकः ॥ १० ॥


वेदमनूच्य ' इत्येवमादिकर्तव्यतोपदेशारम्भः प्राग्ब्रह्मविज्ञानान्नियमेन कर्त- दिद्वारा शनहेतवः व्यानि तस्मार्तकर्माणीत्येवमथु-अनुशासनश्रुतेः पुरुष कर्माणि मुमुक्षुणा यावदा- संस्कृरार्थत्वात् संस्कृतस्य हेि विशुद्धसत्त्वस्याऽऽत्मज्ञान मशनं नियमेन कर्तव्यानि मञ्जसैवोत्पद्यते। “ तपसा कल्मषं हन्ति विद्ययाऽमृतम श्नुते " इति हि स्मृतिःवक्ष्यति च–‘तपसा ब्रह्म विजिज्ञासस्वं ’ इति । अतो विद्योत्पत्यर्थमनुष्ठेयानि कर्माणि, अनुशास्तीत्यनुशासनशब्दात्; अनुशासना विनियोगः । न केवलमस्य जपो विध्यार्थः, पूर्वोक्तानि कर्माण्यपीत्याह-शृतं चेत्यादि॥

इति श्रीमत्परमहंसपरिव्राजकाचार्यश्रीमच्छुद्धानन्दपूज्यपादशिष्यानन्दशानविरचिते तैत्तिरीयोप निषच्छांकरभाष्यटिप्पणे शिक्षावल्ल्यां दशमेऽनुवाकः ॥ १० ॥


उत्तरानुवाकस्य तात्पर्यमाह-वेदमनूच्येत्यादिना । वियोत्पस्यर्थं नित्यनैमित्तिकान्य-


(१)“तमेतं वेदानुवचनेन ब्राह्मणा विविदिषन्ति यज्ञेन दानेन तपसाऽनाशकेन’ (बृ. उ. ४.४.२२.) इति प्रवृत्तिरूपाणां वेदानुवदनादीनां विविदिषोत्पादनद्वारा बहिरङ्गसNधनवावगमात्, “शान्तो दान्त ठपरतस्तितिक्षुः समाहितो भूत्वाऽऽत्मन्येवात्मानं पश्यति’ (बृ. ४. ४. ४. २३.)–इति निवृ तिरूपाणां शमदमादीनां विद्योत्पत्तौ साधनत्वेन विधीयमानतयाऽन्तरङ्गसाधनत्वावगमात्तुयशादीनिं शम दमादीनि च विद्य स्वोत्पत्तावपेक्षते । “कषायपक्तिः कर्माणि शानं तु परमा गतिः। कषाये कर्मभिः पक्के ततो शनं प्रवर्तते ”। भावितैः करणैश्वर्यं बहुसंसारयोनिषु । आसादयति शुद्धात्मा मोक्ष वै प्रथमाश्रमे “॥ -मोक्षधमें ३२६-२६., “प्रत्यविविदिषासिद्धयै वेदानुवचनादयः । ब्रह्मावाप्त्यै तु तत्त्याग ईप्सन्तीति श्रुते बलात् “ । -सं , वार्तिके. १४.न कर्मणामनारम्भान्नैष्कर्ये पुरुषोऽश्नुते ” ।“ आरुरुक्षोर्मुनेर्योगं कर्म कारणमुच्यते । योगारूढस्य तस्यैव शमः कारणमुच्यते ।। भ.गी. ३.४६ ६. ३. ५« धर्ममुखं च शानं च ”-इत्यादिवचनेभ्यो शनमत्यन्तोङपुण्यैकायम् । (२) संस्कारो नाम स्वाश्रयस्य प्रागुद्धृतावस्थास- मानावस्थान्तरापादकोऽतीन्द्रियो धर्मः।(३) मनुः १२.१०४. (४) तै- उ. ३.२. • ११ 2

सत्यं वद । धर्मे चर ।

स्वाध्यायान्मा प्रमदः। आचार्याय प्रियं धनमाहृत्य

प्रजातन्तु मा व्यवच्छेत्सीः ।

तिक्रमे हि दोषोत्पत्तिः प्रागुपन्यासाच्च कर्मणां; केवलब्रह्मविद्यारम्भाच्च पूर्वं कर्माण्युपन्यस्तानि उदितायां च विद्यायाम् ‘अभयं प्रतिष्ठां विन्दते ”, “न बि भेति कुतश्चनं, “किमहं साधु नाकरवमै”-इत्येवमादिना कर्मनैष्किञ्चन्यं दर्श यिष्यति–इत्यतोऽवगम्यते पूर्वोपचितदुरितक्षयद्वारेण विद्योत्पॅस्यर्थानि कर्माणी ति; मन्त्रवर्णाच्च---‘अविद्यया मृत्यू तीर्वा विद्ययाऽमृतमश्चैते’ इति । ऋतदी- नां पूर्वत्रोपदेश आनर्थक्यपरिहारार्थःइतुशनपत्यर्थत्वात्कर्तव्यनियमार्थः

 वेदमनूच्याध्याय्याऽऽचार्योऽन्तेवासिनं शिष्यमनुशास्ति-ग्रन्थग्रहणादनु प अधीतवेदस्य कर्त- श्चाच्छास्ति तदर्थं ग्राहयतीत्यर्थः । अतोऽवगम्यते—अधीत व्यानुशासनम् “ वेदस्य धर्मजिज्ञासामकृत्वा गुरुकुलान्न समावर्तितव्यमिति; “ बुद्ध्या कर्माणि”-इति स्मृतेश्च।


वश्यान्यनुष्ठेयानीत्येकको नियम उक्तः ; प्रागेव चानुष्ठेयानीति नियमान्तरमाहप्रारंपन्यास कर्मणामिति । संग्रहवाक्यं विवृणोति--केवलेत्यादिना । अविद्यया कर्मणा मृत्युमधर्म तीत्व–इति मन्त्रोऽपि वियोत्पत्तेःप्रागेव कर्मानुष्ठानं सूचयतीत्यर्थः। “ऋतं च स्वाध्यायप्रवचनें च' इत्यादिना चैत्र कर्मानुष्ठानयुक्तमेव,अतः पौनरुक्त्यमित्याशङ्कयाऽइ-झ्तादीनामिति। विचारमकृत्वा गुरुकुळान निवर्तितव्यम्किंत्वध्ययनविधैरर्थावबोधद्वारेण पुरुषार्थपर्यवसायिता- सिद्धयर्थमक्षरग्रहणानन्तरमर्थावबोधाय प्रयतितव्यमित्याह-ग्रन्थग्रहणादन्विति । ‘वेदम धीत्य नयायाव’-इति स्टुतिरप्येतच्छुतिविरुदेत्याह–अतोऽवगम्यत इति ।


(१) २.७. (२) २.९ (३) २.९.(४)प्रत्यक्प्रवणतां बुद्धेः कर्माण्युत्पाद्य शुद्धितः। कृतार्थान्य स्तमायान्ति प्रावृडन्ते घना इव । तस्मान्मुमुक्षुभिःकार्यमात्मज्ञानाभिलषिभिः ।नित्यं नैमित्तिकं कर्म सदैवात्म- विशुद्धये”—नै.सि.१.४९-५०. (५) ई. .११. (३) उपासनादेव स्वाराज्यश्रवणादानर्थक्यं कर्मणामाश ह्य तत्परिहारार्थं “ ऋतं च ॐ-इत्यादिरनुवाकः ९; ‘वेदमनूच्य’-इत्यादिस्तु नियमद्यासिद्धयर्थ इति न पुनरुक्तिरित्यर्थः (७) आपध. स: .२१. ५. बुद्धा कर्माणि यत्कामयेत तदारभेत-इति समग्रसूत्रपाठः (८) ९.अनुवाके() ‘वेदानधीत्य वेदाङ्गं साङ्गोपाङ्गविधानतः । लायाद्विध्युक्तमार्गेण ब्रह्मचर्यव्रतं चरन्। इति योगियाशवल्क्यसंहितायाम्-१.३०-३१ .; <वेदं वेदौ तथा वेदान् वेदान् वा चतुरो द्विजः । अधी- त्य चाधिगम्यार्थे ततः स्नायाद्यथाविधि ।। कूर्म-पु. उत्तरभा. १५१.; तुल्य-‘वेदमधीय लास्यन्”– आपः पृ. 8.१२.१. बौः पृ-सन् २.६. १.; बौः गृ परिभाषा–सू. १.१३.

सत्यान्न प्रमद्र्व्यिम् । धर्मान्न प्रमदितव्यम् । कुशलान मर्म-
दितव्यम् । भूत्यै न प्रमदितव्यम् । स्वाध्यायप्रवचनाभ्यां न
प्रमदितव्यम् ()। देवपितृकार्याभ्यां न प्रमदितव्यम् । मातें
देवो भव । पिबृदेवो भव । आचार्यदेवो भव । अतिथिदेव्रो भव।

 कथमनुशास्ति? इत्याह—‘सत्यं वद' यथाप्रमाणावगतम् , वक्तव्यं च वद। अनुशासनसंग्रह- तद्धैर्भ चर: धर्म इत्यनुष्ठेयानां सामान्यवचनं सत्यादिविशे

 स्वाध्यायादध्ययनान्मा प्रमदः प्रमादं मा कार्षीः । आचार्यायाऽऽचार्यार्थ सकृदनुष्ठितश्रौतस्म- प्रियमृिष्टं धनमाहृत्याऽनीय दत्वा विद्यानिष्कयार्थम् , तयोः परित्यागरूपं आचार्येण चानुज्ञातोऽनुरूपान् दोरानाहृत्य ,प्रजातून्तुं प्रजा प्रमादं निषेधति । सन्तानं मा व्यवच्छेत्सी--प्रजासन्ततेर्विच्छित्तिर्न कलेव्याः अनुत्पद्यमानेऽपि पुत्रे पुञ्जकाम्यूझिकर्मणा तूदुत्पत्तौ प्रयत्नः कर्तव्य इत्यभि प्रयः-प्रजभजन-प्रजातंत्रया त्रयानिशसामथ्य अन्यथा ‘ प्रजनश्च '-इत्ये र→ab[वयत्।

 सत्यान्न प्रमदितव्यं प्रमादो न कर्तव्यः, सत्याच प्रमदनमनृतप्रसङ्गः-प्रमा दशब्दसामथ्र्योत् , विस्मृत्याप्यनृतं न वक्तव्यमित्यर्थःअन्यथाऽसत्यवनप्रति- बेध एव स्यात् । तथा धर्मान्न प्रमदितव्यम्—‘धर्म’ शब्दस्यानुष्ठेयविषयत्वात्, अननुष्ठानं प्रमादःस न कर्तव्यः; अनुष्टातव्य एवधर्म इति यावत् । एवं कुश लादात्मरक्षार्थात्कर्मणो न प्रमदितव्यम् । भूतिर्विभूति, तस्यै भूत्यै भूत्यर्थान्म: झलयुक्तात्कर्मणो न प्रमदितव्यम् । स्वाध्यायप्रवचनार्थं न प्रमदितव्यम् स्वाध्यायोऽध्ययनम् ,प्रवचनमध्यापनम् ताभ्यां न प्रमदितव्यम् –ते हि निय मेन कर्तव्ये इत्यर्थः।  तथा देवपितृकार्याभ्यां न प्रमदितव्यम्, दैर्वेपित्र्ये कर्मणी कर्तव्ये। मातदेवो मात्रादयो देवता- माता देवो यस्य स त्वं मातृदेवो भव स्याः।एवं पितृदेव चा खुब्या पूजनीयाः देवोऽतिथिदेवो भव-देवतावदुपास्या एवैत इत्यर्थः ।


वक्तव्यमिति–वचनार्हम्–परस्य हितमित्यर्थः।


(१) स्वाध्यायोऽध्येतव्यः-ते. आ. २. १५. ७., शतः ब्रा. ११.५.६७(२) ‘अनृतवदनविषये दोषश्रुतेश्च ” इत्यधिकः पाठः। काशीमुद्रितपुस्तके, –“ येऽनृतमभिवदति समूलो वा एष परिशुष्यति ” ( प्र. उ. ६. १. वायव्युत्तमः )। ‘‘ न सत्यात्परमो,धर्मो नानृतात्पातकं परम् ” ( शां.प. १६०.२४. ) इति स्मृतेः इति च तत्र टिप्पणी। (३) अनुष्ठातव्यः। एवं कुश°-इति पाठः (४) पौराणिकं विना यकव्रतानन्तव्रतादिकं देवकार्यं प्रतिसांवत्सरादिकं पितृकार्यम् ।

यान्यनवधानि कर्माणि । तानि सेवितव्यानि ।
नो इतराणि । यान्यस्मानी सुचरितानि ।
तानि त्वयोपास्यानि (२)। नो इतराणि ।
ये के चास्मच्छेयसो ब्राह्मणाः।
तेषां त्वयाऽऽसनेन प्रवसितव्यम् ।

याम्यपि चान्यान्यनवद्यान्यनिन्दितानि शिष्टाचारलक्षणानि कर्माणि, तानि निन्वानिन्द्यकर्मविवेकः सेवितव्यानि कर्तव्यानि त्वया; न कर्तव्यानीतराणि सावद्यानि शिष्टकृतान्यपि। यान्यस्माकम् आचार्याणां सुचरितानि शोभनच- रितान्याम्नायाद्यविरुद्धानि, तान्येव त्वयपास्यान्यदृष्टार्थान्यनुष्ठेयानि, नियमेन कर्तव्यानीत्येतत् ; नो इतराणि विपरीतान्याचार्यकृतान्यपि।

ये के च-अविशेषिता आचार्यत्वादिधनैरस्मदस्मतःश्रेयांसःप्रशस्यतराः महापुरुषसेवाप्रकारः ते च ब्राह्मणाः, न क्षत्रियदयः“तेषामासनेनाऽऽसनदाना- दिना त्वया प्रश्वसितव्यम्—प्रवसनं प्रश्वासःश्रमापनयः–तेषां श्रमस्त्वया ऽपनेतव्य इत्यर्थःतेषां वऽऽसने गोष्टीनिमित्ते समुदिते, तेषु न प्रश्वसितव्यं प्रश्वासोऽपि न कर्तव्यः,केवलं तदुक्तसारग्राहिणा भवितव्यम् ।


 (१) ये के च=अविशेषिताः-संबन्धिनोऽसंबन्धिनो वा तव । विशेषिताः-इति पठेि लोकप्रसिद्ध इत्यर्थः।(२) अत्र केचित्-बृहदारण्यके दृप्तबालाकेन्ब्रह्मणस्य क्षत्रियमजातशत्रं प्रति स होवाच गाग्र्यं उप त्वा यानि ” (२.१.१४) इत्युपगमाभिधानदर्शनात्, तथा कैकेयं क्षत्रियं प्रति प्राचीनशालादनां षण्ण मुनीनां वैश्वनरविद्यलाभायोपगमप्रवृत्तिदर्शनात् (छां उ.५.११ ), उत्तमं ब्राह्मणं प्रत्यपि विद्योत्कर्षवतः क्षत्रियस्य गुरुत्वमस्ति-इति मन्यन्ते । अन्ये तु-‘प्रतिलोमं वै तद्यद्राह्मणः क्षत्रियमुपेयात्, ब्रह्म मे वक्ष्यतीति। व्येव त्वा ज्ञापयिष्यामि” इति क्षत्रियेणाजातशत्रुणा गुरुत्वमङ्गीकृत्य गार्यं प्रति विज्ञापनदर्शनात्, तथा प्राची 'नशालादीनपि कैकेयेन तान्हानुपनीयैवैतदुवाच” इत्युपसदनमन्तरेणैव वैश्वनरविद्याभिधानदर्शनात्, उत्तमेनाभिहितमपि गुरुत्वं क्षत्रियादिना नाङ्गीकर्तव्यम् इति मन्यन्ते । आपकाले ‘ब्राह्मणस्याब्राह्मणाद्वि द्योपयोगः, अनुगमनं, शुश्रूषाऽऽसमाप्तेः” इति गौतमः १.७.१-३; तथैव आपस्तंबः २.४.२५–२७. “अब्राह्मणादध्ययनमापत्काले विधीयते । अनुव्रज्या च शुश्च यावदध्ययनं गुरोः ॥ नाब्राह्मणे गुरौ शिष्यो वासमात्यन्तिकं वसेत्। ब्राह्मणे चननूचाने कांक्षन् गतिमनुत्तमाम्” ॥ इति मनुस्मृ.२२४१–२, १५४-५ एवमादभिर्निषेधाद्राह्मणस्य क्षत्रियं प्रत्युपगतिरयुक्तेत्यर्थः।q«आचार्यंस्तूफापोहग्रहणधारणशमदमदयानुग्रहा. दिसम्पन्नःलब्धागमः, दृष्टादृष्टभोगेष्वनासक्तः, त्यक्तसर्वकर्मसाधन, ब्रह्मविद, ब्रह्मणि स्थितः, अभिन्नवृत्तः, दम्भदर्पकुइकशाऋवमायामासयनृताईंकारममत्वादिदोषविवर्जितः, केवलपरानुग्रहप्रयोजनः, विद्योपयोगी ' इति व्याख्यात आचार्यशब्द आचार्येः उपदेशसाइनगद्यप्रबन्धे ।

श्रद्धया देयम् । अश्रद्धयऽद्भयम् । श्रिया देयम् ।
हिया देयम् । भिया देयम् । संविदा देयम् ।
अथ यदि ते कर्मविचिकित्सा वा वृत्तचिचिकित्सा वा स्यात्।
(३)। ये तत्र ब्राह्मणः संभुर्शिनः। युक्तां आयुक्ताः । अलूक्षां
धर्मकामाः स्युः। यथा तें तत्र वर्तेरन् । तथा तत्र वर्तेथाः ।
अथाभ्यख्यातेषु । ये तत्र ब्राह्मणाः संपार्शिनः । युक्तां आ-
युक्ताः । अलूक्षा धर्मकामाः स्युः । यथा तें तेष्टुं बर्तेरन् ।
तथा तेष्टं वर्तेथाः ।

 किंच यत्किचिद्देयं तच्छुद्धयैव दातव्यम् , अश्रद्धयाऽदेयं न दातव्यम् ; दनप्रकारः श्रिया विभूत्या देयं दातव्यम् ; हिया लज्जये च देयम् ; भिया च भयेनै, संविदा चसंविनिमादिकार्यम् ।

 अथैवं वर्तमानस्य यदि कदाचित्ते तव औते स्मार्ते वा कर्मणि, वृत्ते वाऽs संदिग्धधर्मनिर्णयोपायः चारलक्षणे विचिकित्सा संशयैः स्याद् भवेत् , ये तत्र त स्मिन्देशे काले वा ब्राह्मणाः —‘तत्र’ कर्मादौ ‘युक्ता’ इति व्यवहितेन संबन्धः कर्तव्यः संमर्शिनो विचारक्षमाःयुक्ता अभियुक्ताः कर्मणि वृत्ते वा, आयुक्का अ-परप्युक्ता, अलूक्षा अरूक्षा अछूरमतय् धर्मकामा अदृष्टार्थिनोऽकास हता इत्येतस्युर्भवेयु:, ते यथा (येन प्रकारेण ब्राह्मणाः) तत्र तस्मिन्कर्मणि वृते वा वर्तेरन् , तथा त्वमपि वर्तेथाः।

 अथाभ्याख्यातेष्वभ्युक्ता दोषेण संदिह्यमानेन संयोजिताः केनचित् , तेषु । निन्दित्पूरुषाव्यवहा- च यथोक्कं सर्वमुपनयेत्ञ्ये तत्र’ इत्यादि । यत्वे निर्णयोपायः


एवं कर्तव्यमर्थमुपदिश्यानुष्ठानकाले समुत्पन्नसंशयनिठ्यर्थं शिष्टाचारः प्रमाणयितव्य इत्याह-अथैवमित्यादिना । अ-परप्रयुक्ता इति--स्वतन्त्रा इत्यर्थः । अभ्युक्ता अभि शस्ता इत्यर्थः ।


(१) स्वापेक्षया हीनथनेषु दानं दृष्ट्वा लज्जयेति यावत् । (२) गजादिभयेन, शास्त्रभीत्या बा, काण्यापवादभयेन वा । (३) विवाहादौ प्रसिद्ध लौकिकसंध्यहरःसंविन्मैत्रीति चोच्यते । (४) मति विभ्रमात् ।

एवं आर्देशः । एष उपदंशः । एषा दधनिषद । एतदंतुशासनम्।
एवमुपासितव्यम् । एवसु चैतदुपास्यम् ( ४ )
स्वाध्यायमप्रवचनाभ्यां न प्रमदितव्यं तानि त्वयोपास्यानि
स्याद्धे वर्तेरन्सप्त च ॥

इति कृष्णयजुर्वेदीयतैत्तिरीयोपनिषदि शिक्षावल्ल्यामेकादशोऽनुवाकः ॥ ११ ॥


 एष आदेशो विधिः । एष उपदेशः पुत्रादिभ्यः पित्रादीनाम् । एषा वेदोपनि उपसंहारः षद्वेदरहस्यम्, वेदार्थ इत्येतत्। एतदेवानुशासनमीश्वरवच नम्,आदेशवाक्यस्य विधेरुक्तत्वात् ,सर्वेषां वा प्रमाणभूतानामनुशासनमेतत् । यस्मादेवम्, तस्मादेवम्, यथोक्तं सर्वमुपासितव्यं कर्तव्यम्। एवमु चैतदु पास्यम्, उपास्यमेव चैतत्नानुपास्यमिति; आदार्थं पुनर्वचनम् ॥


(विद्याकर्मविवेक-कर्मणां मोक्षसाधनत्वमङ्गीकुर्वताम्, ज्ञानसाधनत्वानी कुर्वताम्, समुचयवादिनां च मतनिरासेन, ज्ञानहेतुत्वसिद्धान्तः )

 अत्रैतच्चिन्त्यते विद्याकर्मणोर्विवेकार्थम्-(१) किं कर्मभ्य एव केवलेभ्यः परं कर्मभ्य ठत विद्यायाः श्रेयः ? (२) उत विद्यासव्यपेक्षेभ्यः ? (३) आहोस्विद्विद्या परं श्रेय इति चिन्ता कर्मभ्यां संहताभ्याम् ? (४) विद्याया वा कर्मापेक्षायाः(५) उत केवलाया एव विद्यायाः १--इति ।


 औचतुवाके केवळाया वियाया निश्श्रेयससाधनत्वमुक्तमपि स्फुटीकर्तु, कर्मविधिमुपलभ्य प्रसङ्गात् पुनर्विचारयितुमुपक्रमते--अत्रैतच्चिन्यत इत्यादिना । विवेकाद्युमिति पृथक्फ लत्वज्ञापनार्थमित्यर्थः । ‘भूतं भव्यायोपदिद्दीयते ’ इति न्यायेनाऽऽत्मज्ञानस्यापि कर्मकर्तृसं-


(१), ‘सत्यं वद–इत्यारभ्य तथा तेषु वर्तेथाः-इत्यन्तो योऽयं ग्रन्थसन्दर्भःस एष आदेशः औतो विधिः। 'आदेशस्य समीपवर्तित्वास्मान्न विधिरुपदेशः । स्मृतीनां वेदमूलतया तत्समपवर्तत्वम् । अप्रत्यक्षश्रुति मूलासु स्मृतिष्वपि ‘सत्यं वद' इत्यादिवाक्यार्थ एवमेवोपलभ्यते । येयं सत्यं वद-इत्याद्युक्तः सैषा वेदोपनि ष-वेदरहस्यं विध्यर्थवादमन्त्रास्मके वेदे विधिरूपः सारभागः ”–सायणाचार्यभाष्ये(२) सत्याद्युपासितव्यं कर्तव्यतया बुद्धौ ध्यातव्यम् । ततश्च यथा व्याख्यातं तथा कुर्यादित्येतदुपास्यमित्यनेन विवक्षितामेत्यर्थ-इति पदद्वयस्य विशेषो दर्शितस्तै. उ. वार्तिकटीकायाम्-१. १०.८३. (३) भाष्योपोद्वाते । (४) शाबरभाष्ये ४.१. १८; तुल्य २. १.४ भूतस्य भव्यार्थतायां दृष्टार्थता । ३. १. १. ‘भूतं द्रव्यं, भव्यं कर्म; भूतस्य च भव्यार्थता न्याय्या । शत्रदीपिकायां ‘‘ भूतं च स्वर्गपधादि द्रव्यं भाव्याय कर्मणे । उपदेश्यं न भूताय भाव्यकर्मोपदेशनम्’ ”॥ ; संक्षेपश. १. ३९५, ४८२-४.  (१)तत्र केवलेभ्यः कर्मभ्य एव स्यात्,समस्तवेदार्थशानचतःकर्माधिकारात् कर्मणां मोक्ष - “वेदः कृत्स्नोऽधिगन्तव्यः सरहस्यो द्विजन्मना ” इति स्मर साधनत-पक्षः णात् अधिगमश्वसहोपनिषदर्थेनाऽऽत्मज्ञानादिना-–“विद्वान् यंजते +, विद्वान् याजयैति ” इति च विदुष एव कर्मण्यधिकारः प्रदृश्यते सर्वत्र“ ज्ञात्वा चानुष्ठानमें ” इति च । कृत्स्नश्च वेदः कर्मार्थ इति हि मन्यन्ते केचिद्वै ; कर्मभ्यश्चेत् परं श्रेयो नावाप्यते, वेदोऽनर्थकः स्यात्।

 न, नित्यत्वान्मोक्षस्य; नित्यो हि मोक्ष इष्यते । कर्मकार्यस्य त्वनित्यत्वं प्रसि 'न मोक्षः कर्मसाधनः खं लोके कर्मभ्यश्चेच्श्रेयः, अनित्यं स्यात् , तच्चानिष्टर्ने।

 काम्यप्रतिषिद्धयोरनारम्भात्,आरब्धस्य च कर्मण उपभोगेन क्षयात् , नित्या गुष्ठानाच्या प्रत्यवायानुत्पत्तेःशननिरपेक्ष एव मोक्षः—इति चेत्, न, शेषकर्मसं भवात् , तन्निमित्ता शरीरान्तरोत्पत्तिः प्राप्नोतीति प्रीत्युक्तम्; कर्मशेषस्य च नित्यानुष्ठानेनाविरोधात् क्षयानुपपत्तिरिति च । यदुक्तम् ‘समस्तवेदार्थज्ञानवतः कर्माधिकारात्’ इत्यादि-तच्च न, भृतानव्यतिरेकादुपासनस्य । श्रुतज्ञानमा त्रेण हि कर्मण्यधिक्रियते, नोपासनमपेक्षते । उपासनं च श्रुतज्ञानार्थान्तरं


~स्कारतया कर्मविधिशेषत्वात्, श्रुतस्यापि फलस्यार्थवादमात्रत्वात् , कर्मभ्य एव परं भय इतं पूर्वपक्षः । सिद्धान्तमाह--न नित्यत्वादित्यादिना । यद्दीप्यध्ययनविधिप्रयुक्तः कृत्स्नो वेदार्थ एकेन विचारयितव्यः, तथाऽप्यध्ययनविधौ प्रतिवाक्याध्ययनं प्रतिवाक्यार्थविचारं च व्यापारभे , तरप्रयुक्त्याऽभ्युदयकामस्य कमोपयोगिवाक्यार्थज्ञानवत्वमात्रेण कर्मण्यधिकारसंभवात् अधसाक्षास्कारस्य तत्रानुपयोगित्वात्, न समस्तवेदार्थज्ञानवतः कर्माधिकारे प्रमाणमस्तीत्याह तच्च नेति। यद्यपि चाध्ययनविधिप्रयुक्तो वेदान्तविचारोऽपि कृतो गुरुकुल एव, तथाऽपि न


(१) मनुस्मृ. २.१६५(२) तै.सं. ३.२. १.१,२ इत्यसकृत् । तुलय-शते च वाचनं न ह्यविद्वान्वि हितोऽस्ति–इति जै. सु. ३. ८.१८, शाबरभाष्यं च ।(३)? तुलय-एवं विद्वांसो यजन्ते च याजयन्ति च-ऐ.ना.४.४.३ (४) ? तुलय ‘थदव विद्ययेति हि'-ब्र. सु.४.१.१८ (५) प्राभाकराः (६ )तद्य थेह कर्मजितो लोकः क्षीयते”—( छां. उ. ८.१.६ ) इति न्यायानुगृहीतश्रुतिविरोधात् इत्यधिकः पाठः का मु.पुस्तके.७) पृ.३.(८) तुलय-यद्यपि कृस्नवेदाध्ययनविधिप्रयुक्तो विचारों वेदार्थमेव विषयीकुर्यात् ,तथा ऽप्यनन्यथासिद्धेन सूत्रगतधर्मग्रहणेन वेदायैकदेशविषयः संपद्यतेन चैवमध्ययनविधिविरोधः सामान्यरूपस्य विधेः प्रतिवक्याध्ययनं प्रतिवाक्यविचारं च व्यापारभेदेन वेदायैकदेशविचारेऽपि चरितार्थत्वाद्यथा चक्षुषा रूपं पश्येदिति विधेनीलरूपदर्शनमात्रेणापि चरितार्थता तद्वत् । अथ तत्र सर्वरूपदर्शनस्याशक्यत्वात्संको वस्तीत्राप्यविरक्तनानधिकारिणा वेदान्तानां विचारयितुमशक्यत्वादेव संकोचोऽस्तु । न चैवमध्ययनेऽपि संकोचप्रसङ्गः । तत्र विरक्तेरधिकारं प्रत्यप्रयोजकत्वात् ”। वि. प्र. सं. ५. १३०; तथा विवरणपू१२८.। श्रीमदप्पयदीक्षितानां वादनक्षत्रमालायां ‘अध्ययनविधेश्च शानफलकत्वनिराकरणवादः’ द्रष्टव्यः सुधीभिः । विंधीयते मोक्षफलंम् ; अर्थान्तरप्रसिद्धिश्च स्यात्“श्रतव्यः” इत्युक्त्वा त यतिरेकेण ‘मन्तव्यो निदिध्यासितव्यः” इति यत्नान्तरविधानात्, मनननिदि ध्यासनया प्रसद्ध श्रवणशनाद्रथान्तरत्वम्।


समस्तवेदार्थज्ञानवतोऽधिकारः-उपासनासाध्यस्य ब्रह्मसाक्षात्कारस्य पृथग्भावादित्याह श्रुतझनेति । घृतादुरुकुले विचारिताद्वाक्यात्कर्माचष्ठानोपयोगि यज्ज्ञानैम, तावन्मात्रेण कर्म


 (१) अत्र श्रीकण्ठभाष्यं (१.१.४) कटाक्षितं श्रीमद्भगवत्पादैः। श्रीकण्ठाचार्या भगवत्पादेभ्यः प्राचीना इति केचित् ; अपरे तु ते तत्समकालीना इति मन्यन्ते । ग्रन्थगौरवदोषमनादृत्य , अत्यन्तो पयोगित्वातद्भाष्यभागोऽत्र मुद्यते—« ननु , ब्रह्मणि वेदवाक्यादेव शते तज्शानविधिरप्रयोजनः, तत्प्रयो जनस्य पूर्वज्ञानादेव सम्भवादिति चेत् , न । वाक्येन परोक्षत्वेन शते ब्रह्मणि तरसाक्षात्काराय ज्ञानवि. धेरुपपत्तेः । कथं भेदः?-इति चेत् , यच्छब्दजन्यं न तसाक्षात्कारहेतुः; किंतु उपासनारूपं ज्ञानमेव। - f ध्यात्वा मुनिर्गच्छति भूतयोनिं समस्तसाक्षाि तमसः परस्तात् ’ (कै. उ. ७) , ज्ञाननिर्मथनादेव पाशं दहति पण्डितः’ (कै. उ. ११) इत्यादिषु, “ ज्ञात्वा देवं मुच्यते सर्व पाशैः (वे. उ. १. ८), ‘ ईशं तं शत्वा अमृता भवन्ति ’(वे. उ. ३. ७. ) इत्यादिषु च । तथाहि ‘ श्रोतव्यः श्रुतिवाक्येभ्यो मन्तव्योपपत्तिभिः। ज्ञात्वा च सततं ध्येय एते दर्शनहेतवः’ इत्यत्र श्रवणमननसंपन्नज्ञाना- विनाभूतं निदिध्यासनं ब्रह्मणः साक्षात्कारो निमित्तमिति स्मुर्यते । अतः उपासनारूपशनं मोक्षफलं विधीयते । ‘आत्मन्येवास्मानं पश्येत् (बृ. उ४४२३.), ‘शम्भुराकाशमध्ये ध्येय, (अथर्वशिखा) ‘तज्जलानिति शान्त उपासीत ( छां-.३१४.१.) ‘इति प्राचीनयोग्योपास्स्व' (तै.उ.१.६) इत्यादिषु ये । तथा ‘ब्रह्म विदाप्नोति परम् ’ (तै. उ. २.१) इत्यादिषु ब्रह्मस्वरूपोपासनातफलादिकमुपदिश्यते । अन्यथा सत्यत्वादि विशिष्ठब्रह्मणा सह कथं सकलकामावाप्ति: फलं तादृशब्रह्मसाक्षात्करणं च सिद्धयति । तस्मात् ‘सत्थं ज्ञानमनन्तं ब्रह्म" (तै उ.२१, ‘आनन्दो ब्रह्म’ (तै.उ. .६), ‘सत्यात्म प्राणारामं मनआनन्दम्, शान्तिसमृद्धममृ तम् (तै. उ१.., ‘ऋतं सत्यं परं ब्रह्म पुरुषं कृष्णपिङ्गलम् । ऊर्धरेतं विरूपाक्षम्’(महाना. उ.१२.१) -इति सत्यज्ञानानन्तरूपं स्वात्माराममुपशान्तसकलोपद्रवकलकं सकलमङ्गलात्मकं परमशक्त्यविनाभूततया शब लरूपत्वेन कृष्णपिङ्गलं विरूपाक्षी त्रिलोचनं ब्रह्म उपक्रमादितात्पर्यलिब्रेरैिरूप्यते । ‘यो वेदे निहितं गुहायाम्' (ते. उ. २.१, ‘इति प्राचीनयोग्योपास्व' (तै..१.६) इति ज्ञानाविनाभूतं तदुपासनं च विधीयते । ‘सर्वा न्कामान्(तै. उ. २.१.) इत्यादिषु सकलकामावाप्तिव्रह्मणा सहोपासकानामवगम्यते । अतो निष्कामनिजध मपेतो निषिद्धकाम्यकर्मरहितो यथाश्रुतिस्मृतिचोदितकर्मानुष्ठानसम्पन्नचित्तशुद्धिःशमायनुगृहीतपरमशिवभक्ति भावित एव मुमुक्षुः श्रुतिसारेभ्यः शिवाभिधेयं परं ब्रह्म विदित्वा तमुपासीत’ इति शानोपासनाविधिरुपपन्नः ”। (२) व्र. उ.२.४. ५. (3)‘न च वयं शानकर्मणोः सर्वत्रैव समुच्चयं प्रत्याचक्ष्महे । यत्र प्रयोज्यप्रयोजकभावो (निमित्तनैमित्तिकभावेशनकर्मणोरुत्रनामयित्रापि शमयेत निवारयितु”-यथा चोरधिया स्थाएँ थुग्रीवा भीतः पलायतेएवं बुद्धयादिरूपेणारमानंगृहीत्वा कर्म करोति । तेन तत्र कर्मप्रवृत्तिनिमित्तत्वाज्शनं कर्माङ्गमि त्यर्थः। आस्मशानस्य तु कर्म प्रवृत्तौ प्रयोज्यप्रयोजकभावाभावान्न तेन समुच्चयः । णुरेवायं न चोर इति तत्त्वज्ञानं यथा नाङ्गमेवमात्मतत्त्वविज्ञानमकर्तृब्रह्मास्मीति ज्ञानं कर्मप्रवृत्तौ नाङ्गमित्यर्थः-ने. सि. १.६०-१ कर्मानुष्ठानकालीनं वेदनं तत्कर्म फल एवातिशयं जनयति । कर्मस्वरूपभेदाङ्गविशेषप्रयुक्तक्रमाधिकारादिविशेष शानस्य देहादिव्यतिरिक्तारमशानस्य च कर्मविशेषाधिकारिण्यपेक्षितत्वेऽपि न परमात्मतत्त्वज्ञानं तत्रापेक्ष्यते— अनुपयोगात्, अधिकाराविरोधाच।  (२) एवं तर्हि विद्यासव्यपेक्षेभ्यः कर्मभ्यः स्यान्मोक्षः, विद्यासाहितानां च शनकर्मणोरञ्जलिभा- कर्मणां भवेत्कार्यान्तरारम्भसामथ्र्यम् । यथा स्वतो मरण वेन समप्रधानतया । च ज्वरादिकार्यारम्भसामथ्र्योनामापे विषद्ध्यादीनां मन्त्रशर्क- त्रिविधसमुच्चये गु - ज, में प्रधानम रादिसंयुतानां कार्यान्तरारम्भसूर्यम् , एवं विद्यास हितैः कर्मभिर्मोक्ष आरभ्यते--इति चेत्, न, आरभ्यस्या नित्यत्वादित्युक्तो दोषः । वचनादारभ्योऽपि नित्य एवेति चेत्, न, झपक त्वाद्वचनस्य । वचनं नाम यथाभूतस्यार्थस्य शापकं, नाविद्यमानस्य कर्तृ । न हि वचनशतेनापि नित्यमारभ्यते, आरब्धं चाऽविनाशि भवेत्।


प्यधिक्रियते, न ब्रह्मसाक्षात्कारफलमुपासनमपेक्षते,–व्यतिरेकभावादित्यर्थः। अध्ययनविधि व्यापारोपरमेष्ठ्यं तथाभूतं ब्रह्मोपासनमेव नास्ति, मानाभावाव्-इति न वक्तव्यमित्याह उपासनं चेति । एतच्च कर्ममीमांसान्यायंङ्गीकारमात्रेणोक्तम् । वस्तुतश्च धातव्यविधि प्रयुक्त एवोपनिषद्विचारारम्भो भिन्नाधिकारः । कर्मकाण्डविचारोऽप्युत्तरविधिप्रयुक्त एवेति प्रकटायै प्रतिष्ठितम् ।

 केवलं कर्म मोक्षसाधनम्--इति पक्षे निरस्य, वियासखाचितं मोक्षसाधनम्-इति पक्षान्त रमाशङ्कथ निषेधति-एवं तर्हत्यादिना । “ न च पुनरावर्तते ’ इति वचनादारभ्योऽपि मोक्षौ नित्यः--इति न शक्यं वक्तुम् । प्रसिद्धपदार्थयोग्यत्वमुपादाय वचनस्य संसर्गशपक त्वात् । न चाऽऽरभ्यस्य नित्यत्वे योग्यत्वं प्रसिद्धम, अन्यथा वचनस्य कारकत्वप्रसङ्गात्- “ अन्धो मणिमविन्दॐ ॐ इत्यादिष्वपि योग्यताकल्पनप्रसङ्गादित्याह-न्, ज्ञापकत्वादि त्यादिना ।


(१)यदेव विद्यया करोति”–छां. उ. १. १. १० इति वाक्याज्ज्ञानस्य नित्यनैमित्तिकादिकर्माङ्गवम्। ‘विविदिषन्ति यज्ञेन” वृ. ३. ४-४-२२ इति वाक्येन कर्मणो ज्ञानाङ्गत्वम् । “ विद्यां चाविद्यां च यस्तद्वेदोभयं सह ”–ई. ४. ११. इति वाक्येन ज्ञानकर्मणोः समप्रधानता । (२) “ आत्मयाथात्म्यानवबोधादेव हितप्रेप्सा दुःखजिहासा च भवति; न पुनः शस्त्रमेव-यूयं कर्तारो भोक्तारश्चयुष्माकं प्राप्यं परिहार्यं चास्ति, तस्माद्यु माभिर्हितं प्रेप्सितव्यमहितं च जिज्ञासितव्यं, यूयं वर्णाश्रमवयोवस्थाविशेषवन्त:-इति कर्तृत्वादिकमुत्पादयति बोधयति वा । किंतु स्वयमेवाध्यारोपितकर्तृत्वभोक्तृत्ववर्णाश्रमवयोवस्थाविशेषवतां पुंसां स्वत एव प्रेप्सितस्य हितस्य जिहासितस्य चाहितस्य प्राप्तये परिहाराय च साधनं जिज्ञासमानानामिदं साध्यमिदं च साधनमिति साध्यसाधनसंबन्धमात्रं यथावस्थितमर्कवत् प्रकाशयति शास्त्रम्, न पुनः प्रवृत्तिनिवृतिजननेऽपि शास्त्रस्य व्या- पारः । तत्र तूदासीनमित्यर्थः “के. सि. चन्द्रिका. १. २९.; ब्र.सू. १.१. २. कर्तुं शक्यं लौकिकं वैदिकं च कर्म,”–इत्यादि भाष्यं द्रष्टव्यम् ; तथा उपन् साहनीगद्यप्रबन्धे ४२ वाक्यम् । ( ३ ) अनुष्ठेयतया भृतब्रह्मो०-पाठः। (४) अध्ययनविधेरर्थशानपर्यवसायित्वात्-इति न्यायः । (५) ब्र. स् १.१.४ भाष्यं समालोचनीयम् तुलय च संक्षेपशा. १.३१२, भामती १.१.२ तथाहि-आश्रमविहितेत्या दि. (६ ) छां. उ. ८.१५.१ (७) है. आ. १-११-५. (३) एतेन विद्याकर्मणोः संहतयोर्मोक्षारम्भकत्वं प्रत्युक्तम् । विद्याकर्मणी समसमुच्चयनिरासः मोक्षप्रतिबन्धहेतुनिवर्तके–इति चेत्, न, कर्मण फलान्तर दर्शनात् । उत्पत्तिसंस्कारविकाराप्तयो हि फलं कर्मणो दृश्यते,उत याद्दिवि पीतश्च मोक्षः ।

 गतिश्रुतेराप्य इति चेत्-"सूर्यद्वारेण,” “ तयोर्वमयन् ” इत्येवमादिग- तिश्रुतिभ्यः प्राप्यो मोक्षःइति चेत् –

 न, खर्वगतत्वात्, गन्तुभिश्चानन्यत्वात्, आकाशादिकारणत्वात्सर्वगतं ब्रह्म; ब्रह्मव्यतिरिक्काश्च सर्वे विज्ञानात्मानःअतो नाऽऽप्यो मोक्षः । गन्तुरन्यद्विभिन्न देशं च भवति गन्तव्यम् । न हि येनै बब्यतिरिक्तं यत्, तत्तेनैव गम्यते; तदनन्य त्वप्रासिद्धिश्च, “तत्सृषु तदेवानुप्राविशत् , “ क्षेत्रज्ञ चापि मां विद्धि” इत्ये वमादिश्रुतिस्मृतिशतेभ्यः।

 गत्यैश्वर्यादिश्रुतिविरोध इति चेत्--अथापि स्यातयद्यप्राप्यो मोक्षःतदा गतिश्रुतीनाम्, स ऍकधा”, “स यदि पितृलोककामो भवति, “भिर्वा या नैर्वा” इत्यादिश्रुतीनां च कोपः स्यादिति चेत्

 न, कार्यब्रह्मविषयत्वात्तासाम् । कार्ये हि ब्रह्मण रूयाद्यः स्युः, न कारणे “एकमेवाद्वितीयम्’,‘यत्र नान्यत्पश्यति”, “तत्केनें कं पश्येत्’ इत्यादिश्रुतिभ्यः।


कर्म प्रधानंविया चोपसर्जनम्--इति समुच्चयं निरस्य समसमुच्चयेऽप्यतिदिशति--एतेने ति। अनित्यत्वदिदोषप्रसङ्गनेत्यर्थः । मोक्षेति । मोक्षस्य प्रतिबन्धहेतुरविवाऽधर्मादिः, तत्रि वर्तके विश्वकर्मणी, न स्वरूपौत्पादके; ततः स्वरूपावस्थानस्य नित्यत्वम्, प्रध्वंसस्य च कृतकस्यापि नित्यत्वं प्रसिद्धमित्यर्थः ।“भिद्यते हृदयंग्रन्थिः ” इत्यादिश्रुतेः केवलवियास- ध्यैवाविद्ययानिवृत्तिः, न तत्र वेवायाः सहकार्यांपेक्षा; कर्मफलं त्वन्यदेव प्रसिद्धमित्याह--न, कर्मण इति।‘ “त्पत्ति:’ पुरोडाशादेः, ‘संस्कारो' त्रीयादेः‘विकारः’ सोमस्य,‘ अंति’ वेदस्य-कर्मफलं प्रसिद्धम् । आत्मस्वरूपस्य तु मोक्षस्यानादित्वात्, अनाधेयातिशयत्वात्, अविकार्यत्वात्नित्याप्तत्वाच कर्मफलाद्वैपरीत्यमित्यर्थः । गतिश्रुतेरिति । आर्चिरादिशति अवणाव्, ब्रह्माण्डाद्वहिःस्थितत्रप्राप्तिमोक्षः, ततो नित्याप्तत्वमसिद्धमित्यर्थः । शैत्या प्राप्तिः किं संयोगलक्षणा तादात्म्यलक्षणा वा ? नोभयथाऽपीत्याह-न, सर्वगतत्वादिति। गत्यादिश्रुतेस्तात्पर्यं शङ्कापूर्वकं दर्शयति--गत्यैश्वर्येत्यादिना । समुच्चयमभ्युपगम्य


(१) मुं. उ. २-११–सूर्यद्वारेण ते विरजाः प्रयान्ति । (२) छां. २. ८. ६. ६, कठ. उ. २. ३. १६ (३) है. उ. २. ६ (४) भ• गी. १३. २. (५) छां. ७. ७२६-२ (६) छां. उ. ८ २-१ (७) ग्रां. ३२. -८८. १२ (१२ -३ () तुलय ८) छ-. संक्षेपश उ. ६-२-. २१ १.(३०६ ९) . (छां १३ . उ . ) ‘७प्तिरपूर्वस्य -२४१ (१० -पाठः ) ब्. ।(उ. १४४-) १५गत्वा-१५-- पाठः (११ । )ङ.उ.  विरोधाच्च विद्याकर्मणोः समुच्चयानुपपात्तभप्रविलीनकर्मादिकारकविशेषत- विद्याकर्मसमुच्चया- त्वविषया हि विद्या तद्विपरीतकारकसाध्येन कर्मणा विरु- नुपपत्तिः ध्यते । न होकं वस्तु परमार्थतः कञ्जदिविशेषवत्, तच्छून्यं च,-इत्युभयथा द्रष्टुं शक्यते । अवश्यं ह्यन्यतरन्मिथ्या स्यात्; अन्यतरस्य च मिथ्यात्वप्रसङ्क, युक्तं यत्स्वाभाविकाज्ञानविषयस्य दैतस्य मिथ्यात्वम् - “यत्र हि वैतमिव भवति, ‘मृत्योः स मृत्युमाप्नोति", ‘अथ यंत्रान्यत्पश्यति। तदरूपम् ’ “अॅन्योऽसावेंन्योऽहमस्मि , “बूद्मंन्तरं कुरुते, अथ तस्य भयं भवति, ’–इत्यादिश्रुतिशतेभ्यः । सत्यत्वं चैकस्वस्य * एकचैवानुद्रष्टव्यम् , ‘एकमेवंद्वितीयम्’, ‘ब्रहैवेदं र्सर्वम् , “आत्मैवेदं सर्वम् ”-इत्यादिश्रुतिभ्यः। न च संप्रदानादिकारकभेदादर्शने कर्मोपपद्यतेअन्यत्वदर्शनापवादश्व विद्यावि-

षये सहस्रशः श्रूयते; अतो विरोधो विद्याकर्मणो; अतश्च समुक यनुपपत्तिः। तत्र यदुक्तम्, संहताभ्यां विद्याकर्मभ्यां भोक्ष इति, अनुपपन्नं तत् ।

 विहितत्वात्कर्मणाम्, श्रुतिविरोध इति चेत्-यद्युपमृद्य कर्तादिकारक विशेषमात्मैकत्वविज्ञानं विधीयते, सखर्पादिभ्रान्तिविज्ञानोपमर्दकरज्ज्वादिविषय- विज्ञानवत् प्राप्तः कर्मविधिश्रुतीनां निर्विषयत्वाद्विरोधःविहितानि च कर्माणि; स च विरोधो न युक्त=प्रमाणत्वाच्छूतीनामिति चेत्-

 न, पुरुषार्थोपदेशपरत्वाच्छूतीनाम् । विद्योपदेशपरा तावच्छुतिःसंसारा त्पुरुषो मोक्षयितव्य इति संसारहेतोरविद्याया विद्यया निवृत्तिः कर्तव्या इति विद्याप्रकाशकत्वेन प्रवृत्ता, इति न विरोधः ।


कर्मकार्यं किंचिन्मोक्षे न संभवतीत्युक्तम्, सोऽपि न संभवतीत्याह--विरोधाच्चेत्यादिना । संग्रहवाक्यं विवृणोति-विद्योपदेशपरा तावदित्यादिना । यदि कर्वादिकारकभेदस्य सत्यत्वांशमपबाध्य ब्रह्मज्ञानमुपदिश्यते, तदा मिथ्यार्थत्वात्कर्म- विधीनामप्रामाण्यं स्यादित्याह-विहितत्वादिति । शङ्कां विद्रुणोति--यदीत्यादिना । अध्ययनविधिगृहीतानां श्रुतीनां पुरुषार्थोपदर्शकत्वेन प्रामाण्यं वक्तव्यम्, न तु भेदसत्य त्वेन । ततः प्रसिद्धिसिद्धे कारकादिभेदमर्थक्रियासमर्थमादाय प्रवृत्तानां प्रामाण्यं न विरु ध्यत इत्याह-न, पुरुषार्थांत ।


(१) वृ. उ. ४-१५१५ (२) कट. ड. २-१० (३) छ. उ. ७२४१ (४) वृ. उ. १४१० (५) तै. डे. २-७ (६) वृ. ड. ४-४-२० (७) ङ. ड. ६-२-१ (८) लैं. उ. ता. उ. ७ (९) छ. उ. ७-२५-२• एवमपि कर्षादिकरकसद्भावप्रतिपादनपरं शास्त्रं विरुध्यत एवेति चेत् न, यथाप्राप्तमेव कारकास्तत्वमुपादाय, उपात्तदुरितक्षयार्थं कर्माणि विद धच्छास्त्रं मुमुक्षुणांफलार्थिनां च फलसाधनं, न कारकास्तित्वे व्याप्रियते । उपचितदुरितप्रतिबन्धस्य हि विद्योत्पत्तिर्जीवकल्पते । तत्क्षये च विद्योत्पत्तिः स्यात्, ततश्वाविद्यानिवृत्तिः , तत आत्यन्तिकः संसारोपरमः ।

 अपि चानात्मदर्शिनो ह्यनात्मविषयः कामः । कामयमानश्च करोति कर्माणि। तत्फलोपभोगाय शरीराद्युपादानलक्षणः संसारः । तह्यतिरेकेणाऽऽत्मैकत्व- दर्शिनो विषयाभावात्कामानुत्पत्तिः, आत्मनि चानन्यत्वान्कामानुत्पतैौ स्वा त्मन्यवस्थानं मोक्षः--इत्यतोऽपि विद्याकर्मणोर्विरोधः।

 (४) विरोधादेव च विद्या मोहं प्रति न कर्माण्यपेक्षते । स्वात्मलाभे तु शनं प्रधानं, कर्म गुण- पूर्वोपचितप्रतिबन्धापनयद्वारेण विद्याहेतुत्वं प्रतिपद्यन्ते भूतमित्येतत्पक्षनिरासः कर्मणि नित्यानिइत्यत एवास्मिन्प्रकरण उपन्यस्तानि कर्माणीत्यवोचाम । एवं चाविरोधः कर्मविधिश्रुतीनाम् । “ शानादेव तु कैव- (५)अतः केवलाया एव विद्यायाः परं श्रेय इति सिद्धम् । ल्यम्”-इति सिद्धान्तः  एवं तद्दश्रमान्तरानुपपत्तिः ; कर्मनिमित्तत्वाद्विद्योत्पत्तेः, गार्हस्थ्ये च विहि- तानि कर्माणि–इत्यैकाश्रम्यमेव, अतश्च यावज्जीवाभृितयोऽनुकूलतराः स्युः ।  न, कर्मानेकत्वात्–न ह्यग्निहोत्रादीन्येव कर्माणि। ब्रह्मचर्यम्, तपःसत्यवदनम् सर्वाण्येवाश्रमकर्माणि शमःदमःअहिंसा-इत्येवमादीन्यपि कर्माणीतराश्रमप्र विद्योत्पत्तावपेक्षितानि सिद्धानि विद्योत्पत्तौ साधकतमान्यसंकीर्णत्वाद्विद्यन्ते, ध्यानधारणादिलक्षणानि च वक्ष्यति च –“ तपसा ब्रह्म विजिज्ञासस्व ” इति।


 पूर्वं सत्यमिथ्याविषयत्वेन विश्वकर्मणोर्विरोधमादाय समुच्चयो निरस्तः, इदानीं काम्य कामिविषयत्वेन विरोधमाह--अपि चेत्यादिना ।

 समसष्ठचयं निरस्य गुणप्रधानभावेनापि समुच्चयं निरस्यति--विरोधादेव चेति । विया चेत्कर्माणि स्वफळे नापेक्षते विरुद्धत्वात् , त्रिदण्डधर्म इवट्टीगमनं, कथं तर्हि विद्यासं निधाने कर्मणां पाठः ? -इत्यत आह--स्वात्मलाभे त्विति।

 कर्मणां विद्यासाधनत्वं श्रुत्वा गार्हस्थ्यमेवैकमनुष्ठेयम्--इति प्रत्यवतिष्ठन्ते कर्मजडाः-- एवं तर्हति-श्रुतिस्मृतिष्वाश्रमान्तराणामपि विहितत्वाविशेषात्, तदीयकर्मसु कर्म- त्वाविशेषाच्च । ग्राम्यधर्मरागिणमेवैतच्चोयमित्याह--न, कर्मानेकत्वादिति । असंकीर्ण


(१) है. उ. ३.२. जन्मान्तरकृतकर्मभ्यश्च प्रागपि गार्हस्थ्याद्विद्योत्पत्तिसंभवात्, कर्मार्थत्वाच्च गार्हस्थ्यप्रतिपत्तेः, कर्मसाध्यायां च विद्यायां सत्याम्, गार्हस्थ्यप्रतिपतिरन*ि कैव । लोकार्थत्वाच्च पुत्रादीनाम् , पैत्रादिसाध्येभ्यश्च--अयं लोकःपितृलोकः देवलोक इत्येतेभ्यः-व्याप्तकामस्य, नित्यसिद्धात्मलोकदर्शिनः कर्मणि प्रयोजनमपश्यतःप्रवृत्तिरुपपद्यते ? प्रतिपन्नगार्हस्थ्यस्यापि विद्योत्पत्तौ कथं विद्यापरिपाकाद्विरक्तस्य, कर्मसु प्रयोजनमपश्यतः, कर्मभ्यो निवृत्तिरेव स्यात् “ प्रव्रजिष्यन्वां अरेऽहमस्मात्स्थानास्मि ” इत्येवमादिश्रुतिलिङ्गदर्शनात् ।

 कमे प्रति श्रुतेर्यत्नाधिक्यदर्शनादयुकम् -इति चेत् -अग्निहोत्रादिकर्म प्रति श्रुतेरधिको यत्नःमहांश्च कर्मण्यायासःअनेकसाधनसाध्यत्वाग्निहोत्रादीनाम् तपोब्रह्मचर्यादीनां चेतराश्रमकर्मणां गार्हस्थ्येऽपि समानत्वात्, अल्पसाधना- त्वचेतरेषाः,नयुकस्तुल्यवद्विकल्प आश्रमिभिस्तस्य, इति चेत्-, जन्मा न्तरकृतानुग्रहात् । यदुक्तं ‘कर्मणि श्रुतेरधिको यत्नः’ इत्यादि, नासौ दोषः । यतो जन्मान्तरकृतमप्यग्निहोत्रादिलूक्षणं कर्म, ब्रह्मचर्यादिलक्षणं च, अनुग्राहकं भवति विद्योत्पति प्रति, येन जन्मनैव विरक्ता दृश्यन्ते केचित् केचित्तु कर्मख. प्रवृत्ता अविरक्ता विद्याविधैषिणः, तस्माजन्मान्तरकृतसंस्कारेभ्यो विरक्ताना माश्रमान्तरप्रतिपत्तिरेवेष्यते ।

 कर्मफलबाहुल्याश्च--पुत्रस्वर्गब्रह्मवर्चसादिलक्षणस्य कर्मफलस्यासंख्येय- त्वात्, तत्प्रति च पुरुषाणां कामबाहुल्यात् तथैः श्रुतेरधिको यत्नः कर्मस्पप द्यतेः आशिषां बाहुल्यदर्शनात् इदं मे स्यादिदं मे स्यादिति; उपायत्वाच्च उपायभूतानि हि कर्माणि विद्यां प्रतीत्यवोचाम । उपाये चाधिको यत्नः कर्ता व्यो नोपेये।

 कमनमेत्तत्वाद्द्याया यत्नान्तरानर्थक्यः मते चेत्-कर्मभ्य एव पूवोप


त्वादिति। हिंसायमिश्रितत्वादित्यर्थः । इतश्च कर्मणो विद्यसाधनत्वेऽपि न गार्हस्थ्यमाव- श्यकम्, इत्याह-जन्मान्तरेति । कामिनां गार्हस्थ्यस्यानुष्ठेयत्वेऽपि, न सर्वैरवधेयत्वम्, इत्यत्र हेत्वन्तरमाह-लोकार्थत्वाच्चेत्यादिना ।

 गार्हस्थ्यस्यानावश्यकत्वेन वैकल्पकमनुष्ठानमुक्तम्, तत्रातुल्यबलत्वेन विकल्पमाक्षिपति कर्म प्रति श्रुतेरिति। “ न जन्मान्तरकृतानुग्रहात् ’-इति परिहारभाष्यं विवृणोति--यदु- क्तमित्यादिना । कर्मणि यत्नाधिक्यस्यान्यथासिद्धत्वाद्विकल्पविघातकत्वं न संभवतीत्यर्थः ।

 इदानीं गृहस्थाश्रमकर्मणां बहिरङ्गत्वम् , संन्यासाश्रमकर्मणां त्वन्तरङ्गववासाधनत्वम् ,


(१) वृ, ङ. १. ५. १६. (२) व. उ. ४. ५ २, k

अथ शिक्षावल्ल्यां द्वादशोऽनुवाकः ।

( शान्तिः--उपकारपरामर्शमन्त्रः )

शं नो मित्रः शं वर्हणः । शं नो भवत्वर्यमा । शं न इन्द्रो बृहस्पतिः ।
शं नो विष्णुरुरुक्रमः । नमो ब्रह्मणे । नमस्ते वायो । त्वमेव प्रत्यक्षी
ब्रह्मांसि । त्वामैव प्रत्यडें ब्रह्मवादिषम् । ऋतमंवादिषम् । सत्यम
वादिषम् । तन्मामवीत् । तद्वक्तारमावीत् । आीन्माम् । आवीं
दृक्तारं । ॐ शान्तिः शान्तिः शान्तिः (१)

चितदुरितप्रतिबन्धक्षयादेव विद्योत्पद्यते चेत्-कर्मभ्यः पृथगुपनिषच्छूवणादि यत्नोऽनर्थक इति चेत्

 न, नियमाभावात्; नहि प्रतिबन्धक्षयादेव विद्योत्पद्यते, न त्वीश्वरप्रसादतपो ध्यानाद्यनुष्ठानात् इति नियमोऽस्ति –अहिंसाब्रह्मचर्यादीनां च विद्यां प्रत्यु पकारकत्वात् , साक्षादेव च कारणत्वाच्छूवणमनननिदिध्यासनानाम् । अतः सिद्धन्याश्रमान्तराणि । सर्वेषां चाधिकारो विद्यायाम् , परं च श्रेयः केवलाया विद्याया एवेति सिद्धम्।

इति श्रीमत्परमहंसपरिव्राजकाचार्यगोविन्दभगवत्पूज्यपादशिष्यश्रीमच्छंकरभगवतः कृतौ तैत्तिरीयोपनिषच्छिक्षावल्लीमध्ये एकादशोऽनुवाकः ॥ ११ ॥


शं नो मित्रः’ इत्याद्यतीतविद्याप्राप्त्युपसर्गप्रशमनार्था शान्तिः पूटिता । इदानीं तु वक्ष्यमाणब्रह्मविद्याप्राप्त्युपसगपशमनार्थी शान्तिः


इति विशेषं दर्शयितुं चोवच्छद्भावयति-कर्मनिमित्तत्वादित्यादिना । इति श्रीमत्परमहंसपरिव्राजकाचार्यश्रीमच्छुद्धनन्दपूज्यपादशिष्यानन्दज्ञानविरचिते तैत्तिरीयोपनिषच्छां- करभाष्यटिप्पणे शिक्षावल्ल्यामैकादशोऽनुवाकः ॥ ११ ॥


शं नो मित्र इति । तदपरं ब्रह्म मामपरविद्यार्थिनमादरक्षदित्यर्थः। शान्तिद्वयस्यापौनरुक्त्यमाह-शं नो मित्र इति। इदानीं परविद्यार्थिनमप्यवतु, साधा-


विद्याफले मोक्षे कर्छनैरपेक्ष्यम् , विद्यायाः स्वोत्पत्तौ कर्मापेक्षा, विद्याहेतुभिरेवाश्रमसिद्धिः , अनाश मिकर्मणामपि विद्याहेतुत्वं च ब्रः सू. ३.४.२५,२६, ३२, ३६-इत्यत्र चिन्तितानि । बालप्रियेण मृदुवाद कथापथेन ' नयोक्त्या चास्यार्थजातस्य प्रसाधनं शंकरदिग्विजये श्रीमदाचार्मण्डनमिश्रसंवदाख्ये सगे द्रष्टव्यं रसिकैः ।

( निणविद्यविशन्ति )

सह नाववतु । सह नौ भुनक्तु । सह वीर्यं करवावहै । तेजस्विना
वधीतमस्तु मा विद्विषावहैं । ॐ शान्तिः शान्तिः शान्तिः।
सत्यमेवादिषं पञ्च च ॥
शं नः शीक्षाथ्स्ह नौ यश्छन्दसां भूः स यः पृथिव्योमित्युतं चाहं वेदमन्
च्य शं नो द्वादशं।। शं नो मह इत्यदित्यो नो इतराणि त्रयोंविशंतिः॥
॥ इति कृष्णयजुर्वेदीयतैत्तिरीयोपनिषदि द्वादशोऽनुवाकः ॥ १२ ॥

शिक्षावल्ली समाप्ता*


पठ्यते-“ शं नो मित्रः’ इति, ‘ सह नाववतु ’ इति च । “ शं नो मित्रः इत्यादि पूर्ववत्स्पष्टम् । सह नाववतु नौ शिष्याचायाँ सह एव अवतु रक्षतु । सह नौ भुनक्तु भोजयतु । सह वीर्यं विद्यादिनिमित्तं सामर्यं करवावहै निर्वर्तयावहै । तेजस्विनौ तेजस्विनोरावयोरधीतं स्वधीतं अस्तु-अर्थ ज्ञानयोग्यमस्त्वित्यर्थः । यद्वा नावावयोरधीतं तेजस्व्योजचदस्त्वित्यर्थः। मा विद्विषावहै विद्याग्रहणनिमित्तं शिष्यस्य, आचार्यस्य वा, प्रमादकृतादन्यायाद्वि- दोषः प्राप्तः, तच्छमनायेयमशीः ‘मा विद्विषावहै ’ इति—मैवेतरेतरं विद्वेषमाप द्यावहै । ‘शान्तिः –इति त्रिर्वचनमुतार्थम् । वक्ष्यमाणविद्याविनप्रशमनार्थेयं शान्तिः--अविघ्नेन स्वात्मविद्याप्राप्तिराशास्यते, तन्मूलं हि परं श्रेय इति॥

इति श्रीमत्परमहंसपरिव्राजकाचार्यगोविन्दभगवत्पूज्य पादशिष्यश्रीमच्छंकरभगवतः कृतौ तैत्तिरीयोपनिषच्छिवीभाष्ये द्वादशोऽनुवाकः ॥ १२ ॥


रण्येन मया पूर्वं प्रार्थितत्वादित्यर्थः । असाधारण्येन परवियोपसर्गाशान्त्यर्थमाह-सह ना- बिति। नावावयोस्तेजस्विनोरधीतं तेजस्व्यस्त्विति योजना ।

इति श्रीमत्परमहंसपरिव्राजकाचार्यश्रीमच्छुद्धानन्दपूज्यपादशिष्यानन्दज्ञानविरचिते तैत्तिरीयोप निषच्छांकरभाष्यटिप्पणे शिक्षावल्ल्यां द्वादशोऽनुवाकः ॥ १२॥


(१) अत्र शिक्षावलयवसान इयं शान्तिद्वययोजना वार्तिकतर्हकाभिप्रायेण कृता । एवमेव भाष्यपाठ संग च्छते, नान्यथा। (२) इदं शमित्यारभ्य द्वादशेत्यन्तं वल्गतानुवाकानामाद्यप्रतीकिप्रदर्शनेनानुवाकगणनम्। (३ इदमनुवाकगतवाक्यशतकाद्यप्रतींकप्रदर्शनेन । तुल्य-पृ७ टिप्पण्यौ १. ) वाक्यगणनम् . २(४) शनसं. योग्यस्त्वित्यर्थः -इति पाठान्तरम् । यद्वा नावावयोरधीतं तेजस्व्योजोवदस्त्वित्यर्थःइति पाठः केषुचित्पुस्तकेषु नोपलभ्यते।(५‘तेजस्विनौः '-योजना’ पदद्वयरहितोऽपि पाठो दृश्यते कुत्रचित् ॥२-दाभिव्ये

क्तिरूपाऽवि०--इति पाठः।। * तैत्तिरीयारण्यकक्रमेण सप्तमप्रपाठकस्य समाप्तिरत्र।

अथ ज्ञ-आनन्द-वल्ल

( ब्रह्मविद्यप्रकाशः)

प्रथमोऽनुवाकः

( ब्रह्मसूत्रम् )

ॐ ब्रह्मविदांमोतेि परम् ।

 संहितादिविषयाणि, कर्मभिरविरुद्धानि, उपासनान्युक्तानि, अनन्तरं चान्तः ब्रह्मविद्य विषयः सोपाधिकात्मदर्शनमुक्तं व्याहृतिद्वारेण स्वाराज्यफलम् । न चैतावताऽशेषतः संसारबीजस्योपमर्देनमस्ति, इत्यतोऽशेषोपद्रवबीजस्याज्ञा नस्य निवृत्यर्थम्-विधूतसर्वोपाधिविशेषात्मद्र्शनार्थम्-इदमारभ्यते ‘ब्रह्म विदाप्नोति परम् ’ इत्यादि ।

 प्रयोजनं चास्या ब्रह्मविद्याया अविद्यानिवृत्तिः, ततश्चत्यन्तिकः संसाराभावः। अविद्यानिवृत्तिः वक्ष्यति च–“विद्वान्न बिभेति कुतश्चन” इति; संसारनिमिते प्रयोजनम् च सति, ‘अभयं प्रतिष्ठां विन्दते ’ इत्यनुपपन्नम्; ‘‘कृताकृते पुण्यपापे न तपतः ” इति च । अतोऽवगम्यते–ऽस्मद्भिर्दात्मब्रह्मवि


वृत्ताहुवादपूर्वकमानन्दवड्थस्तात्पर्यमाह-संहितादीत्यादिना । ननु यथा पूर्व आप्नोति स्वार्राज्यम् ” इत्यपरविद्याफलमुक्तं संसारगोचरमेव, तथा परवियाफलमपि “ सोऽश्द्धते सर्वान्कामन् ” इति सर्वविषयसाध्यानानन्दान्संसारगोचरानेव दर्शयिष्यति, कथमात्यन्तिकः संसाराभावः ? इत्यत आह-प्रयोजनं चास्या इति । सर्वकामशब्देन


सेयं तैत्तिरीयोपनिषत्रिविधा–सांहिती, वारुणी, याज्ञिकी चेति । तत्र प्रथमप्रपाठके संहिता ध्यायस्योक्तत्वात्तद्योपनिषत् सांहिती; द्वितीयतृतीययोः प्रपाठकयोर्यो ब्रह्मविद्याऽभिहिता, तस्याः संप्रदायग्न- वर्तको वरुणः, तस्मात्तदुभयरूपोपनिषद्वारुणी। चतुर्थप्रपञ्चके यशोपयुक्ता अपि मन्त्रास्तत्र तत्रान्नाताः,अतस्त द्रुपोपनिषद्यज्ञिकी ( महानारायणोपनिषत् )। तासां तिसृणां मध्ये वारुणी मुख्या;~तस्यां परमपुरुषार्थस्य ब्रह्मप्राप्तिलक्षणस्य साक्षादेव साधनभूताया ब्रह्मविद्यायाः प्रतिपादितत्वात्” । ‘या तु देशविशेषे ‘ब्रह्मवित् ’ इत्यारभ्य नवानुवाका इति प्रसिद्धिः, सा त्वध्यापकैः पाठसौकयय परिकल्पिता, न त्वर्थानुसारिणी । ते हि ‘तदप्येष श्लोको भवति'-इत्यस्याः प्रतिज्ञायाः श्लोकपाठस्य च मध्ये तं तमनुवाकं समापयन्ति । न चैतद्युक्तम् कस्यचिदप्यर्थस्य पर्यवसानाभावात् । तस्मादितरदेशगताध्यापकप्रसिद्धया कृतोऽप्ययमेक एवानुवाकः“येषां नवानुवाककल्पना, तेषामप्येकवीवप्रसिद्धिरस्ति, ‘ब्रह्मवळी'-इत्येवं तैव्यहृतवान् । भगवद्भिर्भाष्यकारैः रपि’आनन्दवल्ली'-इत्येवं व्याहृतम् । अतो बहुस्कन्धयुक्तवीवद्वहुविधावान्तरपाठभेदयुक्तोऽप्येक एवायमनु वाकः” इति श्रीसायणाचार्यभाष्ये

(१) है. उ. २. ९ (२) .. २.७ ३) है. . २. ९ (४) पृ. २१. (५) तै.उ.२.१. षयद्दन्तिकः संसाराभाव इति । स्वयमेव च प्रयोजनमाह—‘ब्रह्मविदा भोति परम् ’ इति-आदावेव संबन्धप्रयोजनज्ञापनार्थम् । निझतयोर्हि संबन्ध प्रयोजनयोः , विद्याश्रवणग्रहणधारणाभ्यासार्थं प्रवर्तते । श्रवणादिपूर्वकं हि विद्याफलम्, “श्रोतृव्यःमन्तव्यः,”-इत्यादिश्रुत्यन्तरेभ्यः । ब्रह्मविद्ब्रह्म इति वक्ष्यमाणलक्षणम्, वृद्धतमत्वाङ्गह्म, तद्रेति विजानातीति ' ब्रह्मविद्-आ नोति प्राप्नोति परं निरतिशयम् ; तदेव ब्रह्म परम्–न ह्यन्यस्य विज्ञानादन्यस्य प्राप्तिः, स्पष्टं च श्रुत्यन्तरं ब्रह्मप्राप्तिमेव ब्रह्मविद दर्शयति “सै यो ह वै तत्परमं ब्रह्म वेद् ब्रहैव भवति ” इत्यदि।

 ननु सर्वगतं सर्वस्याऽऽत्मभूतं ब्रह्म वक्ष्यति, अतो नाऽऽप्यम् आप्तिश्चा न्यस्यान्येन, परिच्छिन्नस्य च परिच्छिन्नेन दृष्टा; अपरिच्छिन्नं सर्वात्मकं च ब्रह, इत्यतः परिच्छिन्नवदनात्मव च तस्याऽssप्तिरनुपपन्न। ।

 नायं दोषः । कथम् ?-दर्शनादर्शनापेक्षत्वाद्ह्यण आप्त्यनाप्योः । परमा येंतो इक्षस्वरूपस्थापिं सतोऽस्य जीवस्यभूतमात्राकृतबाह्यपारच्छिन्नान्नम er:j€नः , तदासक्तचेतसः—प्रकृतसंख्यापूरणस्याऽऽत्मनोऽव्यवहित- आप्नोतेरौपचारिकत्वम्- स्यापि बाह्यसंख्येयविषयासक्तचित्तूतया स्वरूपाभवद् ब्रह्मप्राप्तिर्नाम स्वरूपा र्शनवत्-परमार्थब्रह्मस्वरूपाभावदर्शनलक्षणयऽविद्यया, भिव्यक्तिः अन्नमयादीन्बाह्याननात्मन आत्मत्वेन प्रतिपन्नत्वात् अन्न निरतिशयानन्दाभिव्यक्तिर्विवक्षिता, सा च स्वभावानन्दानभिव्यक्तिरूपावियानिवृत्तिरेवेति न संसारगोचरं फलमित्यर्थः । आयवाक्यस्यावान्तरतात्पर्यमाह--स्वयमेव चेति । विव- यैव केवळ्या मोक्षः साधयितुं शक्यते । ब्रह्मविदितिविशेषणत्संबन्धज्ञपनस्य, पुरुषाकाङ् श्वाविषयतया परप्राप्तिः प्रयोजनं विद्याया इति ज्ञपनस्य वा, कुत्रोपयोगः ?-इत्याशङ्कय यज्ञादिपरित्यागेन वेदान्तश्रवणादावेव सुमुक्षुणा प्रवर्तितव्यं-इम्नाह-निरौतयोर्हति। परशब्देनोत्कृष्टमुच्यते, कथं “ ब्रह्म ’ इति व्याख्यायते ? तत्राह--न हीति । आनोति ’ शब्दस्यौपचारिकमर्थं दर्शयितुं शङ्कामुखेन सुख्यार्थे बाधकमाह--नन सर्व- गतामेत्याद्रना । परमार्थतां ब्रह्मस्वरूपस्यापि सतो जीवस्य ‘अविवया”‘ब्रह्मनाप्तं स्यात् ’ इति चात्र (प्रतियोगिविशेषःनुषादनान्नितिशयैव


१) वृ, . २. ४.५० (२)"ङ्इबृहि विवक्षिता वृद्ध”।(' धासति . पच . वस्त्रन्तरे १७३६७तेन ) पर्च्छेदाद्वृद्धेनरतिशयत्वं इति धातुवृद्धिमाचष्टे । सा भज्येत, तथाच वKवन्तराकृतपरिच्छेदरहितमेव ब्रह्मशश्चदत्राच्यं भवितुमर्हति । बृहत्तमवत्-पाठान्तरम् । (३) मुं. उ. ३.२.९. (४) ब्रह्मविद्विद्वान् परं ब्रह्म प्राप्नोतयिषं संबन्धो न सिध्यति, यदि ब्रह्मज्ञानं ब्रह्मा प्तिसाधनं न स्यात्, तस्माच्छूयर्थानुपपत्त्या साधनत्वसिद्धिरित्यर्थः।(५) °शानस्य-पाठः। (६) ज्ञान स्य-पाठः । (७) 'मित्यत्रेत्याह-पाठः।।

(अनुव्याख्यान)

तदैषाऽर्युक्ता । सत्यं ज्ञानमैनन्तं ब्रह्म ।

मयाद्यनात्मभ्यो नान्योऽहमस्मीत्यभिमन्यते; पवमविद्ययाऽऽत्मभूतमपि ब्रह्म- नप्तं स्यात् । तस्यैवमविद्ययाऽनाप्तब्रह्मस्वरूपस्य-प्रकृतसंख्यापूरणस्य, आ त्मनोऽविद्ययाऽनाप्तस्य सतःकेनचित्स्मारितस्य पुनः स्वस्यैव विद्ययाऽप्तिर्ये था—तथा भृत्युपदिष्टस्य सर्वात्मब्रह्मण आत्मत्वदर्शनेन विद्यया तदाप्तिरुपप- यत एव ॥

 ब्रह्मविदामोति पूरम्’ इति वाक्यं सूत्रभूतं सर्वंस्य् बल्यर्थस्य । (ब्रह्म अक्तात्पर्यम् विदाप्नोति परम् ’ इत्यनेन वाक्येन वेद्यतया सूत्रितस्य ब्रह्मणोऽनिर्धारितस्वरूपविशेषस्य सर्वतो व्यावृत्तस्वरूपविशेषसमर्पणसमर्थ स्य लक्षणस्याभिधानेन स्वरूपनिर्धारणाय(२) अविशेषेण चोक्तवेदनस्य ब्रह्मणो वक्ष्यमाणलक्षणस्य विशेषेण प्रत्यगात्मतयाऽनन्यरूपेण विज्ञेयत्वाय (३) महाविद्याफलं च ब्रह्मविदो यत्परप्राप्तिलक्षणमुक्तम्, स सर्वारमभावः सर्वे- संसारधर्मातीतब्रह्मस्वरूपत्वमेव, नान्यत् इत्येतत्प्रदर्शनय-एषQदाह्रियते-

 तदेषाऽभ्युतेति-‘तत्’ तस्मिन्नेव ब्राह्मणवाक्योतेऽर्थे “ एषा’ जुगयुक्ता ऽऽम्नत ।


संबन्धः। भूतमात्राभिः-भूतांशैः कृता ये बायाः परिच्छिन्नाश्चत्रमयादयःतदात्मदर्शिनं इत्य विद्यया विक्षेपकत्वरूपमुक्तम्; परमार्थं ब्रह्मस्वरूपं नास्तीत्यभावदर्शनमावरणलक्षणं लिङ्क यस्याः सा तथोक्ता । स्वरूपेऽप्यग्रहणविपर्ययौ भवत इत्यत्र दृष्टान्तमाह-प्रकृतेति । प्रकृ तसंख्यापूरणस्य दशमस्य नवैव वयं वतमह इति विपर्ययः, स्वरूपादर्शने च यथेत्यर्थः । अदर्शननिमित्तामनातिं विविच्य, दर्शननिमित्तामासिं विवृणोति-तस्यैवमिति ॥ आयं ब्राह्मणवाक्यं व्याख्याय, उत्तरं मन्त्रं संक्षेपतोऽर्थकथनेनावतारयति-ब्रह्मविदाप्नोती


(१) °त्मं-पथुः। ( २) ०मत्व-पाठः।।

श्रीवियारण्यमुनिकृते अनुश्रुतिप्रकाशे तैत्तिरीयकविद्याप्रकाशः

ब्रह्मवर्यां ब्रह्मविद्यां तितिरिः प्राह यामिमाम् । वक्ष्ये सुखावबोथाय क्रीडत्वत्र मुमुक्षवः ॥ १ ॥ दर्शादपितृमेधतेः कर्मभिर्बहुजन्मसु । अनुष्ठितैर्विविदिषा जायतेऽन्तिमजन्मनि ॥ २ ॥ ततो योगं समभ्यस्य संहितोपासनादिभिः । एकाग्रे साधितेऽथास्य विद्यां सुम्नयति श्रुतिः ।। ३ ।। सुत्रात्पूर्वं शन्तिमन्त्र जपायात्रोपवार्णितः । जपेन विना द्वेषाद्याः शम्यन्ति मनसि स्थिताः ॥ ४ ॥ ब्रह्मवित् परमेतीति सत्रं सर्वार्थसुचनात् । ज्ञेयं ज्ञानं फलं चेति सर्वेऽर्थाः खचिता इह ॥ ५॥ ज्ञेयं ब्रह्म तदीया धं झर्न स्याद्झता फलम् । सूत्रव्याख्यानरूपायामृच्येतद्विशदीकृतम् ॥ ६ ॥  सत्यं ज्ञानमनन्तं ब्रह्म’-इति ब्रह्मणो लक्षणार्थं वाक्यम् । सत्यादीनि हि ब्रह्मस्वरूपच्क्षणम् त्रीणि विशेषणार्थानि पदानि विशेष्यस्य ब्रह्मणः; विशेष्यं ब्रह, विवक्षितत्वाद्धेद्यतया; विशेषणविशेष्यत्वव सत्यादीन्येकविभक्त्यन्ता- नि पदानि समानाधिकरणानि; सत्यादिभिस्त्रिभिर्विशेषणैर्विशेष्यमाणं ब्रह्म विशेष्यान्तरेभ्यो निर्धार्यते । एवं हि तज्ज्ञानं भवति, यद्न्येभ्यो निर्धा रिठम् यथा लोके नलं महत्सुगन्ध्युत्पलमिति ।

 ननु-विशेष्यं विशेषणान्तरं व्यभिचरद्विशेष्यते-यथा नीलं रक्तं चोत्पल लक्षणस्य ऋक्षणम् मिति, –यदा ह्यनेकानि द्रव्याण्येकजातीयान्यनेकविशेषण- योगीनि, तदा विशेषणस्यार्थवत्त्वम्, न कस्मिन्नेव वस्तुनिविशेषणान्तरायो


त्यादिना । सर्वतो व्यावृत्तो यःस्वरूपविशेषः, तत्समर्पणे समर्थस्य लक्षणस्याभिधानेन स्वरू- पनिर्धारणाय""एषQदाह्रियत इति संबन्धः। बृहत्वाद्झेति व्युत्पत्तिबलेनास्ति किमपि महद्व स्त्वित्यविशेषेणं प्रतीयते; ततो लक्ष्योद्देशेन लक्षणविधानमिति प्रसिद्धिरुपपद्यते । अव्याकृतादि ब्रह्मशब्दवाच्यतया सजातीयम्, घटादि विजातीयम् ; तस्मात्सजातीयविजातीयव्यावर्तकतया सत्यादिलक्षणस्य लक्षणत्वप्रसिद्धिरुपपद्यते । लक्षणाभिधानद्वारेण स्वरूपविशेषप्रतिपादने तात्पर्यम्, इति वाक्यस्य व्यर्थतादोषः परिहृतः । पूर्वत्र ब्रह्मविदित्यनेनाविशेषेणोक्तं वेदनं यस्य ब्रह्मणःतस्य ‘यो वेद निहितं गुहायाम् ’ इत्यनेन प्रत्यगात्मतया वेदनं वक्तव्यमि त्येवमथं चर्तुदाह्रियत इत्याह--अविशेषेण चेति ।

 आपातप्रतिपन्नं विशेषणविशेष्यभावमादाय पदानि विभजते--सत्यादीनि हि त्रीणी ति । विशेषणार्थानतिव्यदृस्यर्थानि । कुतो विशेषणविशेष्यभावप्रतीतिः? इत्यत आह विशेषणविशेष्यत्वादेवेति ।‘ नीलं महत्सुगन्ध्युत्पलम् ’ इत्यादौ सत्येव विशेषणविशे ज्यभावे समानाधिकरणतयैकविभक्त्यन्तानि प्रसिद्धानि, एतान्यपि च तथाभूतानि- नाना- र्थगतविशेषणविशेष्यभावनिबन्धनानंति गम्यत इत्यर्थः। विशेषणविशेष्यभावस्य फलमाह एवं हीति ।

 विशेषणविशेष्यभावमाक्षिपति-नन्विति । नीलत्वं व्यभिचरदुत्पलं रक्तमपि संभवति,


 (१) तुल्य-सामान्यलक्ष्णं त्यक्त्वा विशेषस्यैव लक्षणं । न शक्यं केवलं वङ्गमितोऽप्यस्यन्वाच्यता श्लो. वा. शब्दपरिच्छेदे २ श्लोकः(२) कर्तव्यम्-पाठः। (३) ब्रह्मणो विशेषाः सत्यादयः, तैर्यदा ब्रह्म विशेषितम् , तदा सत्यादिविरुद्धेभ्योऽसत्यजाद्यपरिच्छिन्नेभ्यो निराकृतं ब्रह्म सिध्यति । यथा नीलमुत्पलम् , रक्तमुपकम्-इत्यादिप्रयोगे व्यक्यन्तरेभ्यो व्यावृतमुत्पळमवगम्यते, तथा यदन्येभ्योऽसत्यादिभ्यो व्यावृत्तमवधा येते तद्वद्-इत्येवं व्यावृत्तत्वे सति, सचिदेकतानं परिपूर्ण तदिति शतं भवति; व्यावृत्तिश्चेन्न शायते, तदाऽ- नृतादिभ्यो व्यावृत्त्यसिद्धेः, न ब्रह्म शातं स्यादित्यर्थः। गात्; यथाऽसावेक आदित्य इति, तथैकमेव च अदा न अदान्तराणि, येभ्यो विशेष्येत नीलोत्पळवत् । न, लक्षणार्थत्वाद्विशेषणांन गणनायदोषः । कस्मात्? यस्माल्लक्षणार्थप्रधानानि विशेषणानि, न विशेषणप्रधानान्येव । क पुनर्लक्ष्यल ययोर्विशेषणविशेष्ययोर्विशेष इति ? उच्यते—समानजातीयेभ्य एव निवर्त- कानि धिषणानि विशेष्यस्य, लक्षणं तु सर्वत एव, यथाऽवकाशदात्राकाश मिति लक्षणार्थं च वाक्यमित्यवोचाम ।


इति नीलं विशेषणं घटते; न तथा सत्यत्वादिकं व्यभिचरद्रबान्तरं लोके प्रसिद्धम्; ततः सजातीयस्य व्यवच्छेयस्याः वuिविशेष्यभावो न घटत इत्यर्थः । विशेषणविशेष्य- भावस्य तात्पर्येणाप्रतिपाद्यत्वात्अय्याकृतादिशीयब्रह्मपदार्थव्यवच्छेदेनानिर्वाच्यविशेषणवि शेष्यभावसंभवाद्य, तद्वारेण ब्रह्मलक्षणं विवक्षितमित्याह--नेति । संग्रहवाक्यं विवृणोति नायं दोष इत्यादिना । सर्वत एवेति --सजातीयाद्विजातीयाच-यथा महाभूतत्वेन सदृशभावात्पृथिव्यादेःविसदृशाचाऽऽत्मादेः। आकाशस्य व्यावर्तकमवकाशदातृत्वमित्यर्थः एतदुक्तं भवति--अतिव्याप्त्यादिरहितो व्यावर्तको धम लक्षणं न्यायविशेष इति मीमांस काः । ब्रह्मपदव्युत्पत्तिबलेन यदविशेषतः प्रतिपनं किंचिन्महदस्तीति तत् ‘सत्यं ज्ञानमनन्तम् ‘अनृतजडपरिच्छेदविरोधिस्वरूपम्-इति विशेषतः प्रतिपत्तव्यमिति विशेषावगतिशेषभूतं लक्ष णम्;प्रमितिस्तु प्रमाणादेवेति ।तार्किकाःपुनर्मुक्षणं केवळपैतिरेक्यडमानमाचक्षते, तदा लक्ष णादेव स्वभावविशेषप्रमितिः, यथा--गुणवद्व्यमितिलक्षणाखुणाश्रयत्वयोग्यस्वभावविशेषस्य प्रमितिः सामान्यप्रतिपन्नस्य द्रव्यपदाभिधेयस्य भवति; यद्वा व्यवहारसिद्धिः फलम्--गुणव व्यमिति व्यवहर्तव्यं गुणववान् , न यदेवं न तदेवम्, यथा रूपम ; तथा सत्यत्वादिमद्रन्नतिः व्यवहर्तव्यं सत्यत्वादिमवाद, न यदेवं न तदेवम्, यथा घट इति ; एतच खण्डनयुक्त्यसह मानमपि व्यवहाराङ्गं भवतीति नातीव सुक्ष्मेक्षिका कार्या ।


(१) °योर्वावि°-पाठः । ( २ ) सर्वं हि लक्षणमितरपदार्थव्यवच्छेदकम् ( न्या- वा- १. १. १४); व्यावृत्तिर्यवहारो वा लक्षणस्य प्रयोजनम् । तत्र व्यवहारो ( शब्दव्यवहारः, शब्दशक्तिग्रहः ) लक्षणज्ञानस्य प्रयोजनं, यथासादिमान् गौ–इति लक्षणज्ञाने सति, यं यं सास्नादिमन्तं पिण्डं पश्यति, तं तं गोशब्दवाच्यं प्रत्येति-इति । व्यावृत्तेः प्रयोजनत्वे सर्वे लक्षणं (अभिधेयत्वव्यावर्तकवादिवर्जम् ) व्यति रेकिहेतुर्भवति । एतच्च ‘व्यावृत्तिव्यवहारो वा लक्षणस्य प्रयोजनम् ’ इति परोक्तमेकं पक्षमाश्रित्योक्तम्, न तु स्वमतम्-ऋक्षणवाक्यमात्रस्य सिद्धान्तिभिरखण्डार्थताभ्युपगमात् । तुझ्य संक्षेप. श. १. ५१५-५३०. (३) लक्षणाधीना तावङ्क्ष्यस्थितिः, लक्षणानि चाऽनुपपन्नानि, ज्ञानाधिकरणादिलक्षणनिरूपणद्वारेण चक्रकाश पत्तेः”-इति खण्डनखण्डखाचे प्रथमपरिच्छेदे । तदर्थस्तु किं ज्ञानम् ?-इति प्रश्ने ज्ञानत्वयोगीति निर्वाच्यम्। पुनः किं शनत्वम् ?-इत्यनुयोगे सुखाद्यवृत्तिरात्मविशेषगुणवृत्तिर्जातिीति निर्वाच्यम् । जातिरेव का?-इत्य  "स्त्यदिशब्दा न परस्परं संबध्यन्ते परार्थत्वात्, विशेष्यार्थी .हि ते । अत एंव एवैको विशेषणशब्दं परस्परं निरपेक्ष ब्रह्मशब्देनं संबध्यते-‘सत्यं ब्रह्म, ज्ञानं ब्रह्म, ‘‘अनन्तं ब्रह्म ’ इति ।


 पुन विशेषणविशेष्यभावपक्षमवलम्ब्याह-संत्यादिशब्दा इति । ‘ सत्यं ब्रह्म’ इत्यु के, जाड्यव्यावृत्तिः परिच्छछेदव्यावृत्तिश्च ययपि लभ्यते, जडस्य परिच्छिन्नस्य सर्वस्यातृत त्वा; ‘शानं ब्रह्म’ इत्युक्ते चानृतपरिच्छेदव्यावृत्तिर्येभ्यते स्वप्रकाशस्य बाधाविषयत्वात्, प रिच्छेदग्राहकप्रमाणाविषयत्वाच; लक्षणमपि चैकैकं वैकल्पिकमदुष्टम्; ~तथाऽपि मन्दम तिव्युत्पादनाय स्यात् ।


नुयोगे चानुवृत्तिशनासाधारणं कारणमित्यभिधानीयम्-इति शानसिद्धौ जातिसिद्धिः, तत्सिद्धौ च तद्विशेषभूत शनवस्य सिद्धि, तत्सिद्धौ च शनसिद्धिरिति चक्रकम् । आदिशब्दात्तथैव ज्ञानसिद्धौ शानत्वसिद्धिः, तसिद्धौ च ज्ञानसिद्धिः-इत्यन्योन्याश्रयः । शनसिद्धौ ज्ञानसिद्धिरित्यात्माश्रयश्चेति । तथा लक्षणानि लक्ष्या धिकरणानि वाच्यानि; ततश्च किमधिकरणमिति प्रश्ने इहप्रत्ययविषय इति कथनीयम् ; कः प्रत्ययः ?–इत्य- नुयोगे च प्रत्ययत्वयोगीति वाच्यम् ; (के प्रत्ययत्वम् ?–इत्यनुयोगे च सुखाद्यवृत्तिरारमविशेषगुणवृत्तिजा तिविशेष इत्युत्तरम् ३ क आमा ? इति जिज्ञासायामात्मत्वाधिकरणम् , पुनरधिकरणमिहाप्रययविषय इति चक्रकं पूर्ववदेवान्योन्याश्रयारमाश्रयौ चेत्यादिः इति तत्र टिप्पणी । शाताधिकरणेति शंकरमिश्रसंमतः पाठः । तदर्थस्तु ‘लक्षणेन हि गन्धवत्त्वादिना ज्ञाते लक्ष्ये पृथिवीस्वरूपेऽधिकरणे प्रतिबन्ध-( व्याप्ति ) बलेन व्यव हाररूपमितरभेदरूपं वा साध्यं साधनीयम् । तत्र लक्षणज्ञानमन्यलक्ष्यसाधारण्येन भवदप्यकिञ्चित्करमिति व्यावृत्ततया तज्ज्ञानमुपेयम्; तद्यदि लक्षणव्यावृत्तिर्लक्ष्याधीना, तदाऽन्योन्याश्रयः ; लक्ष्यपरतन्त्रलक्षणा न्तराधीनत्वे चक्रकम् ; लक्षणे लक्षणान्तरम्, तत्रापि लक्षणान्तरमित्यपरावृत्तावनवस्था; एवं भवदप्याकि छिन्चत्करमिति । एवं जलादिसाधारण्येन शतायां पृथिव्यामितरभेदसाधनमकिञ्चित्करमितिव्यावृन्तायां तस्यां तत्साधनं वाच्यम्, तव्द्यवृत्तियदि प्रकृतलक्षणाधीना, तदान्योन्याश्रयः; लक्षणान्तरेण चेतदा प्रकृतलक्षणा नुपयोगः, तदपि लक्षणं व्यावृत्तायामेव तस्यामित्यधोऽधो धावन्त्यनवस्था । एवं प्रतिबन्ध( व्याप्ति ) ज्ञानसा ध्यशनादावप्यूह्यम् ” इति शंकरमिश्रव्याख्यायाम् ।

 (१) लौकिकदृष्ट्यनुसारिणमेकलक्षणपरत्वपक्षमुपपादयति-सत्यादिशब्दा इति। लोके हि सत्यमित्युक्ते व्यव हाराबाधितमात्रं प्रतीयते, न तु ब्रौव; एवं शानमित्युक्ते वृत्तिसंवलितमेव प्रतीयते; अनंतपदेन च कालाद्यपरि च्छिन्नमेव । अतोऽतिप्रसक्तार्थकवेन प्रत्येकं लक्षणत्वासंभवाद्विशिष्टे शक्तानां पदानांशुद्धे लक्षणया वृत्ति मङ्गीकृत्यैकलक्षणपरत्वमुक्तम् । अन्यव्यावृत्तिमुखेनैकार्थपर्यवसायिनां पदानां लक्ष्यार्थभेदेऽपि व्यवच्छेद्यभेदा पुनरुकार्थसंभवात्, न पदान्तरवैयौंम् । तत्रैतावान् विशेषो वार्तिककृद्भिरुक्तसत्यशानपदे सत्यत्वं ज्ञान त्वं विधायअर्थादितरव्यावृतिं बोधयतः; अनंतपदं तु साक्षादेव परिच्छिन्नतां वारयतीति । पवं सति धर्म धार्मिभावादिरूपो भेदो न प्रसज्यते । यतः सत्यपदं ब्रह्मणि श्रमसक्तमसत्त्वं वारयति, ज्ञानपदं जडत्वं, अनन्तपदं तु परिच्छिन्नत्वं वारयति, तत एवं व्यावृत्तिपरत्वात् ‘ नील्नुपलम् ’ इत्यादिवाक्यस्य यथा शुण गुणिभावसंसर्गपरत्वं विशिष्टपरत्वं वा भवति, तथाऽस्य वाक्यस्य न बोध्यम् , किं त्वखण्डार्थपरस्वमेवेत्यर्थः। तुळय-संक्षेप. श. १.१७८-१८८. सत्यमिति यद्रपेण यन्निश्चितं तद्रयं न व्यभिचरति, तत्सत्यम्; यद्रपेण अल सायम् येन्निश्चितं तद् व्यभिचरति, तदनृतमित्युच्यते । अतो वि कारोऽनृतम्–“वाचारम्भणं विकारो नामधेयं मृत्तिकेत्येव सत्यमे ,’ एवं ‘सदेव --"सत्यैम्" इत्यवधारणात् अतः ‘सत्यं ब्रह्म’ इति ब्रह्म विकाग्निर्तयति । अतः कारणत्वं प्राप्तं ब्रह्ममः । कारणस्य च कारकत्वम्, वस्तुत्वान्मृद्वद् ब्रह्म ज्ञानम् चिट्ठपता च प्राप्ता-अत इदमुच्यते ‘ज्ञानं ब्रह्म’ इति । ‘ज्ञानं ज्ञप्तिरवबोधः-भावसाधन ज्ञानशब्दः-न ज्ञानकर्ते, ब्रह्मविशेषणत्वात्सत्या- जन्ताभ्यां सह ।

 नहि सत्यताऽनन्तता च ज्ञानकर्तृत्वे सत्युपपद्यते । ज्ञानकर्तृत्वेन हि विकि यमाणं कथं सत्यं भवेद्नन्तं च ? यद्धि न कुतश्चित्मविभज्यते, तदनन्तम् । शनकर्तृत्वे च ज्ञेयज्ञानाभ्यां प्रविभक्तमित्यनन्तता न स्यात्--"यत्र"---“नान्य द्विजानाति स भूमा । अथ ‘‘यत्रान्यद्विजानाति तदल्पम्’ इति श्रुत्यन्तरात् ।

 नान्यद्विजानाति ’ इति विशेषप्रतिषेधादात्मानं विजानाति-इति चेत्, न; भूमलक्षणविधिपरत्वाद्वाक्यस्र –यत्र नान्यत्पश्याति’ इत्यादि भूम्नो लक्षणवि- धिपरं वाक्यम् । यथाप्रसिद्धमेवान्योऽन्यत्पश्यतीत्येतदुपादाय यत्र तन्नस्ति, स भूमेति भूमस्वरूपं तत्र शष्यते; अन्यग्रहणस्य प्राप्तप्रतिषेधार्थत्वात्, न स्वा- 'मनि क्रियास्तित्वपरं वाक्यम् । स्वात्मनि च भेदाभावाद्विज्ञानानुपपत्तिः । आ- रमनश्च विज्ञेयत्वे, शत्रभावप्रसङ्गः-–ज्ञेयत्वेनैव विनियुकत्वात्। एक एवाऽऽत्मा शेयत्वेन शातृत्वेन चोभयथा भवति इति चेत्, न युगपत्, अनंशत्वात्हि निरवयवस्य युगपज्ज्ञेयज्ञातृत्वोपपत्तिः । आत्मनश्च घटादिवद्विज्ञेयत्वे, शन पदेशानर्थक्यम् । न हि घटादिवत्प्रसिद्धस्य ज्ञानोपदेशोऽर्थवान् । तस्मात्, ज्ञातृत्वे सति, आनन्त्यानुपपत्तिः; सन्मात्रत्वं चानुपपन्नं शनकर्तृत्वादिविशेष


सत्यादिपदार्थव्याख्यानपूर्वकं प्रत्येकं व्यावर्यमाह-सत्यमिति--यद्रपेणेत्यादिना ।

 भावसाधन इति–भावव्युत्पत्तिकः । क्रियासामान्यं यद्यप्यन्यत्र भाव उच्यते, तथा ऽप्यत्र निर्विशेषे चिन्मात्रं भावव्युत्पच्या लक्ष्यते, सत्यादिशब्दसंनिधानात् इति द्रष्टव्यम् ।

 विशेषनिषेधः शेषाभ्यनुज्ञाविषयः’ इति न्यायेन, प्रासङ्गिकं स्वशतृत्वे तात्पर्यमाशङ्कय निषेधति-नान्यद्विजानातीत्यादिना । कर्तृत्वं, कर्मत्वं चैकक्रियावाच्छिः धर्मद्वयं


(१) छां. उ. ६.१.४ (२) ‘सदेन सौम्य’ इति प्रकृत्य तत्सत्यम् ’-इति नवकृत्वः श्रुतम् छा. उ. ६. २. १-६. ८ ७ (३ ) छां. उ. ७. २४. १ वत्वे सति सन्मात्रत्वं च सत्यम्, ॐ तत्सत्यम् ” इति श्रुत्यन्तरात् । तस्मा त्वत्यानन्तशब्दाभ्यां सह विशेषणत्वेन ज्ञानशब्दस्य प्रयोगात्, भावसाधनो नशब्दः । ‘ज्ञानं ब्रह्म’ इति कर्तृत्वादिकारकनिवृत्त्यर्थम्, मृदादिवद्- चिटूपतानिवृत्त्यर्थं च प्रयुज्यते ।

 ‘शनं ब्रह्म’ इति ! प्राप्तमन्तवरवम् -लौकिकस्य ज्ञानस्यान्तवत्वर्यु अङ्क अनन्तम् नाव् ; अतस्तन्निवृत्यर्थमाह-‘अनन्तम् ’ इति ।

 सत्यादीनामनृतादिधर्मनिवृत्तिपरत्वात्, विशेष्यस्य ब्रह्मण उत्पळादिवद्भ-

मृगतृष्णाभ्भसि स्नातः स्खपुष्पकृतशेखरः।
एष वन्ध्यासुतो याति शशध्ङ्गधनुर्धरैः” ॥

 इतिवच्छून्यार्थतैव प्राप्त सत्यादिवाक्यस्येति चेत्, न लक्षणार्थत्वात् । सत्यादिवाक्यस्य न शु विशेषणत्वेऽपि सत्यादीनां लक्षणर्थप्राधान्यम्-इत्यवो- न्यार्थता-ह्म वस्तुसव चाम । शून्ये हि लक्ष्ये, अनर्थकं लक्षणवचनं, अतो लक्ष णार्थत्वान्मन्यामहे नशून्यार्थतेति । विशेषणार्थत्वेऽपि च सत्यादीनां स्वार्था परित्याग एव ।


भिन्नाधिकरण्यं प्रसिद्धम्, स्वात्मनि च भेदाभावाद, निरुपपत्तिके स्वशातृत्वे तात्पर्यं कल्प यितुं न शक्यत इत्याह-स्वात्मनि चेति ।

 सत्यादीनि व्याट्टस्यर्धेनीर्मुक्तं तत्र शङ्कते--सत्यादीनामिति । प्रमाणान्तरसिइक्षु- त्पलादि विशेष्यं दृष्टं, ब्रन तु प्रमाणान्तराणसेद्ध--पदमात्रस्याप्रमाणत्वा, सत्यादीनां च व्यावृत्यर्थत्वात्, असदथं वाक्यं स्यादित्यर्थः । सिद्धत्वमात्रेण विशेष्यत्वे संभवति, प्रमा णान्तरविशेषणमनर्थकं केवलव्यतिरेकाभावाद; मिथ्यार्थस्य रज्जुसर्पादेः सदधिष्ठानत्वदर्श नाव्, प्रपञ्चस्यापि दृश्यत्वादिहेतुभिर्मिथ्यात्वेनावगतस्य सदधिष्ठानत्वं संभाव्यते; तस्य प्रप- बाधिष्ठानतया संभावितस्य स्वरूपविशेषलक्षणार्थमिदं वाक्यम्, ततो नासदर्थत्वमित्याह—न लक्षणार्थत्वादिति । विशेषणार्थत्वमभ्युपगम्याइ-विशेषणार्थत्वेऽपि चेति।‘नीलं ’ महम्’ इत्यादिविशेषणपदानि स्वार्थसमर्पणेन तद्विरुद्धव्यावर्तकानि प्रसिद्धानि; तथा सत्य शब्दोऽप्यबाधितसत्वे व्युत्पन्नःशनशब्दः स्वप्रकाशे विषयसंवेदने, ‘अनन्तोऽयमाकाशः’ इत्यादौ चानन्तशब्दो व्यापके–ततः स्वार्थसमर्पणेन विरोधिव्यावर्तकत्वान्न व्याखत्तिमात्र


(१) तै - उ . २• ६; छ. उ. ६. ८. ७. (२) १.  शून्यार्थत्वे हि सत्यादिशब्दानां विशेष्यनियन्तृत्वाuःसत्याद्यथैरर्थ वत्त्वे तु तद्विपरीतधर्मवद्धो विशेष्येभ्यो ब्रह्मणो विशेष्यस्व नियन्तृत्वमुपपद्यते। ब्रह्मशब्दोऽपि स्वार्थेनार्थेनेव । तत्रानन्तशब्दोऽन्तवत्त्वप्रतिषेधद्वारेण विशे क्षणम् । सत्यज्ञानशब्दौ तु स्वार्थसमर्पणेनैव विशेषणे भवतः।

 ‘तस्माद्वा एतस्मादात्मनः’ इति ब्रह्मण्येवाऽऽत्मशब्दप्रयोगाद्धेदितुरात्मैव आत्मैक्याद्रह्मणो - ब्रह्म–“ एतमानन्दमयमात्मानमुपसंक्रमति ”इति चात्मतां दर्शयैति; तत्प्रवेशाच्च–“ तत्स्द्वा तदेवाप्रविशेत् ’ इति च, तस्यैव जीवरूपेण शरीरप्रवेशं दर्शयति । अतो वेदितुः स्वरूपं ब्रह्म ।

 एवं तह्यमत्वाज्ज्ञानकर्तृत्वम्~आत्मा ज्ञातेति हि प्रसिद्धम्, ॐ स नित्यानन्तस्व - कामंयत » इति च कामिनो ज्ञानकर्तृत्वप्रसिद्धिः अतो तन्त्रं ब्रह्म ज्ञानकर्तृत्वाज्ज्ञप्तिर्नुहोत्ययुक्तम्, अनित्यत्वप्रसङ्गाच्च; यदि नाम झप्तिर्षीनमिति भावरूपता ब्रह्मणःतथाऽप्यनित्यत्वं प्रसज्येत, पारतन्त्र्यं च, धात्वर्थानां कारकापेक्षत्वात्, ज्ञानं च धात्वर्थःअतोऽस्यानित्यत्वं परत न्त्रता च । न, स्वरूपाव्यतिरेकेण कार्यत्वोपचारात्--आत्मनः स्वरूपं ज्ञप्तिर्न ततो व्यतिरिच्यते, अतो नित्यैव; तथाऽपि बुद्धेरुपाधिलक्षणायाश्चक्षुरादिद्धरै- विषयाकारपरिणामिन्या ये शब्दाद्याकारावभासाः त आत्मविज्ञानस्य विषयभूता उत्पद्यमाना एवाऽऽत्मविज्ञानेन व्याप्त उत्पद्यन्ते । त ' भदमखि- ज्ञानावभासाश्च ते, विज्ञानशब्दवाच्याश्च धात्वर्थभूता आत्मन एव धर्मा विक्रियारूपा इत्यविवेकिभिः परिकल्प्यन्ते ।


 किंच विशेषणस्य व्यावर्तकत्वं सति यावत्थं घटते, अतो विशेषणत्वानुपपयैव सदर्थत्वं वाच्यमित्याह--शून्यार्थत्वे हीति । यचोतं ब्रह्मशब्दोऽप्रसिद्धार्थ इति तत्राऽइ-ब्रह्म शब्दोऽपीति । “ बृह बृहि ठीौ ” इति धातोर्जज्ञेति शब्दो निष्पन्नो वृदौ महत्वे वर्तते । तच महत्वं देशतः कालतो वस्तुतश्चानवच्छिन्नत्वं संकोचकमानान्तराभावानिरतिशयमहत्वसं पन्ने धर्मिणि पर्यवस्यति । ततो वन्ध्यासुतादिशब्दविलक्षणो ब्रह्मशब्द इत्यर्थः । सत्यादिषु त्रिषु विशेषणेष्ववान्तरभेदमाह--तत्रानन्तेति ।

 अनन्तमित्यनेन चाऽऽत्मैक्यं ब्रह्मण उक्तमित्यभिप्रेत्यैक्ये शात्रतापयं दर्शयति-तस्मा ‘द्ध इत्यादिना । ब्रह्मण आत्मैक्यं चेद्विवक्षितं, तर्हि ज्ञानशब्दस्य भावसाधनत्वव्याख्यानं हीयेतेत्याह--एवं तर्हति। इतश्च भावव्युत्पत्तिरसंगतेत्याह-अनित्यत्वप्रसङ्गाच्चेति


(१) है. उ. २. ८. (२) °आरमतां दर्शयति' । इति केषुचिदादर्शपुस्तकेषु नोपलभ्यते । (३ ) है. उ. २. ६. (४) चू. ७. १. २. ४; है. ४. २. ६. (५) पृ. ५१  अयं जलणो विज्ञानंतत्सवितृकाशवदनयुष्यत्ववच ब्रह्मस्वरूपाव्यतिरिकं स्वरूपमेव तत् ; न तत् कारणान्तरसव्यपेक्षम्, नित्यस्वरूपत्वात् । सर्वभा वनांच तेमविभक्तदेशकालत्व, काव्यकाशादिकारणत्वात्, निरतिशयसूक्ष्म त्वाच्च न तस्याम्यविज्ञेयं, सूक्ष्मं, व्यवहितं, विश्रकृष्टं,भूतं,भवत्भविष्यद्वाऽस्ति; तस्मात्सर्वकं तदलमन्त्रवणञ्च- “अपाणिपादो जवनो ग्रहीता, पश्यत्यचक्षुः स शृणोत्यकर्णः । स वेति वेद्य, न च तस्यास्त बेता, तमाहुरम्यं पुरुषं महान्तंम् ” ॥ इति

 नहि विज्ञातुर्विज्ञतेर्विपरिलोपोविद्यतेऽविनाशित्वान्न तु तद्वितीयमस्तिं इत्याद्भृतश्च ।

 विज्ञातृस्वरूपव्यतिरेकात्करणादिनिमित्तानपेक्षत्वाच्च ब्रह्मणो ज्ञानस्वरूप वेऽपि नित्यत्वप्रसिद्धिः अत नैव धात्वर्थस्तत्-अक्रियारूपत्वात् । अत एव च न शनकर्ते ।

 वस्मादेव च न ‘ज्ञान’ शब्दवाच्यमपि तद्रह्म । तथाऽपि तद्भासवाचकेन ब्रह्मणोऽवच्यत्वम् बुद्धिधर्मविशेषेणं शनशब्देन तद्वक्ष्यते, न तुच्यते;


वृत्तिमदन्तःकरणोपहितत्वेनाऽऽत्मनो ज्ञातृत्वं, न स्वतः, कार्यत्वं च ज्ञानस्यान्तःकरणवृत्यु पहितत्वेन, तत आत्माभिनत्वेऽपि ब्रह्मणौ न शनकर्तृत्वं, नापि कार्यत्वं प्रसज्यत इत्याह—न स्वरूपेति ।

 नित्यं चेज्ज्ञानं, तर्हि तत्र ब्रह्मणः कर्तृत्वाभावे कथं सर्वज्ञत्वमित्यत आह-सर्वभा वानां चेति । संविदध्यवधानमेव हि विषयस्य सिद्धिः, सवं च संवित्स्वभावेन जल गाऽव्यवहितमिति सर्वशं ब्रह्मोपचर्यत इत्यर्थः । नित्यं ज्ञानं ब्रह्मणि विषयत इत्यत्र मन्त्रसं मतमाह-मन्त्रवणचोद्यते ।

 ब्रह्मनित्यं, ज्ञानत्वालैकिकज्ञानवदित्यादि चोवमप्युक्तन्यायेन निरस्तमित्याह-विज्ञातु स्वरूपेति । लैकिकज्ञानस्य करणादिसापेक्षत्वादनित्यत्वम् । आत्मस्वरूपं तु ज्ञानं न करणादिसापेढे,-सकलकरणव्यापारोपरमेऽपि सुषुप्ते भावाव; अन्यथा सुषुप्तिसिद्धयनुपपत्तेः परामर्शसंभवप्रसङ्गा;-अतः श्रुतितात्पयंगम्ये ऽर्थे न सामान्यतोदृष्टस्य प्रवेश इति भावः । आत्मनः स्वरूपभृतं शनं कारकसाध्यं धात्वर्थत्वादिति चासिद्धमित्याह-अत इति । नित्यात्मस्वरूपत्वादेवेत्यर्थः । अत एव चेति । नित्यत्वादेव ज्ञानस्य, न तत्र कर्तृत्वमपि जण आपादयितुं शक्यते ।

 लौकिकानित्यज्ञानविलक्षणत्वादेव च ज्ञानशब्दवाच्यमपि ब्रह्म न भवतीत्याह--तस्मादेव


(१) थे.उ. ३. १९ (२) बु. उ. ४. ३. ३०. (३) विषयेण–पाठः शब्दप्रवृत्तिहेतुजात्यादिधर्मरहितत्वात्; तथा ‘स्सत्य’ शब्देनापि--सर्वविशे यप्रत्यंस्तमितस्वरूपत्वाब्रह्मणःबाह्यसत्तासामान्यविषयेण सत्यशब्देन लक्ष्य ते- सत्यं ब्रह्म ’ इति, न तु 'सत्य' शब्दवाच्यमेव ब्रह्म । एवं सत्यादिशब्दं इतरेतरसंनिधावन्योन्यनियस्यनियामकाः सन्तः सत्यादिशब्दवाच्यान्निवर्तको


चेति । कथं तर्हि ‘शनं’ बजेति प्रयोगः ? तत्राऽङ्ग-तथाऽपीति। शब्दस्य प्रवृत्तिहेतवो जत्यादिधर्मा ‘गौः, ‘क’ इत्यादौ, तदभावाच्छब्दान्तरेणापि वाच्यं न भवतीत्याह तथेति । तथा ‘सत्य’ शब्देनापि न वाच्यं अत्रेति शेषः। एतत्स्फुटयति-सर्वविशेषते । सत्ता यस्यास्ति तत्सत्यमिति लोकरूहिः । सत्ता चानुगतरूपं सामान्यंव्याघ्त्ताः सत्ताविशे षाः । स चायमद्ववृत्तव्यावृत्तभावो न वस्तु परस्परापेक्षसिद्धत्वाय-अतो यस्मित्रयं व्यावृत्तावदृत्तभावः काल्पितः, तदव्यावृत्ताननुगतं ब्रह्म लक्ष्यत इत्यर्थः। एवमेकैकस्य शब्दस्यार्थयुक्त्वा वाक्यार्थमाह-एवं सत्यादीति । यद्यपि सत्यादिशब्दानां ब्रह्माण मुख्योऽन्वयःतथाऽप्यरुणयैकहायन्यादिर्वेत्पार्धिकान्वयेनेतरेतरसंनिधावन्योन्यस्य वृत्तिनिया- मका भवन्ति-शनेन विशेषणात् ‘सत्य ' शब्दो न जडे कारणे वर्तते, सत्येन विशेषणात्


(१) वात्सल्यानन्तसामानाधिकरण्यात्तथा। °त्वात्सत्यानन्तशब्दाभ्यां सामानाधिकरण्यात्तथा इति वा पाठः । (२) प्रत्यस्तमितभेदं यत्सत्तामात्रमगोचरम्। वचसामारमसंवेद्य तज्ज्ञानं ब्रह्मसंशितम् ।। तच्च विष्णोः परं रूपमरूपाख्यमनुत्तमम् । तद्विश्वरूपवैरूप्यलक्षणं परमात्मनः । -विष्णु- पु. ६. ८५३-४

(३) ‘गौः, ‘शुङ,’ चर’ डित्थः-इत्यादौ चतुष्टयीशब्दानां प्रवृति–इति ‘फ़ल्छ’ इति शिवूसने महा भाष्ये । “षट्चीगुणक्रियाजातिरूढयः शब्दहेतवः । नात्मन्यन्यतमोऽमीषां तेनात्मा नाभिधीयते” ॥ नै. सि. ३. १०३. कचित्वष्ठयर्थः संबन्धः शब्दप्रवृत्तिनिमित्तम्, यथाराजपुरुष इत्यादिः कचिह्नणयोगः, यथा-शुक्लः पट इत्यादिः; क्वचिक्रियायोगः, यथा-पाचक इत्यादिः, क्वचिजातियोगः, यथा गौ, अश्वः, पुरुष इत्यदिः क्वचिदूढिः, यथा-आकाशः, द्यौः, अभ्रमित्यादिः। एतेषां शब्दप्रवृत्तिनिमित्तानाम् -अन्यतमस्याप्यात्मन्यस झ्वात्-अगुणत्वात्, अविक्रियत्वात्, असामान्यत्वात्, प्रमाणान्तरायोग्यत्वेनागृहीतसंबन्धत्वाच-अभावा नाभिधेय आत्मेत्यर्थः । तुल्य-संक्षेपशा. १. २३९. (४) अनेकपदात्मके वाक्ये एकपदप्राधान्येनान्वयस्य वक्तव्यत्वात् प्रतिपदार्थं प्राधान्ये चान्वयाप्रतिपत्तेः, वाक्यप्रयोगवैययंपातात्, अस्य च वाक्यस्य ब्रह्लक्ष- णपरत्वात्, लक्षणानां च लक्ष्यार्थत्वात्, तद्वाचिपदप्राधान्येनान्वयात् युक्तोऽयमुक्तो विभाग इति भावः । यद्येवं, ‘ सत्यं ब्रह्म '१ ‘ शतं ब्रह्म ’ इति प्रकारेणान्वयः स्यात्; तथाच सत्यादीनां परस्परमेकत्वासिद्धेः, एकत्रह्मस्वरूपलक्षणता तेषां न स्यात्, अनेकस्यैकस्वरूपत्वायोगात्-इत्याशङ्कश्च तेषां एकार्थदच्छेदकतया मिथ एवं संदृष्टान्तमाह-यथा “ अरुणया पिङ्गाक्ष्यैकहायन्या सोमं क्रीणाति'-(तै. सं. १. १. ६. ७.; ७. १. ६. २.; जै. स. ३. १. १२.) इत्यत्र क्रयवाचिना क्रीणातीतिक्रियापदेनारुणादिपदमेकक्रयावच्छे दकतयैकवाक्यभावं गच्छति, तद्वदेकस्यैव ब्रह्मवस्तुनो लक्षकतया सत्यादीनां विशेषणत्वाद्विशेषणानां च लक्षकाणां लक्ष्यस्वरूपैकपर्यवसाननियमाद्युक्तमेषामेकत्वम् । तुलय-संक्षेप. शा. १. १७५-६.

य बैंड निहितं गुहंयां प्रमें व्योमन् ।

अर्हणो लक्षणार्थाश्च भवन्तीतिअतः सिद्धं “यतो वाचो निवर्तन्ते । अप्राप्य मनसा सह ‘, ‘अनिरुतेऽनिलैयने ” इति च-अवाच्यत्वं, नलोित्पलवद्वा क्यार्थत्वं च ब्रह्मणः ।

 र व्याख्यातं ब्रह्म यो वेद विजानाति निहितं स्थितं गुहायाम्, (२) गूहतेः गुहाय-उदैौ अब्या- संवरणार्थस्य, निगूढाअस्यां ज्ञानज्ञेयज्ञातृपदार्था इति गुहा कृतं परमं व्योम बुद्धिः, गूढावस्यां भोगापवर्गे पुरुषार्थाविति वा, तस्यां


‘शन ' आन्दो न विषयसापे जाने वर्तते, ज्ञानेन विशेषणान्न ‘अनन्त' शब्दो शतुव्य तिरिकं वर्ततेततश्च सत्यादिशनेन यौकिकं वाच्यंतद्विट्क्षणेन भवितव्यम्-इति संभावय न्त सकळौकिकाध्यासाधिष्ठानं ब्रह्मत्वेन लक्ष्यन्तीत्यर्थः । ततः किं फलतीत्यत आह अतः सिद्धमिति । वाचकशक्त्या बोधकत्वानङ्गीकारात्‘अवाच्यत्वम् ’ सकलनिष्टव्यवच्छे- देनैकस्यैव लक्ष्यत्वाभ्युपगमाच गुणगुण्यादिसंभेदरूपवाक्यार्थ च ब्रह्मणः सिद्धमित्यर्थः ।

 बुद्ध कार्यं यदनुगतं परमे व्योमाव्याकृतास्यं, तस्मिन्निहितमिति सप्तमीद्वयं वैय


(१) है. ३. २.४,९. (२) है. ड. २.७. (३) आत्मनो बुद्धिसाक्षिणो शेयं परं ब्रहेत्युक्ते तयोर्भेदबु द्विरुपजायते, तन्निवृत्त्यर्थं बुद्धौ बाह्याकाशापेक्षया प्रकृष्टं यदाकाशम् , तत्र निहितं ब्रह्मत्युच्यते; तथाच शेयं ब्रह्म साक्षिणि तावन्मात्रमवशिष्यते, सोऽपि साक्षी ब्रह्ममात्रम् इति न तयोर्भदशकस्ति । (४) तत्त्व- मस्यादिमहावाक्यस्य, तथा सत्यं ज्ञानमनन्तं ब्रहृत्याद्यवान्तरवाक्यस्य पदधर्मः सामानाधिकरण्यं प्रथमं भवति। अपर्यायपदानामैकार्थवृत्तित्वं सामानाधिकरण्यम् । इइ पदानामेकविभक्त्यन्ततयैकार्थबोधानुगुणव्यापारवः त्वात् सामानधिकरण्यं प्रथमं प्रत्येतव्यम् । सति च तस्मिन्सामानाधिकरण्ये वाच्यपदार्थानां परस्पर- विशेषणविशेष्यभावेनान्वयः स्यात् । वाक्यवृत्तेरनवगमे वाक्यार्थानवगमात् , अथान्वयावगमस्य पदान्वया . वगमानन्तर्यम् । विशेषणविशेष्यभावो नाम व्यावर्तकब्यावत्र्यभावः। यतो विशेषणैर्विशेष्यं सजातीयादेव्य- वर्यते; अर्थाद्देिशेषणान्यपि तदेकनिष्ठतया नियम्यन्ते; अन्यथा तद्विशेषणत्वायोगात् । वाच्यपदार्थविरोध- स्फूर्त वाच्यपदायैः सह वाक्यतात्पर्यविषयस्याखण्डैकरसब्रह्मणो लक्ष्यलक्षणसंबन्धः । इतरत्र हि गामा नयेत्यादिशब्दाः क्रियाकारकसंसर्ग प्रतिपादयन्ति । ‘उद्भिदा यजेत ’ इति चेदिंचागशब्दयोरेकार्थत्वेऽपि नियोगाकांक्षा विद्यते । नीलमुत्पलमित्यत्र गुणगुणिनोंभेदाभेदैौ प्रतिपाद्यौ । एकार्थप्रतिपादकेष्वप्यन्येषु शब्देषु लिङ्गसंख्ये अवर्जनीये । वेदान्तास्तु न तथा संसर्ग वा, साकांक्षार्थं वा, भेदाभेदौ वा, लिङ्गसंख्याविशिष्टं वा, प्रतिपादयन्ति । किन्तु अभिधावृत्रया, लक्षणावृत्या, जहदजहलक्षणया, उपाधिद्वारा वाऽखण्डैकरसमेव जगत्का रणसामान्यानुवादेन प्रतिपादयन्ति । शानानन्दशब्दौ व्यक्यंशापरित्यागेन मुख्यधृत्या वर्तेते; एकादिशब्दास्तु जइट्टक्षणया, तत्त्वमसीत्यादयो जहदजइछक्षणया, सर्वशदयास्तूपाधितः। तुलय-नै. सि. ३. ९. शातव्यं ब्रह्म यत्तत्किमिति चेत्तस्य लक्षणम् । सत्यं शानमनन्तं यत्तद्रतेत्यवगम्यताम् ॥ ७ ॥ आकाशादि जगत्सर्वमनृतं मायिकवतः । नानृतं ब्रह्म तेनैतत्सत्यमित्यभिधीयते ॥ ८॥ परमे प्रकृष्टे व्योमन्व्योम्न्यानाशेऽव्याकृताल्ये तद्धि ‘ परमं व्योम ’ “एतस्मि न्नु खल्वझरे गाग्र्याकाशः” इत्यक्षरसंनिकर्षादः(२) गुह्य ब्योमन्-इति वा अव्याकृतमेव गुह्य सामानाधिकरण्यात्, अव्याकृताकाशमेव गुहा; तत्रापि निगूढाः सर्वे पदार्थात्रिषु कालेषु कारणत्वात्सूक्ष्मतरत्वाच्च तस्मिन्तर्निहितुं हृदयाकाश एव ब्रह्म; () हार्दमेव तु परमं व्योमेति न्याय्यं, विज्ञानाङ्गत्वेने परमं व्योम व्योम्नो विवक्षितत्वात् ।


धिकरण्येन व्याख्यातम् । व्योमशब्दस्य भूताकाचे रूढिं परित्यज्य, किमित्यव्याकृतविषयत्वं व्याख्यातम्? तत्राह--तदीति । भूताकाशस्य कार्यत्वेनापरमत्वाव, अव्याकृताकाशस्य कारणत्वेन परमत्वविशेषणसंभवाव्, शास्त्रान्तरे शतंपथे चाक्षरेण बह्मणा सामीप्याव गमाव, अव्याकृतं व्योमशब्देन लक्ष्यत इत्यर्थः । एवं पराभिप्रायेण व्याख्यायस्वाभिप्रायं व्याचष्टे-हार्दमेव त्विति । हृदयावच्छिन्ने धृताकाशे या गुहा, तस्य–बुद्धौ-साक्षितया ‘निहितम्’ अभिव्यक्तं ब्रॉोति व्याख्यानं युक्तम्-द्रष्टुभेदेन ब्रह्मण आपरोक्ष्यलाभाव ; अन्यथा समष्टिरूपेऽव्याकृते मायातत्वेऽवस्थितं जलेत्युक्ते ब्रवणः पारोक्ष्यं प्रसज्येत, पारोक्ष्येण च ज्ञानं नापरोक्षसंसाराध्यासनिवर्तकम् । तस्मादपरोक्षद्रष्टचैतन्याभेदेन ब्रह्मणः स्वहृदये प्रत्यक्ष- ताया विवक्षितत्वाद्दयाकाशमेव विज्ञानशेषभूतं विवक्षितमित्यर्थः।


जगज्जडं स्वतः स्फूर्तिराहित्याद्रह्म तु स्वयम् । स्फुरतीत्यजडं तेन शनमित्यभिधीयते ॥ ९ ॥
जडं घटद्यन्तवत्स्याद्देशकालादिवस्तुभिः ।न देशादिकृतोऽन्तोऽस्यब्रह्मानन्तं ततः स्मृतम्।। १० ॥
देशकालाद्यन्यवस्तुत्रयं मायाविशंभितम् । ब्रह्म सत्यं मायिकैस्तैः परिच्छिन्नं कथं भवेत् ॥ ११ ॥
जडानृतपरिच्छिन्नव्यावृस्यैव पदत्रयम् । लक्षकं स्यादखण्डस्य यत्तद्रनेति बुध्यताम् ॥ १२ ॥

                                       तैत्तिरीयकविव्यप्रकाशः

 (१) वृ. उ. ३. ८.११ (२) हृदयपुण्डरीकस्य मध्ये स्वांगुष्ठपरिमितो यः प्रसिद्ध आकाशःस एवात्र परमं व्योमेत्युच्यते । जागरणव्यवहारहेतुंस्वमव्यवहारहेतुं देहमध्यवर्याकाशं बाह्याकाशं चापेक्ष्य सर्वदुःखर हितयोः सुषुप्तिसमाध्योः स्थानत्वेन हृदयाकाशस्योत्कृष्टत्वं युक्तम् । तस्मिन्नाकाशेऽवस्थिता बुद्धिर्गुहा, तस्यां शतृशेयशानरूपत्रिपुटीव्यवहारस्य भ्रान्तिविवेकाभ्यां संपादितयोर्भागमोक्षयोश्च निगूढत्वात्तया बुध्योपलभ्यत्वेन ब्रह्म तत्र निहितम् । तत्र हि प्रत्यग्ब्रह्मास्ति । तुलय-सर्वत्रापि स्थितं ब्रह्म बुद्धावे वोपलभ्यते । गुहायां निहितं तेन बुद्धिस्थं वेद ईरितम् ” । आत्मपु. १०. १८६; तथा चोक्तं योगभाष्ये ( ४. २२. ) न पातालं न च विवरं गिरीणां नैवान्धकारं कुक्षयो नोदधीनाम् । गुहा यस्यां निहितं ब्रह्म शाश्वतं बुद्धिवृत्तिमविशिष्टां कवयो वेदयन्ते → ॥ ६ गुहाहितं गहरेष्ठं पुराणम् ” (कठ. उ. २. १२.) इत्यादिश्रुतिषु यस्यां गुहायां शाश्वतं ब्रह्म निहितमित्युक्तं सा गुहा, न पातालादि-किन्तु अविशिष्टां ( चित्तादात्म्यापन्नां ) बुद्धिवृर्ति-ज्ञानवृत्तिमेव पण्डिताः पश्यन्ति इति संक्षेपार्थःपंचदशी ३. २. (३) ०नोपासनाङ्गत्वेन-इत्यधिको पाठः । १६

सोऽनुते सर्वान्कामान्सह । ब्रह्मणा विपश्चितेति॥

यो वै स बहिश्च पुरुषादाकाशः यो वै सोऽन्तः पुरुष आर्काः योऽयमन्तर्युद्य आकोशः इति श्रुत्यन्तरात्मसिद्धे हार्देस्य ब्योङ्कः परमत्वम् । तस्मिन्ह्याद्री व्योम्नि या बुद्धिर्तेझ, तस्यां निहितं बह-तहृत्य वीि विक्ततयोपलभ्यते-इति । न ह्यन्यथा विशिष्टदेशकालसंबं न्धोऽस्ति ब्रह्मणःसर्वगतत्वान्निर्विशेषत्वाच्च

 स एवं ब्रह्म विजानन्, कोमेत्याह-अश्नुते . भुङ्क । कि मस्मदादिवतुपुत्रस्वर्गादीन्पर्यायेण ? नेत्याह-सह युगपदेकक्षणोपारूढानेवैकयोपलब्ध्या सवितृ प्रशवान्नित्यया, ब्रह्मस्वरूपाव्यतिरिकया, यामवोचाम ‘सत्यं ज्ञानमनन्तः इति । एतत्तदुच्यते—ब्रहमणा सहेति । ब्रह्मभूतो विद्वान्ब्रह्मस्वरूपेणैव सर्वान्का


 यदुकं भूताकाशस्य परमत्वानुपपत्तिरिति तत्राह-यो वा इति । नतु निहितशब्दः स्थितिं भूते, कथं विविकतया स्फुटतयोपलम्भाभिप्राये ण व्याख्यायते ? तत्राऽऽह-न हीति। अन्यथेति । उपलभव्यतिरेकेण


(१ ) छां. ६. ३. १२. ७-८-९. (२) अ विद्यध्यस्तबुद्धिसम्बन्धकृतकर्तृत्वादिधर्मवत्वादात्मनो बुद्धौ निहितवोक्तिः । अथवा सात्विकबुद्धिवृत्त्या “ ब्रह्मास्मि ’ इतिवाक्योत्थया ब्रह्मणो दर्शनाद्र बुद्धिस्थमुक्तम् । (३) तद्यावृत्त्या-वाणीविलासमुद्रितपुस्तके पाठः । (४) निरवशिष्टन् कामान् भो’-इति पाठः (५) सर्वशत्रह्मरूपेण । इयं तृतीया ‘पुत्रेण सहऽऽगतः -इतिवन्न सहयोगलक्षणा, अपितु ‘श्वेतच्छत्रेण राजानमद्राक्षीत् ’ इत्यादिवत् , इत्यंभावे तृतीया । सहशब्दस्य युगपदर्थत्वेऽपि यौगपद्यस्य भेदसापेक्षवा दप्रसक्तिरितिचेत् न, ’अहं ब्रह्मास्मि ’ इति ज्ञानादज्ञाननिवृत्या तत्कार्यासत्यपरिच्छेदादिनिवृत्तेः साक्षा कृतब्रह्मा ब्रह्मविदात्मरूपेण ब्रह्मरूपेण च सर्वानानन्दान् यौगपद्येनानुभवति

तादृग्ब्रह्म कथं विद्यादिति चेदभिधीयते । गुहायां परमे व्योम्नि स्थितं ब्रह्म तु वेद यः ॥ १३
देहादभ्यन्तरः प्राणः प्राणादभ्यन्तरं मनः । ततः कर्ता ततो भोक्ता गुहा सेयं परंपरा ॥ १४
पंचकोशगुहायां यदनं कारणं स्थितम् । तव्द्योम परमं तस्मिन्निगूढं ब्रह्म तिष्ठति ॥१५
जीवे चैतन्यमेवात्र निगूढमिति चेत्तदा। तथैव ब्रह्मतां विश्वज्जीवत्वभ्रान्तिहानये ॥ १६ ॥
स्वतो ब्रह्मव चैतन्यं जीवत्वं प्राणधारणात् । कोशतादाम्यविभ्रान्त्या भात्यस्य प्राणधारणम् ॥१७॥
वक्ष्यमाणविवेकेन तत्तादाम्यमपोह्यते मह्मसात्कृतिस्त्वीदृग्बोधेनैव न चान्यथा १८
बाह्य जगत्पंचकोशांश्चापोह्यान्तर्मुखस्य धीः । ब्रह्म साक्षात्करोत्येव सर्वोपाधिविवर्जितम् ।। १९
सोपाध्येव बहिर्जुष्टया भाति ब्रह्म न तावता । अपैति जीवता तस्मादन्तदंष्टयैव बुध्यताम् ।। २०
बहिर्दष्टिर्जगज्ञानं तस्य सत्यवधीरपि । विवेकात्सत्यताऽपैति जगज्ञानं तु योगतः ॥ २१
बर्हिर्टष्टावेपेयातामन्तर्देष्टया यदीक्ष्यते । निगूढं जीवचैतन्यं तद्वति प्रपश्यति ॥ २२

भान्सहाश्नुते, न यथोपोधिकृतेन स्वरूपेणाऽऽत्मना जळसूर्यकादिवत्प्रतिबिम्ब- भूतेन ससरिकेण धर्मादिनिमित्तापेक्षश्चक्षुरादिकरणपेक्षांश्च सर्वान् कामा न्पर्यायेणाश्नुते लोकः । कथं तर्हि ? यथोक्तेन प्रकारेण सर्वज्ञेन, सर्वगते, सर्वां त्मना, नित्यब्रह्मात्मस्वरूपेण धर्मादिनिमित्तानपेक्षांश्चक्षुरादिकरणनिरपेक्षश्च सर्वान्कामान्सहैवाश्नुत इत्यर्थः । विपश्चिता मेधाविना सर्वलेखेन । तद्धि वैपश्चित्यं यत्सर्वज्ञत्वं, तेन सर्वक्षस्वरूपेण ब्रह्मणाऽनुत इति । इतिशब्दो मन्त्रपरिसमाप्त्यर्थः ।


 सर्वं एव वल्लघथं‘ ब्रह्मविदाप्नोति परम् ’ इति ब्राह्मणवाक्येन सूत्रितःस उत्तग्रन्थसंगतिः च सूत्रितोऽर्थः संक्षेपतो मन्त्रेण व्याख्यातःपुनस्तस्यैव वि स्तरेणार्थनिर्णयः कर्तव्यः इत्युत्तरस्तद्वत्तिस्थानीयो ग्रन्थ आरभ्यते—‘तस्मा द्वा एतरमात्’ इत्यादिः।

 तत्रं च ‘सत्यं ज्ञानमनन्तं ब्रह्म ’ इत्युक्तं मन्त्रादौ; तत्कथं ? सत्यं ५’ अनन्तं ब्रह्मण आनन्यप्रपञ्चः चेति? अत आह।तत्र त्रिविधं ह्यानन्त्यं–देशतःकालतःवस्तु


 अवियावस्थायां ये सुखविशेषा हिरण्यगर्भायुपाधिषु भोग्यत्वेनाभिमताः, तेषां सर्वेषां बला नन्दाव्यतिरेकाव , ब्रवीभूत विद्वान्सर्वानैवाऽनन्दानश्वत इत्युपचारेण बहुवचनमित्यर्थः॥


वृत्तमनुवदत्युत्तरग्रन्थावतारणाय -सर्वं एवेत्यादिना ।


(१) न तथा यथावा. वि. पाठः। (२) सर्वपदार्थानां त्रिधा परिच्छिन्नत्वात्, ब्रह्मणोऽपि वस्तुत्वेन विभक्तत्वात् , रज्जुसर्पवदेव सत्यत्वायोगात्, असत्यत्वादेव जडत्वात् , कोशपंचकविलक्षणं सत्यशानानन्तानन्दा त्मकं निर्विशेषं निर्भयं ब्रह्मात्मेत्युक्तो मन्त्रार्थो न सिध्यति–इति चेत्, न--सर्वजगत्कारणत्वाद्रह्मणस्त्रि- विधमानन्यं सिध्यति; अतश्च सत्यत्वं, शानवं च तस्मिन्नुपपद्यते । तच्चानन्त्यं सर्वकारणत्वकृतमनन्तरमेव प्रकटीक्रियते । (३) अविद्यावस्थायामुपाध्यवच्छेदाद्विभक्तवदभिव्यक्तेर्बहूक्तः।

दृष्टे तस्मिन्परप्राप्त्या विदुषोऽतिशयोऽत्र कः । इति चेद्युगपत्सर्वकामाप्तिरधिका भवेत् ॥ २३ ॥
काम्यन्ते विषयानन्दा निखिलैः प्राणिभिः सदा । ब्रह्मानंदस्य ते सर्वे देशा इत्यपरा श्रुतिः ॥२४
आनन्दहेतवो बाह्या विषया इति विभ्रमात् । कामयन्ते बहिर्देष्टया विषयान्प्राणिनोऽखिलाः ।२५।
अभीष्टविषये लब्धे धीः प्रत्यावृत्य तम्। ब्रह्मानंदं क्षणं भुक्त्वा बाहुं कामयते पुनः।। २६ ।।
क्षणिकत्वालेशतास्य पूर्णस्याप्युपचर्यते । विषयानंदता भ्रान्त्या ब्रह्मानन्दो हि वस्तुतः ।। २७ ॥
अन्तर्दष्टया विवेकी तु ब्रह्मानन्दं सदेक्षते । अन्तर्भवन्ति क्षणिकाः सर्वे तस्मिन्निरन्तरे ।। २८ ॥
तत्वविद्ह्मरूपेण सर्वान्कामान् सहाश्नुते । इत्येषोऽतिशयो ब्रह्म-प्राप्तिरूपं फलं श्रुतम् ।२९ ॥

                                   तैत्तिरीयकविश्वप्रकाशः 

तति । तद्यथा-देशतोऽनन्त आकाशःनहि देशतस्तस्य परिच्छेदोऽस्ति न तु काळतश्चाऽऽनन्त्यं वस्तुतश्चाऽऽकाशस्य । कस्मात्? कार्यत्वात् । नैवं ब्रह्माण आकाशवत्कालतोऽप्यन्तवस्वम्, अकार्यत्वार ; कार्यं हि वस्तु कालेन परिच्छि द्यते, अकार्यं च ब्रह्म, तस्मात्कालतोऽस्यानन्त्यम् । तथा वस्तुतः । कथं पुनर्व स्तुत अनन्यः १ सर्वानन्यत्वात् । भिन्नं हि वस्तु वस्त्वन्तरस्यान्तो भवति, वस्त्वन्तरबुद्धिर्हि प्रसक्तद्वस्त्वन्तरान्निवर्तते; यतो यस्य बुद्धेर्निचैतिः, सं तस्यान्तः । तद्यथा गोत्वबुद्धिवत्वान्निवर्तेत इत्यश्वत्वान्तं गोत्वमित्यन्तवदेव भवति --स चान्तो भिन्नेषु वस्तुषु इष्टः नैवं ब्रह्मणो भेदःअतो वस्तुतो ऽप्यानन्त्यम् ।

 कथं पुनः सर्वानन्यत्वं ब्रह्मणः इति?--उच्यते, सर्ववस्तुकारणत्वात् सर्वेषां हि वस्तून कालाकाशदूनि कारणं ब्रह्म । कार्यापेक्षया वस्तुतोऽन्तवस्व मिति चेत्, न;अनृतत्वात्कार्यवस्तुनः—नहि कारणव्यतिरेकेण कार्यं नाम वस्तु तोऽस्ति, यतः कारणबुद्धिर्विनिवर्तेत; ‘वाचारम्भणं विकारो नामधेयं मृत्तिके स्येव सत्येम्’, एवं ‘सदेव...सत्यम्’ इति श्रुत्यन्तरात्। तस्मात् आकाशादिका रणत्वात्–देशतस्तावद्नन्तं ब्रह्म । आकाशो ह्यनन्त इति प्रसिद्धं देशतः तस्य चेदं कारणं, तस्मात्सिद्धे शत आत्मन आनन्त्यम्--न ह्यसर्वगतात्सर्व गतत्पंद्यभानं लोके किञ्चिदृश्यते । अतो निरतिशयमात्मन आनन्त्यं देशतः तथाऽकार्यत्वात्कालतः, तद्भिन्नवस्त्वन्तराभावाच्च वस्तुतः । अत एव निर तिशयसत्यत्वम् ।


 आकाशादिकारणत्वाभिधानेनाऽऽनन्त्यऍपञ्चः क्रियत इति समनन्तरग्रन्थतात्पर्यं दर्शयितुं पूवोंक्तेष्वर्थविशेषमनुवदति--तत्र चेति । वस्तुत आनन्त्यं व्याख्यातुं वस्तुनोऽन्तवस्वं ‘तावदाह--भिन्न हीत्यादिना ।

 विस्तरेणोक्तमानन्यं संक्षिप्याऽऽह--तस्मात्सिद्धमिति । देशतोऽनवच्छिन्नस्याऽऽकां• शस्य कारणत्वाब्यापकत्वानिरतिशयमात्मनो आनन्त्यम् , अकार्यत्वाच्च कालत देशत आ नन्त्यम् , तवतो व्यावर्तेत तस्य पृथगसवत्, कार्यस्योपादानादन्यत्र सत्त्वायोगाद्वस्तुतोऽप्या नन्त्यं सिद्धमित्यर्थः । अत इति । निरतिशयानन्यादेव सत्यत्वमपि सिद्धम्, अन्तवत एवं रज्जुसर्पादिवदसत्यत्वादित्यर्थः।


(१) प्रसक्ता, प्रसक्तव°-–पाठौ (२) विनिवृत्तिः-पाठः। (३) छां. उ, ६ १. ४. (४) तुलय

यदानन्यं प्रातिशाय श्रुतिस्तसिद्धये जगौ । तरकार्यत्वं प्रपंचस्य तद्धैत्यवधारय ।।” वाक्यवृत्तौ ३३.

( व्याख्यानम् )

तस्याद्वा एतस्माद्वात्मन आकाशः संभूतः । आरू
सुष्टिः :::शाद्वायुः । योनिः । अग्नेरापः । अदभ्यः पृथिवी ।
पृथिव्या ओषधयः । ओषधीभ्योऽनम्। अव्रात्पुरुषः।

 तस्मादिति मूळवाक्यमूत्रितं ‘ब्रह्म ’ परामृश्यते; एतस्मादितिमन्त्रवाक्ये अहात्मनोरेवेयनानन्तरं यथालक्षितम् । यद्दाऽऽदौ ब्राह्मणवाक्येन सूचिः तम्, यच्च ‘सत्यं ज्ञानमनन्तं ब्रह्म’ इत्यनन्तरमेव लक्षितम्, तस्मादेतस्माब्रह्म


एवं सृष्टिवाक्यतात्पर्यमुक्त्वा पदानि विभजते तस्मादित्यादिना । अन्यकार्यपर्यन्तं


१५ ब्रह्मविदाप्नोति परम् ’ इति ब्रह्शनमात्राद्रह्मप्राप्तिश्रवणात्, “ ब्रह्मणा विपश्चिता ' इति च ब्रह्मविदो विपश्चितो ब्रह्मणा सामानाधिकरण्यश्रवणाद्रह्मात्मनोरैक्यावगमात् पूर्वोक्तसामानाधिकरण्यसामथ्र्यात् तस्मात् ’ इत्यत्रोक्ताभ्यां तदेतच्छब्दाभ्यां समानाधिकरणाभ्यां ब्रह्मात्मनोरभेदरूपं प्रत्यक्त्वं ब्रह्मणो भाति; तेन तस्मिन्नेतच्छब्दप्रयोगोपपत्तिरित्यर्थः । किञ्चस्मिन्वाक्ये ब्रह्मण्यात्मशब्दप्रयोगो दृश्यते, स चाऽऽत्मत्वे सत्येव ब्रह्मणो युज्यते, प्रतीचोऽन्यत्रास्मशब्दप्रयोगायोगात् । अतो युक्तं ब्रह्मात्मनेरैक्यम्-इति वार्तिकटीका २. १३८. तस्मादेवैतस्मादित्युक्ते सति, ऊंचा सुत्रेण च प्रतिपादितमेकमेव वस्त्वित्युक्तं भवति । अथवा परो. क्षवाचिना तच्छब्देन शास्त्रगम्यो ब्रह्मत्वाकारोऽभिधीयते । वैशब्दस्तस्मिन्ब्रह्मणि सर्ववेदान्तप्रसिद्धिप्रदर्शनार्थः। प्रत्यक्षवाचिनैतच्छब्देनापरोक्षानुभवगम्यः प्रत्यगात्मत्वाकारोऽभिधीयते । तदेव विस्पष्टयितुमात्मन इत्युच्यते । तस्मादेतस्मादितपदद्वयसामानाधिकरण्येन प्रत्यग्ब्रह्मणोस्तादात्म्यमुच्यंते । एतदेव पूर्वस्यामप्युचि ‘ब्रह्मणा वि पश्चिता ’ इति सामानाधिकरण्येनोदाहृतम्-इति सा. भाष्ये। सूत्रवाक्ये मन्त्रेच सत्यादिलक्षणोऽयमानन्दात्मा समीरितः, स भेदासंभवान्निर्भेदोऽद्धयो भवति । तत्र युक्तिस्त्वियं सृष्टिवाक्यप्रदार्शता–कारणाद्भिन्नस ताकत्वाभावः कार्यस्य प्रसिद्धः । ततो ब्रह्मण एव विश्वकारणत्वे प्रतिपादितेऽद्वयत्वं स्फुटं भवति । यतः सर्वत्र कार्यं कारणानुगमः प्रसिद्धःतेन सद्पं गगने स्थितम् गगनादिकं चोत्तरोत्तरत्रेति । अपरं त्वत्र कार्यं या कारणस्थितिः सा तादात्म्यसंबन्धेन–भेदसहिष्णुरभेदः इतिलक्षितेन बोध्या । अत्र भेदस्तु कल्पितः । परि गामिनः कारणस्य गुणाः कार्यं दृश्यन्ते–इति नियमेन यदि ज्ञानमात्मनो गुणोऽभविष्यत्, तदा भूतेषु दृष्ट मभविष्यत् ; परंतु तत् स्वरू न गुणः, अतो न दृश्यते । तदभावादात्मनो विवर्तापादानतैव ज्ञायते । विवतपादानता तु मायाशबलाख्येन कल्पितेनैव रूपेण भवति । अत्र श्रुति: प्रदर्शनार्थत्वेनाऽऽकाशा- दिकां कियतीमपि सृष्टिमुदाजहार । साकल्येन त्वभिधानमशक्यमनुपयुक्तं च । ब्रह्मावबोधद्वारत्वेन तदाभि- धानम् । ‘फळवत्सन्निधावफलं तदङ्गम्'-(शबरभाष्ये ४.४.१९) इति न्यायेनात्र सृष्टिकथनमद्वयत्वबो धद्वारवं भजते । तच्च द्वारत्वमल्पाभिधानेऽपि संपद्यते । द्वारत्वेनोपयोगो गौडपादाचार्येरुदाहृतः—मृद्धह विस्फुलिङ्गलैः सृष्टिर्या चोदितान्यथा । उपायः सोऽवताराय नास्ति भेदः कथंचन” ॥ ( मां. ड. कारिका ३. १५२) इति । नहि सृष्टिरुपास्यत्वेन, शेयत्वेन वा स्वतन्त्रपुरुषार्थाय कल्पते । सृष्टिमुपासीत, दृष्टिविच्छेयः प्राप्नोति–इत्येवंवचनाभावात् । अत एव श्रुतिस्मृतिपुराणागमेषु परस्परविरोधेन बहुधा कथ्यमाना सृष्टिः सर्वोपि वार्तिककारैीकृता–“यया यया भवेत्पुंसां व्युत्पत्तिः प्रत्यगात्मनि । सा सैव प्रक्रियेह स्यासाध्वी यः--—आत्मन आत्मशब्दवाच्यात् , आत्मा हि तत्सर्वस्य, “तत्सत्यं स आत्मा” . इति श्रुत्यन्तरात्, अतो ब्रह्माऽऽत्मा।

 तस्मादेतस्माद्रह्मणः—आत्मस्वरूपाआकाशः संभूतः समुत्पन्नःआकाश भूतयष्टिः नाम शब्दगुण, अवकाशकरो मूर्तद्रव्याणाम् । तस्मादाकाशा = स्वेन स्पर्शगुणेन पूर्वेण च कारंणगुणेन शब्देन द्विगुणो वायुः-' संभूतः-- इत्यनुवर्तते । वयोश्च-स्वेतु रूपगुणेन पूर्वाभ्यां च-त्रिगुणोऽग्निः संभूतः । अनेश्व-स्वेन रसगुणेन पूर्वंश्च त्रिभिः चतुर्गुणा आपः संभूताः। अद्रथः स्वेन गन्धगुणेन पूर्वंश्च चतुर्भिः-पञ्चगुणा पृथिवी संभूता ।


परमात्मनः सर्वत्रोपादानत्वात् । आकाशभावापन्नात्परमात्मन एव वायुः संभूतः, अत एव


सा चानवस्थिता” । बृ- अ. वार्तिके १.४. ४०२. इदमेवं समुपबृहितं ब्रह्मागीतासु (३. ३४) ब्रह्मरूपा त्मनस्तस्मादेतस्माच्छक्तिमिश्रितात् । अपीकृत आकाशः संभूतो रज्जुसर्पवत् ॥ .२०असलै दासीनस्य परमार्थतो निरविद्यस्य नश्रुत्वासंभव इत्यभिप्रेत्य तत्संभावनायाऽऽह-शक्तिमिश्रितादिति । प्राणि कर्मपरिपाकवशेन सिमुक्षितकार्यप्रपञ्चोन्मुखतत्स्वरूपपारेकालेपतवन तदाश्रिता मायाशक्ति, तन्मिश्रितात्तदुपा धिकादित्यर्थः। एवं मायाशक्तिबलाद्भद्रूपादारमनः सकाशादपक्चीकृतः सूक्ष्मशब्दगुणोऽवकाशामक आकाशः संभूतः समुत्पन्नः । निमित्तकारणवाचिशब्दादपि पञ्चमी भवति-इतौ विधानात् । तथोपादानकारणवा- चिशब्दादपि ‘‘ जनिकर्तुः प्रकृतिः ” (पा. सू. १. ४. ३०) इति स्मरणात् । एवं चात्र तस्मादिति पञ्चमी तदुभयरूपा तन्त्रेणोपात्ता द्रष्टव्या । ब्रहैव कार्यस्य जगतो निमित्तमुपादानं च । “ सोऽकामयत बहु स्यां प्रजायेय " (तै. ड. २- ६.) इति कामयित्वेन स्वस्यैव बहुभावेन चाभिन्नानिमित्तोपादानस्याग्रे प्रतिपादित वात् । बादरायणोऽपि ब्रह्मण उभयरूपत्वं स्त्रयामास—‘प्रकृतिश्च प्रतिशदृष्टान्तानुपरोधात्” (ब्रः सु. १,४. २३. ) इति । ये त्वस्पर्शद्रव्यत्वादात्मवदाकाशस्य नित्यत्वं मन्यमानाः ‘ संत ’ इत्यभिव्यक्तिपरतयोक्तमर्थम न्यथयन्ति, ते बादरायणेनैव ‘ न वियदश्रुतेः ” (ब्रः स्. २. ३. १. ७ ) इत्यधिकरणे निराकृताः । ननु वियदादिकार्यप्रपञ्चेनैव वस्तुना ब्रह्मणः परिच्छेदः स्यात्; तथा ब्रह्मोपादानं सत् क्षीरदधिन्यायेन जगदाकारेण परिणमते, अथवा भृङ्गटन्यायेन जगदारभते-इत्यनयोरन्यतरदीकर्तव्यम् । तथाच ब्रह्मणोऽनित्यत्वादिप्रसक्ति रित्याशंक्याऽऽह -रज्जुसर्पवदिति । न खल्वत्रारम्भवादः, परिणामवादो व विवक्षितः, येनैवं प्रसज्येत; आपितु विवर्तवाद एव विवक्षितः । यथा रजुः स्वयमविकृतैव सती मायया सर्वाकारेण विवर्तते, एवं ब्रह्मापि निर्दि कारमेव सत् स्वमायाशक्तिविलासेन वियददिजगदाकारेण विवर्तते । कारणस्वरूपाविरोधेन कार्यप्रतिभासो वि वर्तः । अतो ब्रह्मणो निर्विकारत्वाविघातान्नानित्यत्वप्रसक्तिरित्यर्थः । अयमेवार्थों बादरायणेनापि « कृत्कलप्रस- क्तिनरवयवत्वशब्दको पो वा ” (ब्र. सं. २. १. २६.) इत्यत्र निर्णीतः। एवं ब्रह्माकारस्य वियदादिभूतभै- तिकप्रपञ्चस्याधिष्ठाने ब्रह्मणि कारणे मायापरिकल्पितत्वेन रजुसर्पवदेवाधिष्ठानादव्यतिरिक्तत्वम् । यथा च मृत्कार्यं घटशरावोदञ्चनादिकं कारणभूतमृध्द्यतिरेकेणाळब्धसत्ताकवात् पृथुबुन्नोदराकारादिरूपाविशेषस्य तद्वा चकघटादिशब्दस्य च वाचारम्भणमात्रत्वात् कारणमृन्मात्रमेव, न तु ततोऽन्यत् । एवं ब्रह्मकार्यस्यापि कार- णानन्यत्वाद्रह्मणस्तकृतपरिच्छेदो न शंकनीय इत्यर्थः”- तात्पर्यशपिका । १) छां• उ. ६. ८. ७. (२) आकाशरूपापन्नाद्हणः (३) आकाशगु°–पाठः (४) वायुरूपापः न्नाद्रह्मणः एवमग्नेऽप्युह्यम् । परमारमैवाकाशवाखाद्यकारेण प्रतिभासत इत्यर्थः ।

स वा एष पुरुषोऽन्नरसमयः ।

भोतृभौतिकशपथदृष्टिः पृथिव्यो ओषधयः । ओषधीभ्योऽन्नम् । अन्नद्रेतोर्जपेण परिणतात्पुरुषः शिरःपाण्याद्यातिमान् ॥

 सं वा एष पुरुषोऽन्नरसमयोऽन्नरसविकारः । पुरुषाकृतिभावितं हि सर्वे भ्योऽब्रेभ्यस्तेजःसंभूतं रेतो बीजं, तस्माद्यो जायते, सोऽपि तथा पुरुषाकृतिरेव स्यात्सर्वजातिषु जायःशन जनकाकृतिनियमदर्शनात् ।

 सर्वेषामप्यन्नरसविकारत्वे, ब्रह्मवंश्यत्वे चाविशिष्टे, कस्मापुरुष एव गृह्यते ? शालाधिकास्त्वाित् प्राधान्यात् । किं पुनः प्राधान्यम् ? कर्मज्ञानाधिकारु-पुरुष पुरुषग्रहणम् एव हि शक्तत्वादर्थित्वादपर्युदस्तत्वाच्च कर्मज्ञानयोरधि क्रियते-“पुरुषे त्वेवाऽऽविस्तरामामा, स हि प्रज्ञानेन संपन्नतमो विज्ञातं प्राणभृदुपाधिषु वदति, विशतं पश्यति, वेद श्वस्तनं, वेद लोकालोकौ, मत्यै तारतम्यम् नास्मृतमप्सित्येवं संपन्न; अथेतरेषां पशूनामशनापिपासे एवाभिविज्ञानम् ”-इत्यादिश्रुत्यन्तरदर्शनात्।


तद्रुणस्योत्तरत्राढदृत्तिः; गुणशब्दप्रयोगोऽपि भेदकल्पनया तत्तन्त्रत्वाभिप्रायेण, न वैशेषिक अक्षवत्तत्वभेदाभिप्रायेण, तत्वतो भेदे प्रमाणाभावा-इति द्रष्टव्यम् ॥

 पुरुषग्रहणस्य तात्पर्यमाह-सर्वेषामपीति ।“ शक्तत्वात् ’ इति-विधिनिषेघाविवेकसा अथ्यपेतत्वादिति--उक्तं, तत्रैतरेयकश्रुतिसंमतिमाह -पुरुषे त्वेवेति । ब्राह्मण्यादिजाति मति मनुष्यादिदेह आविस्तरामतिशयेन प्रकट आत्मा शनातिशयदर्शनादित्यर्थः । मत्यैन ज्ञानकर्मादिसाधनेनाक्षयफलं प्राप्तुमिच्छतीत्यर्थः। येन विवेकज्ञानेन पुरुषस्य प्राधान्यं विव क्षितं तत्पधादीनां नास्तीत्याह-अथेतरेषामिति ।


(१) ‘पृथिव्या ओषधयः' इत्योषधीनां पल्लीकृतपृथ्वीकार्यत्वश्रवणात्पञ्चीकृतमहाभूतोत्पत्तेरिहोक्तत्वेन पक्ची कृतमहाभूतशरीरत्वाद्विराजस्तदुत्पत्यैवोत्पत्तिः सिद्धा । अपि च विराजः सूत्रकार्यत्वाकारणस्यापि सूत्रस्योप तिरिहाभिप्रेता । (२) ‘यो वेद निहितं गुहायाम् ’ इत्युक्तं गुहानिहितत्वं समर्थयितुमन्नमयादिभ्य आनन्दम यान्तेभ्यः पञ्चभ्यः कोशेभ्यो ब्रह्मतत्त्वं विवेक्तुकाम आदावन्नमयकोशं दर्शयति--« स वा एषः ”–इत्या- दि। (३) ऐ. आ. २. ३. २.^ न विशालं वदन्ति, न विशालं पश्यन्ति, न विदुः श्वस्तनं न लोकालोकैौ त एतावन्तो भवन्ति—यथाप्रज्ञे हि संभवाः ” । इति वाक्यशेषः। लेकालोकौस्वर्गनरलोकौ । तात्कालिक क्षुधादिज्ञानोपेता गवाधादिपशवो भवन्ति, यतो ज्ञानकर्मानुसारेण जीवानां जन्मानि । एतदेवाभिप्रेत्य परलो कणामिनं जीवं प्रति वाजसनेयिन आमनन्ति—« तं विद्याकर्मणी समन्वारभेते पूर्वप्रशा च ” (बृ. ड. ४ ४. २. ) इति । “ पुण्यो वै पुण्येन कर्मणा भवति, पापः पापेन (ड़ छ, ४. ४. ५) इति च । नदेखें मनुष्यदेहस्योत्तमोपाधित्वात्तस्मिन्नेवाऽऽमन आविर्भावातिशयः

तस्योपसर्गय तस्येदमेव शिरः। अयं दणिः पक्षः । अयमुत्तरः

जरः .पृक्षः । अयमात्मा । इदं पुलुछे प्रतिष्ठा ।

तदप्येष श्लोको भवति ।

॥। इति कृष्णयजुर्वेदीयतैत्तिरीयोपनिषदि ब्रह्म-आनन्दुबळ्यां

प्रथमोऽनुवाकः ॥ १ ॥


 स हि पुर्ष इह विद्ययाऽऽन्तरतमं ब्रह्म संक्रमयितुमिष्टःतस्य च बाह्यकाराव शेषेष्वनात्मस्वत्मभाविता बुद्धिरुनाळस्य विशेषकंचित् कंचित्सहसाऽऽन्तरतमप्र- निरालम्बना च कर्तुमशक्या , इति दृष्टशरीरात्मसामान्यकल्पनया चनेद्दर्शनवन्तः प्रवेशयन्नाहतस्येदमेव शिल। ‘तस्य ’अस्य पुरुष 4 स्थस्य इदमेव शिरः’ प्रसिद्धम् । प्राणमयादिष्वशिरसां शिरस्त्वद् र्शनदिहापि तत्प्रसङ्गो मा भूदिति-दमेव शिर इत्युच्यते । एवं पक्षादिषु योजना । अयं दक्षिणो बाहुः पूर्वाभिमुखस्य दक्षिणः पक्षः । अयं सव्यो बाहुरुत्तरः पक्षः । अयं मध्यम देहभाग आत्माऽङ्गानाम्-“मध्यं येषाम- नामात्मा। ”इति श्रुतेःइदमिति नाभेरधस्ताद्यदीतत्पुच्छंप्रतिष्टा । प्रतितिष्ठत्यन येति ‘प्रतिष्ठापुच्छमिव पुच्छं अधोलम्बनसामान्यात्यथा गोः पुच्छम्। एत- अकृत्योत्तरेषां प्रणम्यादीनां रूपूकत्वसिद्धिः सृषानिषिकश्रुतताम्रप्रतिमावत्। तदप्येष श्लोको भवति । ‘a’ तस्मिन्नेवार्थे ब्राह्मणोतेऽन्नमयामप्रकाशक एष श्लोको मन्त्रो भवति ।

इति श्रीमत्परमहंसपरिव्राजकाचार्यगोविन्दभगवत्पूज्यपादशिष्यश्रीमच्छंकरभगवतः
कृतौ तैत्तिरीयोपनिषदि ब्रह्म-आनन्द-वीभाष्ये प्रथमोऽनुवाकः ॥ १ ॥


कोशंपङ्कोपन्यासस्य तात्पर्यमाह--स हीत्यादिना । ‘पक्ष ‘‘पुच्छ’ शब्दप्रयोगात्सु पणीकारक्युतिं दर्शयति-उत्तरत्र तत्कल्पनया बाघविषयासङ्गव्यपोहेन बुद्धेरात्मनि स्थिरी करणार्थं, नोपासनविधानमिह विवक्षितम् । उपक्रमोपसंहारयेर्बह्मात्मैकत्वप्रतिपादनेनैवोप- (१) अस्यान्नमयस्य स्थूलदेहात्मकस्य पक्षिण उपासितव्यस्य श्येनीकादिपक्ष्याकारेण चीयमानस्याप्नेरिव ।


(२) ऐ.आ.२.. ५. (३) अत्र भाष्ये, टीकायां च वैदिकपाठानुसारिमूलानुवाकसमाप्तिर्रथिता। एवमेव पुरतोऽपि ब्रह्म-आनन्दवीसमाप्तिपर्यन्तं शेयम् । ‘प्रथमोऽनुवाकः इत्यत्र ‘प्रथमः खण्डः ’ इति पाठान्तरम् एवमेव समाप्तिपर्यतं यथायोग्यमुह्यम् । (४) — तंत्र तावज्जीवभावेनावस्थितस्य त्रीणि शरीराणि भवन्ति स्थूलसूक्ष्मकारणात्मना। तत्रान्नरसपरिणामरूपं षाट्कौशिकं ( त्वगसृङ्मांसमेदोऽस्थिमज्जेति ) स्थूलशरीरं वयोव, मध्ये ग्रन्थस्योपासनविधौ तात्पर्यं च कक्यभेदप्रसङ्गतव; अत एव ‘अट्टेषु स्तुतिः परार्थत्वात्’-इतिन्यायेन यथा प्रयाजादिषु फळश्रवणमैथुवादःवथाSतमयादिप्रतिपत्ते रपि फळश्रवणमर्थवाद एव-तत्तद्दबिस्थिरीकारस्य पूर्वपूर्ववद्विप्रविद्यापनेनात्मनः प्रति पतितैषत्वा--इति द्रष्टव्यम् ।

इति श्रीमत्परमहंसपरिव्राजकाचार्यश्रीमच्छुदानन्दपूज्यफदशिष्यानन्दसानविरचिते तैतिीयोष
निषच्छांकरभाष्यटिप्पणे ब्र–आनन्दवल्ल्यां प्रयमोऽनुवाकः ॥ १ ॥


तत्तादात्म्यापन्नोऽन्नमय आत्मा भवति । “ स वा एष पुरुषोऽन्नरसमयः' इति छनौ तच्छब्देन प्रकृतमपल्मों परामृश्य तस्यान्नमयत्वप्रतिपादनात् । एवं प्राणादिवक्ष्यमाणकशतादात्म्येन प्राणमयादित्वमपि तस्यात्मनो- ऽधिगन्तव्यम् । तस्य चान्नपरिणामरूपस्य स्थूलशरीरस्याSSत्मत्वोपदेशेन स्वशरीरादन्यस्य पुत्रमित्रकलत्रादे रात्मत्वभ्रमो निवर्ततः। तस्य मध्येऽपि सूक्ष्मभूतारब्धं यत्सप्तदशकं लिङ्ग, तदात्मनः सूक्ष्मशरीरम्, तदुभयस्य हेतुभूता या मलिनसत्त्वप्रधानाऽविद्य सुषुप्ताववभासते, सा तस्यात्मनः कारणशरीरम् । तत्र सूक्ष्मशरीरे प्राणमयमनोमयविज्ञानमयाख्यकोंशत्रयान्तर्भावः । आनन्दमयस्तु कारणशरीरमिति विवेकः.”

 अन्नरसमयशब्देन न प्रसिद्धमेव शरीरं ग्राह्यम् , किन्तु विराडात्मापि । “« येऽन्नं ब्रह्मोपासते ” इत्यत्र ध्यानोपदेशाच्छिरआदिकल्पनायाश्च ध्यानार्थत्वाद्विराड्देवताऽत्र ग्रहीतव्या। पन्चविधकोशानां चित्यात्मकानां नैरन्तर्येणानुसन्धानावुद्धिशुद्धयतिशये विवेकबुद्धिर्भवति । तद्वलाच्च पूर्वं पूर्वं कोशमपहायोत्तरमुत्तरं प्रतिपद्यते । तदेवं सर्वानपि कोशान् प्रविलाप्य “ अहं ब्रह्मास्मि ’ इति ज्ञानान्मोक्षमधिगच्छति । सर्वान्नप्राप्तिः, ’बुद्धि- युद्धिः’-इतिफलद्वयमुपासनस्य श्रुतिसिद्धत्वादविरुद्धम् ।

 (१)“उपक्रमोपसंहारद्वाभ्यासोऽपूर्वता फलम् । अर्थवादोपपत्ती च लिङ्गी तात्पर्यनिर्णये” ।। इत्यखिलदा- न्तानां ब्रह्मात्मैकत्वनिश्चायकानि षड्धािनि लिङ्गानि । अत्र तैत्तिरीयके= ब्रह्मविदाप्नोति परम् ” (२.१.) इत्युपक्रमः; ‘‘ आनन्दो ब्रहृति व्यजानात् ”( ३. ६. ) इत्युपसंहारः‘‘ स यश्चायं ” ( २. ८. ) इत्य- भ्यासः “ यो वेद निहितं गुहायां” (२.१.) इत्यपूर्वतार्चनम् “ अभयं प्रतिघं विन्दते, अथ सो ऽभयं गतो भवति ” (२. ७. ) इति फलश्रुतिः; ‘‘ सोऽकामयत” (२. ६.) इत्याद्यर्थवादः‘ अस नेव स भवति । असद्रदेति वेद चेत् ” (२.६.) इति, ‘ को चैवान्यात् ? कः प्राण्यात् ” ? इत्युपपतिः। (२) जै. सू. ४. ३. १९ (३)‘समिधो यजति ,‘ तनूनपातं यजति ’, ‘ इडो यजति ’, ‘बर्हिर्यजति, स्वाहाकारं यजति ’-इति विहिता पञ्च प्रयाजाहुतयः । यस्मात् ‘तवः हेमन्तशिशिरयोरैक्येन ‘पक्व', अतस्तदात्मका अपि प्रयाजाः पञ्च-(शत. ब्रा. १.४, ४. १; है. सं. २. ६. १. १-५; तन्मन्त्राः ते. ब्रा. ३. ५. ५. द्रष्टव्याः) अफलस्य हि प्रयाजादेः कैमर्थक्यवशात् “ फळवत्संनिधावफलं तदङ्गम् ” ( शबरभाष्ये ४. ४१९. ) , इति न्यायेन फलवदानेयादियागशेषत्वं दृश्यते । यत्रयाजादिविधिवाक्यशेषेण “ वर्म वा एत . यज्ञस्य क्रियते ’इति फलं श्रुतं, तस्य “ अपुस्तुतिः परार्थत्वात् ” इति न्यायेनार्थद्वादत्वम् । प्रयाजादेर्हि . दर्शपूर्णमासप्रकरणपठितत्वेनाङ्गाङ्गिभावस्य निर्णीतत्वात् , युक्तं तदीयफळश्रवणस्यार्थवादत्वम्-( जै. न्या. मा. वि. ३. ३. ११; ४. ३. १-३. इत्यादौ).

सुत्रव्याख्यानरूपायामृच्यनन्तमितीरितम् । तदानन्त्यंप्रसिद्ध्यर्थं जगत्कारणतोच्यते ॥ ३० ॥
यत्सत्यं ब्रह्म कोशाख्यगुहायां व्योमनामके । अज्ञाने कारणे गूढं तस्मादाकाश उर्दतः ॥ ३१ ॥

अथ द्वितीयोंऽनुवांक

अन्नमये शीकेः

अनादै प्रजा प्रजायन्ते । याः काश्च पृथिवी’

श्रिताः । अथो अनेनैव जीवन्ति । अत्रैनदर्षेि

यन्त्यन्तः । अत्र “हि भूतानां ज्येष्ठम्। तस्मात्

सर्वोषधर्मुच्यते । सर्वे वै तेऽन्नमाप्नुवन्ति । येऽनं

ब्रह्मोपासते । अत्र हि भूतानां ज्येठेत्। तस्म

त्सवौषधमुच्यते । अत्रांतानि जायन्ते । -

तान्यनेन वर्धन्ते । अत्रतेऽत्ति च भूतानि । त

स्मादनं तदुच्यत इति ।

 अचांद्रसादिभावपरिणतात्–वै इतिस्मरणार्थः--प्रजाः स्थावरजङ्गमात्मकाः प्रजायन्ते । याः काश्चाविशिष्टः पृथिवीं श्रिताः पृथिवीमाश्रिताःताः सर्वा अन्नदेव प्रजायन्ते । अथो अपि जाता अन्नेनैव जीवन्ति प्राणान्धारयन्ति-व र्धन्त-इत्यर्थः । अथ अपि एनत् अन्नं अपियन्ति अपिगच्छन्ति–“ अपि शब्दः प्रतिशब्दार्थ-अन्नं प्रति प्रलीयन्त इत्यर्थःअन्ततोऽन्ते-जीवनलक्ष णाया वृद्धः परिसमाप्तौ । कस्मात् ? अन्नं हि यस्माद्भतानां प्राणिनां ज्येष्ठं


स्वं वाय्वग्निजलव्यवध्यन्नदेषु कारणम् । पूर्वं पूर्व भवेत्कार्यं परं परमितीक्ष्यताम् ॥ ३२ ।।
इन्द्रो मायाभिरभवद्वहुरू उप इति श्रुतेः । आसन्माथकरूपाणि खादीनि ब्रह्मगानि हि ॥ ३३ ॥
परास्य शक्तिर्विविधेयेवं भृत्यंतरेरणात् । विविधा ब्रह्मणः शक्तिः सा च मायानृतचतः ॥ ३४॥
सत्यस्य ब्रह्मरूपत्वाच्छरनृततोचिता । निस्तत्त्वा भासते याऽसौ माया स्यादिन्द्रजालवत् ।। ३५.।
मायाया विविधत्वेन तस्याः कार्येषु खदिषु । नामरूपेष्वनेकत्वं भात्यन्योन्यविलक्षणम् ।। ३६ ॥
भाति सर्वेषु सत्यत्वमेकं यद्वद्गं हि तत् । सर्वाधिष्ठानधर्मत्वात् तसर्वत्रानुगच्छति ॥ ३७ ॥ ।
सर्पधारादण्डमाला। रज्ज्वां या; परिकल्पिताः । एतासु रज्जुगं ‘दैर्यं सर्वास्वनुगतं यथा ।। ३८ ।।
व्योमाद्य देहपर्यन्ताः सत्ये ब्रह्मणि कल्पिताः । सर्वेष्वनुगतं ब्रह्म सत्यत्वं तस्य मुस्थितम् ।। ३९ ।।
अध्यारोपापवादाभ्यां निष्प्रपथं प्रपञ्च्यते । इति न्यायेन देहान्त आरोपः खादिरीरितः॥ ४० ॥

                                     तैत्तिरीयकविणप्रकाशः

(१) पूर्व स्त्रोक्तेऽर्थे (४. ४७.) काचिदृणुदाहृता, तत्समुच्चयमाभिनेयात्र ‘अपि’ शब्दः प्रयुक्तः । चतु- दशभिः पादैरुपेतोऽयं श्लोकः । ईदृशस्य लोकप्रसिद्धस्य च्छन्दोविशेत्रस्याभावेऽपि वैदिकं किंचिदनिच्छन्द भविष्यति । (२) जैगमाः-पाठः। ( ३) वृत्तेः–पाठः।

प्राणमयकोशः

तस्माद्वा एतस्मादन्नरसमयात् । अन्यो

ऽन्तर आत्म पाणमयः। तेनैष पूर्णः।

प्रथमजम्-अन्नमयादीनां हीतरेषां भूतानां कारणसक्षम्, , अतोऽन्नप्रभवाः, अनजीवनाःअन्नप्रलयाश्च सर्वाः प्रजाः—यस्माच्चैवं, तस्मात्स्वौषधं सर्वाआणन देहदाहप्रशमनमन्नमुच्यते ।

 अन्नब्रह्मविदः फलमुच्यते सर्वे वै ते समस्तमन्नजातमाप्नुवन्ति । के ? येऽनं ब्रह्म यथोक्तमुपासते । कथम् ? अन्नजोऽन्नात्माऽन्नप्रलयोऽहम् , तस्मान्नं ब्रलेति । कुतः पुनः सर्वान्नप्राप्तिफलमन्नात्मोपासनमिति ? उच्यते-अन्नं हि ‘भूतानां ज्येष्ठम्भूतेभ्यः पूर्वं निष्पन्नत्वाजेष्टं iह यस्मात् तस्मात्सबी- 'गंधमुच्यते-तस्मादुपपन्ना सर्वान्नात्मोपासकस्य सर्वानप्राप्तिः । ‘अन्न भुद्रुतानि जायन्ते, जातान्यन्नेन वर्धन्ते ”–इत्युपसंहारार्थं पुनर्वचनम् । इदानीं अन्न ' निर्वाचनमुच्यते—अद्यते -भुज्यते चैव यद्रुतैः, अन्नमति च भूतानि स्वयं, तस्माद् भूतैर्युज्यमानत्वाद् भूतभोक्तृचाञ्च चैनं ’ तदुच्यते । इतिशब्दः प्रथमकाशपरसमाप्त्यर्थः ।

 अन्नमयादेभ्य आनन्दमयान्तेभ्य आत्मयाऽभ्यन्तरतमं ब्रह्म विंडय प्रत्या


 (१) सकलप्रजोत्पादादिहेतुत्वादन्नं (विराट्) समष्टयात्मकं प्रथमोत्पन्नमुच्यते, तदन्नं विराडात्मकं ये दर्घकालमादर नैरन्तर्याभ्यामईग्रहेण ध्यायन्ति, ते विराडांमरूपेण सर्वमेवाध्यामिकमन्नमाप्नुवन्ति । दृष्टं हि सर्वं कार्यं कारणेन व्याप्तम् , प्रकृते चान्न-अतृरूपेण विराजा सर्वमनं यतो व्याप्यते, ततश्वानोपासकस्य विराडात्मरूपेण सर्वान्नभक्षणं संभवति । (२) उष्यति दहतीति ‘ओघरे। अन्नालाभे जाठरानिधीतूनेव दहति, तस्याग्नेरन्नेन धानात्पानात्-उपशमनातृप्तिसाधनादन्नमौर्वधम् । (३) व्यष्टिरूपेणाद्यते, समष्टिरूपेणात्ति च भूतानीति द्विविधान्नपदव्युत्पत्तिः।

अथापवादो जगतः कथ्यते ब्रह्मबुद्धये । तत्रादौ पुत्रमित्रादिनुत्यै देहात्मतोच्यते ।। ४१ ॥
आत्मा वै पुत्रनामासीत्येवमामत्वविभ्रमः । लौकिको नुद्यते पुत्रे धृत्या युक्तिश्च विद्यते ।। ४२ ।।
साकल्यं पुत्रभार्यादेवैकल्यं चात्मनीक्ष्यते । इत्याह भाष्यकृत्तेन पुत्रेऽस्ति स्वात्मताश्रमः ।। ४३ ।।
सोऽस्यायमात्मा पुण्येभ्यः प्रतिधीयत इत्यदः। वचो वक्यैतरेयोऽतः स्वारमताश्रम एव हि ॥ ४४ ॥
एवं व्युदसितुं देहस्यैवात्मत्वमिहोच्यते । यो देहोऽन्नमयः सोऽयमेवास्मान्यो न कश्चन ॥ ४५ ॥
मदीयः पुत्रभार्यादिरिति भेदावभासनात् । गौणी स्यादात्मता पुत्रे भूयादैौ सिंहता यथा ।। ४६ ।।
पूर्ववासनाया पुत्रे स्वामता भाति चेत्पुनः । तद्वासनापनुत्स्यथै देहात्मत्वमुपास्यताम् ।। ४७ ॥
शिरः पक्षौ मध्यपुच्छे इति देहस्य पक्षिताम् । ध्यात्वा तन्निष्ठतां प्राप्य त्यजेत्पुत्रात्मताश्रुतिम् ।। ४८ ।।
थीमैनुष्योऽहमित्यस्ति पुत्रोऽहमिति नारित धीः। विकारोऽस्ति परिव्राजो न पुत्रसुखदुःखयोः ॥ ४९ ॥
अन्नजो देव एवात्मा । तदन्नं ब्रह्मबुद्धितः । उपास्य सर्वमप्यन्नंस्वाभीष्टं लभते पुमान् ॥ ५० ॥

तस्योपास्यरूपम् स वा । एष पुर्वंविध एव । तस्य पुर्तषविध

ताम् । अन्वयं पुरुषविधः । तस्य प्राणं एव
शिरः । व्यानो दक्षिणः पक्षः । अपान
उत्तरः पक्षः । आकांश आत्मा । पृथिवी
पुच्छं प्रतिष्ठा ।

तदप्येष श्लोको भ्वति।

इति कृष्णयजुर्वेदीयतैत्तिरीयोपनिषदि ब्रह्म-आनन्द-वल्यां

द्वितीयोऽनुवाकः ॥ २ ॥


रमत्वेन दिदर्शयिषु शास्त्रमविद्याकृतपञ्चकोशापनयनेनानेकतुषकोद्रवावेतुषी करणेनेव तदन्तर्गततण्डुलान्प्रस्तौति-तस्माद्वा एतस्मादन्नरसमयादित्यादि ।

 ‘तस्मादेतस्मात् ’. यथोक्तात् ‘अन्नरसमयात्’ पिण्डान्यो . व्यतिरिक्तो- ऽन्तरोऽभ्यन्तर आत्मा पिण्डवदेव मिथ्यापरिकल्पित आत्मत्वेन प्राणमयः, प्राणो वायुः-तन्मयस्तमयः तेन प्राणमयेनैषोऽन्नरसमयआत्मा पूणों वायुनेव दंतिः।

 स वा एष प्राणमय आत्मा पुरुषविध एव पुरुषाकार एव शिरपक्षादिभिः। किं स्वत एव ? नेत्याह-प्रसिद्धं तावदन्नरसमयस्याऽऽत्मनः पुरुषविघत्वम्, तस्यान्नरसमयस्य पुरुषविधतां पुरुषाकारताम् अनु अयं प्राणमयः पुरुषविधो मूषानिषिकप्रतिमावत्, न स्वत एव । एवं पूर्वस्य पुरुषविधताम पूर्वस्य नूतरोत्तरः पुरुषविधो भवति; पूर्वः पूर्वश्चोत्तरोत्तरेण पूर्णः ।

 कथं पुनः पुरुषविधताऽस्येति ? उच्यते--तस्य प्रणमयस्य प्राण एव शिरः । प्राणमयस्य वायुविकारस्य ‘प्राण' मुखनासिकानिःसरणो वृत्तिविशेषः


 (१) सत्त्वरजस्तमोगुणात्मकमायाकार्यत्वाङ्गतान्यपि गुणत्रयात्मकानि । तत्र वियदादिसूक्ष्मभूतानां ये एव रजोंश। , तैरैरब्धानि वाक्पाणिपादादीनि पञ्च कर्मेन्द्रियाणि। तद्रजोंशसमुदायारब्धः प्राणनादिक्रियाहेतुः क्रिया शक्त्यात्मकः प्राणः -लिङ्गशरीरे शनशक्तिः, क्रियाशक्तिश्चेति द्वयं वर्तते; तयोर्मध्ये क्रियाशक्तिकार्यभूतः प्रा णाख्यः पदार्थः । तस्य प्राणापानाद्याः पञ्च वृत्तयः-व्यापारविशेषाः । एवं पञ्चप्राणकर्मेन्द्रियरूपप्राणमयकोशः विशिष्टस्यात्मनं उपदेशेन बाह्यस्यानात्मत्वं प्रतिपादयति श्रुतिः- “ तस्मादै ” इति । प्राणमयस्यामन्यारोपित- त्वादहं प्राणिमीत्येवमुच्छासादिकवेनाहंप्रत्ययगम्यत्वाच्चात्मत्वं द्रष्टव्यम् । आत्मत्वं नाम प्रत्यक्स्वरूपत्वम् । यतः कारणादयमान्तरो' देहमध्ये वर्तमानोऽनुभूयते, अतो बाह्याद्देहात्प्राणभय र आमा विवेकेन प्रत्येतव्यः। अत एवासिकोशंवदंहिराच्छादकत्सामान्यादन्नविकारस्य देहस्य कोशत्वम्; एवमुत्तरत्रापि मनोमयाथात् पदेकेन पूर्वस्य पूर्वस्य बाह्यतया विविक्तत्वेनात्मत्वभ्रमनिरासात्कोशरूपत्वमवगन्तव्यम् ।

अथ तृतीयोऽनुवाक

आगमये श्लेकैःप्राणं देवा अनु प्राणन्ति । मनुष्य पुत्राश्च ये।

गुणो हि भूतानामायुः। तस्मात्सर्वायुषमुं
च्यते । सर्वव तु आयुर्यन्ति । ये ऽणं ब्रह्मो
पासंते । प्राणो हि भूतानामायुः। तस्मात्सर्वा
युषमुच्यत इति ।

शिरश् इति कल्प्यते, वचनात् । सर्वत्र वचनादेव पक्षादिकल्पना । व्यानो व्यानवृतिर्दक्षिणः पक्षः। अपान उत्तरः पक्षः । आकाश आत्मा, य आकाशस्थो शिविशेषः समानाख्यःस आत्मेवाऽऽत्मा-प्राणवृत्त्यधिकारात् , मध्यस्थत्वा दितंराः पर्यन्ता वृत्तीरपेक्ष्याऽऽत्मा -“मध्यं तेषामङ्गानामात्मा” इतिश्रुतिप्रसि- जें मध्यस्थस्याऽऽत्मत्वम् । पृथिवी पुच्छं प्रतिष्ठा । ‘पृथिवी’ इति पृथिवीं देवताऽध्यात्मिकस्य प्राणस्य धारयित्री स्थितिहेतुत्वात् । “सैषां पुरुषस्यापा- नमवष्टभ्य ॐ इति हि श्रुत्यन्तरम् । अन्यथोदानवृत्त्यध्वंगमनं, गुरुत्वात्पतनं व स्याच्छरीरस्य, तस्मात्पृथिवी देवतां पुच्छं प्रतिष्ठा प्राणमयस्याऽऽत्मनः। तत् तस्मिन्नेवार्थं प्राणमयात्मविषय एष श्लोको भवति।

इति श्रीमत्परमहंसपरिव्राजकाचार्यगोविन्दभगवत्पूज्यपादशिष्यश्रीमच्छंकरभगवतः
कृतौ तैत्तिरीयोपनिषदि अल-आनन्द-वीभाष्ये द्वितीयोऽनुवाकः ॥ २ ॥


 प्राणं देवा अनु प्राणन्ति-(२) 'देवा’ अन्यायः प्राणं’ वाय्वात्मानं-प्राणनश- क्तिमन्तम् ‘अनु’ तदात्मभूताः सन्तः प्राणन्ति प्राणनकर्म कुर्वन्ति–प्राणनक्रियया क्रियावन्तो भवन्ति । (२) अध्यात्माधिकारात् ‘देवा’ इन्द्रियाणि ‘प्राणमनु प्राण


इति श्रीमत्परमहंसपरिव्राजकाचार्यश्रीमच्छुद्धानन्दपूज्यपादशिष्यानन्दशनविरचिते तैत्तिरीयोपनिषच्छांकर
भाष्यटिप्पणे ब्रह्म-आनन्दवल्यां द्वितीयोऽनुवाकः ॥ २॥


पूर्वपूर्वकोशस्योत्तरोत्तरः कोश एवऽऽत्मांत व्याख्यातमापातदर्शनेन, तदसव , आत्मशय्द


 (१) ऐ. आ. २. ३. ५. (२) प्र. ज. ३. ८. “पृथिव्यां या देवता सैषा*० इत्यादि वचनम् । “ पुथिवीदेवता पुच्छं सैषेति श्रुतिदर्शनात् । असोराध्यात्मिकस्यैषा स्थितिहेतुः प्रकीर्तिता ॥“ वार्तिके. २. ३. ७६ । “पृथिवीशब्देनावशिष्ट उदानवायुरुपलक्ष्यते। मुख्यार्थस्वीकारे हि प्रणमयकोशाधिकारो बाध्येत”– इति सा. भाष्ये व्याख्यातम् । विरोधाभासोऽयं पृथिवीन ( पृथिवीदेवताक) उदानोऽयं प्रतिष्ठा पुच्छ मीरितः ” इति आत्मपुराणोक्तरीत्या शक्यः परिहर्तुम् । ८

तस्यैष एव शरीर आत्मा यैः पूर्वस्य ॥

न्ति मुख्यप्रधमनु चेष्टन्त इति वा । तथा मनुष्याः पशवश्च ये, ते प्रणनकर्म जैव चेष्टावन्तो भवन्ति, अंतश्च नाशमयेनैव परिचिछन्नत्मनाऽऽत्मवन्तः प्र णिनः, किं तर्हि ? तदन्तर्गतेन प्राणमयेनापि साधारणेनैव सर्वेपिण्डव्यापिना ऽऽत्मवन्तो मनुष्यादयः । एवं मनोमयादिभिः पूर्वपूर्वव्यापिभिरुत्तरोत्तरैः सु क्षमैरानन्दमयान्तैराकाशादिभूतारंब्धैरविद्याकृतैरात्मवन्तः सर्वे प्राणिनः । तथा स्वाभाविकनाऽऽप्याकाशादिकारणेने, नित्येन, अविकृतेन, सर्वगतेन, सत्यज्ञाना- नन्तलक्षणेन, पञ्चकोशातिगेन, सर्वात्मनाऽऽत्मवन्तः स हि परमार्थत आत्मा' सर्वेषामित्येतदप्यर्थादुक्तं भवति । ‘प्राणं देवा अनु प्राणान्ति ’ इत्याद्युक्तं; तत्क स्मत् ? इत्याह-प्राणों हि’ यस्मान्द्तानां प्राणिनामांयुर्जीवनम्-“यावद्धञ्च स्मिव्शरीरे प्राणो वसति तावदांयुः” इति श्रुत्यन्तरात् तस्मात्सर्वायुषम् सर्वेषामायुः सर्वायुःखर्वायुरेव ‘सर्वायुषम्’ इत्युच्यते-आणपगमे मरणप्रसिद्धः प्रसिद्धे हि लोके सवॉयुद्धे प्राणस्य-अतोऽस्माद्वाह्यदसाधारणादन्नमयादात्म- नोऽपक्रम्य, अन्तः साधारणं प्राणमयमात्मानं ब्रह्मोपासते ये-‘अहमस्मि प्राणः सर्वभूतानामात्माऽऽयुः, जीवनहेतुत्वात्इति, ते सर्वमेवाऽऽयुरस्चेिंलोके यन्ति, नापमृत्युना म्रियन्ते प्राक्प्राप्तादायुष इत्यर्थः । शतं वर्षाणीति तु युक्तम्, “स वैमायुरेति” इति श्रुतिप्रसिद्धेः। किं कारणं ?‘प्राणो हि भूतानामारस्तस्मात्स र्वायुषमुच्यत इति ’। यो यदृणकं ब्रह्मोपास्ते, स तदृणभाग्भवतीति विद्याफल प्राप्तैर्वेत्वर्थं पुनर्वचनं ‘प्राणो हि ’ इत्यादि।

 तस्य पूर्वस्यान्नमयस्यैष एव शरीरेऽन्नमये भवः शारीर आमा । कः ? य एष प्राणमयः ॥


स्यानुख्यार्थत्वप्रसङ्गात् ,प्रकृतपरामर्शकैतच्छब्दकोपाच्च । अतः सर्वकोशाध्यासाधिष्ठानभूतश्चि दामैवात्राऽऽत्मशब्देन विवक्षित इति तात्पर्यमाह-तथा स्वाभाविकेनेति । अर्थादिति । आत्मशब्दसामथ्यव्, कल्पितस्याधिष्ठानत्वानुपपत्तेश्रेत्यर्थः असाधारणादिति--व्यावृत्त । स्वरूपात् । ‘अपक्रम्य तत्राऽऽत्मबुद्धिं हित्वेत्यर्थःसाधरणमिति। सर्वेन्द्रियसाधारणम् प्राणकृतेनाशनादिना सर्वेषां पुष्यादिदर्शनादित्यर्थः । सर्वभूतानामात्मेति–सुत्रात्मना ।

 पूर्वस्य य आत्मा चिदातुरेष एव तस्य प्राणमयस्याऽऽत्मेति योजना ।


 (१) ०णिनो यथाऽनेकास्तुषकोद्रवास्तथा—इति पाठः । (२) कौ. उ. ३. २. (३) है. ब्रा. ३. १०.९. १०.; शत. ब्रा. १०.४.४.४. इत्यादा असकृत् । तुलय-तत्रैव १०.२. २. ७, १९; १२. ३. → ११; १३. १.२. १; ऐ. बा. २. १७; ऐ. आ. २. २. १; है. ा २.५.७.२१३७. मनोमयकोशः तस्माद्वा एतस्माभाष्यो । अन्योऽन्तर

अत्मा मनोमयः । तेनैष पूर्णः ।

तस्योपास्यस्वरूपम् स वा एष पुरुषविध एव । तस्य पुरुषविधताम् ।

अन्वये पुरुषवधः । तस्य, यजुरेख शिरः
ऊदक्षिणः पक्षः । सामोर्तरः पक्षः ।
आर्दश आत्मा । अथर्वाङ्गिरसः पुच्छं प्रतिष्ठा ।

 तस्माद्वा एतस्मादित्याद्युक्तार्थमन्यत् । अन्योऽन्तर आत्मा मनोमयः—मन इति संकल्पविकल्पात्मकमन्तःकरणं, तन्मयो मनोमयःसोऽयं प्रणमयस्याभ्यन्तर आत्मा ।


मनः

विवेकाद्वा ध्यानतो वा पुत्राद्यारमवनिहुत। तथा देहात्मतां त्यक्त्वा प्राणास्मत्वं विचिन्त्यताम् ॥ ५१ ॥
न देहस्यात्मता युक्ता पूर्वजन्मन्यभावतः । पुरात्मा देहदं कर्म कृत्वा प्राप्नोत्यदो वपुः ॥ ५२ ॥
आयुर्मरणयोदैतौ प्राणे जीवात्मतोचिता। स्थिते प्राणे भवत्यायुः प्राणापाये तु हीयते ॥ ५३ ॥
देहात्मवासनानुत्त्यै प्राणारमत्वमुपास्यर ताम् । प्राणे ब्रह्मत्युपासीनः सर्वमायुः समश्नुते ॥ ५४ ॥
प्राणोऽपानः समानश्चोदानव्यानौ च वृत्तयः । एतासु पूर्ववत्पक्षमूर्धादीन् परिकल्पयेत् ॥ ५५ ॥
श्वसऽधोगमनं कृस्ने देहेऽन्नस्य समीकृतिः । उद्रादिबलं देहे क्रियास्तासां क्रमादिमाः ॥ ५६ ॥

 (१) पृ. ६८. (२) इदं नीलम्, इदं पीतमिति विषयविवेचनम्। विकल्पस्तद्विपर्यय इति भेदः । (३) वियदादिपञ्चसूक्ष्मभूतसत्त्वांशैरारब्धानि श्रोत्रादीनि पञ्च ज्ञानेन्द्रियाणि;तसत्वांशसमुदायपरिणामरू पमन्तःकरणं; तदुपादानभूतस्य सत्त्वस्यात्मस्वरूपभूतसुखप्रकाशाभिव्यञ्जकसामथ्र्यसद्भावाद , तत्कार्थमन्तः करणमपि स्वरूपसुखाभिव्यञ्जकवृत्त्यात्मना, स्वरूपप्रकाशाभिव्यञ्जकवृत्त्यात्मना च द्विधा परिणमते । तत्र प्रकाशाभिव्यञ्जिका वृत्तिरपीषद्रजोनुवेधात्.संकल्पविकल्पार्मिका मनसंज्ञां लभते । रजःसंस्पर्शविरहाच्च नै- मैल्ये सति निश्चयरूपा सती बुद्धयाख्यां लभते । एवं मनोबुद्धिभेदवृत्तिमदन्तःकरणसहकृतानि चक्षुरादीन्द्रिया ण्यपि विमनिश्चयरूपद्विविधशानजनकत्वेन द्विविधानि भवन्ति । तत्र विमर्शशानजनकपचज्ञानेन्द्रियसाईित मनःसंज्ञकवृत्तिमदन्तःकरणोपाधिविशिष्ट आत्मा मनोमयः । स च प्रागुक्तात्प्राणापानादिसंघातात् प्राणमयादा न्तरत्वेन विभिन्नः-अन्तरवस्थितात्मस्वरूपचैतन्याभिव्यञ्जकत्वलक्षणावस्वभावभेदात्तस्यांन्तरवम् । प्राणम यस्तु, रजपरिणामरूपत्वात्नदीरितं चित्प्रकाशमभिव्यनक्ति । अत एव सुषुप्तौ सत्यामपि प्राणवृत्तौ जाग्र द्वच्चैतन्यस्य विशेषाभिव्यक्तिर्न दृश्यते । उच्छासनिःश्वसादिक्रियाप्रवर्तकः सन्नन्नमयदेहस्य धारणमेव केवलं करोति । तथाच प्राणवाक्यम् - अहमेवैतत्पञ्चधात्मानं प्रविभज्यैतद्वाणमवष्टभ्य विधारयामि ।” ( प्रभ- उ. २. ३. ) इति । एवमनयोर्विविक्तरूपत्वान्मनेमय आत्मा प्राणमग्रादान्तरः, विविक्तश्च प्रत्येतव्यः

                                      तात्पर्यदीपिका ४. ३. ४०. 

 रस्य यजुरेव शिरः प्रत्यादयतक्षपदावसान अन्वविशेषः, त अनयो मन - तीयवचनो यजुः,शब्दः, तस्य शिरंस्त्वं आधान्यात् । प्रा वृतित्वम् धान्यं च यागादौ, संनिपत्यपकारात्, यजुषा हि हविद्यते स्वाहाकारापदिना । वाचनिक्री वा. शिरआदिकल्पना सर्वत्र । मनसो हि स्थान प्रयलनाद् वर्धप वाक्यविषया तत्संकल्पाविसका तद्भाविता वृत्तिः श्रोत्र करणद्वारा यजुः इतविष्टि यजुरियुच्यते । एवमृक्षवं.सास च । एवं च


 यजुशब्देन बाधो यजुर्वेद उच्यते, तस्य कथमान्तरं मनोमयं प्रति शिरस्त्वम् ?-इत्य अङथाऽऽ–मनसो हीति । अपियज्ञशब्दो वा शब्दराशौ स्दः, तथाऽपि युनेस्नतिश ॐीयत्वाव, तत्प्रामाण्याद्विशिष्टमनोतिर्यजुःसंकेतविषयभूता ‘यजुर्वेदमधीमहे’ एतत्क्रम


 (१) चत्वारि वाक्परिमिता पदानि । तानि विडुब्रह्मणा ये मनीषिणः। गुह्य त्रीणि निहिता नेय न्ति । तुरीयं वाचो मनुष्या वदन्ति ” ॥ (तै. ब्रा. २. ८. ८; ऋ. सं. में. १. स्. १६४. झ. ४५) इति वाचः पादचक्षुष्ट्यमाख्यातम् । परा, पश्यन्ती, मध्यमा, वैखरी -इत्येवं चतुरवस्थाया वाचस्तुरीयः पादो वैखर्यात्मक; स एव शरीरिणां प्रेषणाध्येषणादिव्यवहारर्तु -परश्रोत्रग्राह्यात्मकं वैखयामकमेवं शब्दं मनुष्यादयोऽभिवदन्ति । स च वैखर्यात्मक शब्दः स्वत एवैकरूपोऽपि कठताल्वाद्यभिव्यक्तिस्थानभेदा स्वरव्यञ्जनादिभेदेन नानात्वं भजेते । ‘शब्दे प्रयत्ननिष्पत्तेः” (जै. सू. १. ३. २५) इत्यत्र शबरस्वामि- भिरुक्तम्-‘महता प्रयत्नेन शब्दमुच्चरन्ति,--वायुर्नाभेरुत्थितः, उरसि विस्तीर्णः, कण्ठे विवर्तितः, मृधन माहत्य परावृत्तः, वने विचरन् विविधान् शब्दानभिव्यनक्ति । तथाच शिक्षायाम्-आमा बुद्धथाः समेत्यार्थान्मनो युङ्ते विवक्षया । मनः कायाग्निमाहन्ति स प्रेरयति मारुतम् । सोदीर्णा मृध्यैभिहतो वक्त्र मापद्य मारुतः । वर्णाञ्जनयते’ इत्यादि । आत्मा-अन्तःकरणं संस्काररूपेण स्वगतानर्थान् बुद्धया स्ववृत्त्या समेत्य एकबुद्धिविषयान् कृत्वा तद्धनेच्छया युक्तं मनः करोति । तन्मनः कायाग्निं जाठरश्मिभिहन्ति । स ऽक्षिर्मास्तं प्रेरयति । स मारुत ऊर्वे प्रेरितो मृध्यैभिहतः परावृत्त्य वनं ताल्वादिस्थानं प्राप्य वर्णानभिव्यनक्ति। एवं च शब्दप्रयोगेच्छोत्पन्नयनाभिहताभिप्रेरितनाभिप्रदेशगतवायुर्वेगान्मूर्धानं गत्वा प्रतिनिवृत्तो वनं प्राप्य यविशेषसहायः ताल्वादित्तत्स्थानेषु जिह्मादिस्पर्शपूर्वकसभिहतो वर्णविशेषानभिव्यनक्तीति त एते आभ्य न्तरप्रयत्नाः । ततो यत्नविशेषेर्गलविवरविकासादीन् करोति । त एते बाह्यप्रयत्नाः। एतैश्च प्रयत्नैवैर्णा यथावद् भिव्यज्यन्ते । ॐ कुतूहलवृत्तौ । ननु शब्दामकानां यजुरादीनां कथं मनोमयावयवत्वम् ?-इत्याशङ्कां परिह रति–मनस इत्यादिना । यद्यपि यजुरादिर्वेदः “शब्दराशिरूप एव प्रसिद्ध, न मानसशानरूपःतथापि यजुरादेः स्वरूपघटिका प्रमाणत्वघटिका वा वृत्तिर्मनस्येव तिष्ठति; तेन यजुरादिशब्दानां वृत्तिपरत्वङ्गका- रेण मनोमयस्यावयवत्वमुपपन्नमित्यर्थः । अयं भावः--न केवला वर्णा वेद; किंतुस्थानप्रयत्नस्वरायखसंथान- विशिष्टाः। तथाच यजुरादिस्वरूपं मनोवृत्तिघटितम्; एवं प्रमाजनकत्वमपि न स्वरूपेणैव वेदवाक्यानांकिंतु मानसवृत्तिरूपेणैवेति । अनेन मनोमयेन प्रमाणास्मकेनाविषयोप्यारमाऽऽवरणभङ्गद्वारा प्रकाश्यते । यद्यपि यजु- राद्या वाचःतस्वरूपघटकं मनश्च-एतेषां प्रमाणभूतानां स्वान्तर्गतमानन्दरूपमात्मानं प्रवेदयितुं-प्रकाशयितुं. न शक्,ि तथाप्यधिकारी मनोमयस्य स्वरूपान्तर्गतमानन्दमन्तर्मुखेनावरणभञ्जकेन जानन्सन् संसारान्न बिभेति। (२ ) जै. स् ४.१.३ अनोवृतित्वे ऑन्त्राणां, वृचिरैवाऽऽवत्येंतें, इंतं मनसो जप उपपद्यते-अन्य याऽसिघथत्वान्मन्त्रो नऽऽवर्तयितुं शक्यो घंटादिवत्, इति मानसो जपो नोपपद्यते; मन्त्रवृत्तिश्च उद्यते बहुशः कर्मसु ।

 अक्षरविषयस्मृत्यावृत्त्या मन्त्रवृत्तिः स्यादिति चेत्, न; मुख्यार्थासंभवत् । “त्रिः प्रथमामन्वाह त्रिरुरुभाः इति अंगावृतिः धूयते। तत्रचोवषयत्वे तद्धि- षयस्मृत्यावृत्या मन्त्रवृतौ च क्रियमाणायां “त्रिः .प्रथमामन्वाह’ इति ऋगत- वृत्तिर्मुख्योऽर्थश्चोदितः परित्यक्तः स्यात् ।

 तस्मान्मनोह्युपाधिपरिच्छिन्न, मनोवृत्तिनिष्ठमात्मचैतन्यंम् --अनादिनि धनं, यजुशब्दवाच्यम्, आत्मविज्ञानं-मन्त्र इति । एवं च नित्यत्वोपपत्तिर्वे- चिदामत्वाद्वेदस्य दानाम्, अन्यथाविषयत्वे रूपादिवदनित्यत्वं च स्यात्; नैत- द्युक्तम्-“सवं वेदा यत्रैकं भवन्तिस मानसीन आत्म” इति च श्रुतिर्नित्यात्मकत्वं ब्रुवन्ती, ऋगादीनां नित्यत्वे, समञ्जसा स्यात् ; “ऋचो अक्षरे परमे व्योमन्यस्मिन्देवा अधि विश्वे निषेद्धेःइति च मन्त्रवर्णः ।


वर्ण यजुर्वेदतयाऽध्येतव्या इत्येवं संकल्परूपा ग्रावेत्यर्थः । श्रुत्यनुग्राहिकां युक्तिमप्याह- एवं चेति । अन्यथेति । शब्दानां घटविद्धद्रव्यत्वे, मनोविषयत्वासंभवाव् मनसो बाऽर्थेऽस्वातन्त्र्यात्, मानसो जपो न स्यादित्यर्थः । इतश्च मनोवृत्तित्वं मन्त्राणां वाच्यमि त्याह—मन्श्रावृतिश्चेति । शब्दानां घटादिवद्धावद्रव्यत्वे, मन्त्राण घटादिर्वेदावृत्तिनप्पं द्यते, क्रियैव यावयते ।

 आवृत्तिसिद्धयनुपपया क्रियात्वं वाच्यमित्युक्तं, तत्रान्यथाऽप्युपपत्तिमाशङ्कते-अक्षरवि- षयेति । मन्त्रेभ्यः स्मृतेरन्यत्वादन्यऽऽवृत्तिगौंणी प्रसज्यते, अतो नान्यथाऽप्युपपत्तिरित्युक्त म् । एतत्स्फुटयति-त्रिः प्रथमामित्यादिना । सामिधेन्यः संमिधो यदाऽध्वर्युणा ह्यन्ते, तदा “प्रं वो वाजा अभिद्यवः” इत्यष्टादशचं सूक्तं होता शंसति, तासां चर्चा मध्ये प्रथमार्च सूक्तस्यान्त्यां चर्च होता त्रिरब्रूयादिश्यादृत्तिः भूयत इत्यर्थः ।

 मन्त्राणां मनोवृत्तित्वमुक् Pवा-मनोवृत्तीनां सदा चियाप्तत्वेनैव सिद्धः-चिदात्मतामाह


 (१) है. सं. २. ५. ७. १; शतः ब्रा. १. ३. २. ६; ऐ. ब्रा. १. ३. २, ५. इत्यादौ । (२) तें. आ. ३. ११. १. (३) अ. सं. १. १६४. ३९; अ. सं. ९. १०. १८गो. भा. १. १. २२; है. ब्रा. ३. १०. ९.४; है. आ. २. ११. १; श्वे. ड. ४. ८; ढं. उ. अ. ४. २. (४) सामिधेन्य ऋचो यद्यपि मूले (तै. ब्रा. ३. ५. २. १-१२. ) द्वादश पठिताः, तथाप्यन्तेयोः पुरुषभेदेन विकल्पितत्वादेकादशैव । सम्यगिध्यते ज्वाल्यतेऽनियमितभिस्ताः सामिधेन्यः । तभा चोक्तम्-ऋक्सामिधेनं धाय्या च या स्याद

तदप्येष श्लोको भवति ।

इति कृष्णयजुर्वेदीयतैत्तिरीयोपनिषदि ब्रह--आनन्दवल्ल्या

तृतीयोऽनुवाकः ॥ ३ ॥


 आदेशोऽत्र ब्राह्मणम् , आदेष्टव्यविशेषानादिशतीति । अथर्वणाऽङ्गिरसा च दृष्टा मन्त्राः, ब्राह्मणं “ च शान्तिकपौष्टिकादिप्रतिष्ठाहेतुकर्मप्रधानत्वात्पुच्छं प्रतिष्ठा ।

तदप्येष श्लोको भवति मन्दोमयात्मप्रकाशकः पूर्ववत् ।

श्रीमत्परमहंसपरिव्राजकाचार्यगोविन्दभगवत्पूज्यपादशिष्यश्रीमच्छंकरभगवतः
कृतौ तैत्तिरीयोपनिषदि ब्रज--आनन्द-वीभाष्ये तृतीयोऽनुवाकः ॥ ३ ॥


तस्मादिति। मन्त्राणां मनोवृत्तित्वेनाऽऽवृत्तिर्घटत इत्युक्तम्, परम्परया चिदात्मत्वेन नित्य त्वमथि घटत इत्याह-एवं चेति--चैतन्यरूपत्वे सति । अन्यथेति-स्वप्रकाशसंचिदात्म त्वानङ्गीकारे रूपादिवद्विषयत्वादनित्यत्वमपि प्रसज्येत । कालिदासादिवाक्यानामप्येतेन न्यायेन नित्यत्वापातायुक्स्याभासमेतत् । अस्त्वनित्यत्वमिति न वाच्यमित्याह-नैतद्युक्त मिति । “ वाचो विरूपनिरयया ” इति श्रुत्या नित्यत्वस्याऽवेदितत्वाव, वेदानित्यत्वं युक्तं न भवतंत्यर्थः । वेदानां जडत्वे स्वप्रकाशेनाऽऽत्मनैकत्वं न संभवति, जडाजडयोर्विरोधाव, . अतो मनोवृत्तिव्यापकचिदात्मत्वं सुचितमित्यर्थः। साक्षितया मनसि भव ‘ मानसीनः ‘अक्षरे परमे’ व्योमकल्पे ब्रह्मणि ‘ऋचःविधिनिषेधरूपा ‘निषेदु-तादात्म्येन व्यवस्थिताः- इतेि च मन्त्रवर्ण एकत्वं दर्शयतीत्यर्थः ।

‘आदेष्टव्यविशेषान्कर्तव्यविशेषान्-इदमेवं कर्तव्यम्-इत्युपदिशतीत्यर्थः।

इति श्रीमत्परमहंसपरिव्राजकाचार्यश्रीमच्छुद्धानन्दपूज्यपादशिष्यानन्दशानविरचिते तैत्तिरीयोपनिष
च्छांकरभाष्यटिप्पणे ब्रह्म-आनन्द-वलयां तृतीयोऽनुवाकः ॥ ३ ॥


ग्निसमिन्धने’ (अम. के. ब्र. व. श्लो. २२. ) इति । सवनीयस्य पशोः प्रोक्षणादूर्वमध्वर्युणा प्रेषितो होता सामिधेनीरनुयात् । तासामेकादशानां मध्ये ‘त्रिः प्रथमामन्वाह त्रिरुत्तमाम् ’ इति वचनानुसारेणावृत्तौ सत्यां पञ्चदश संपद्यन्ते । सप्तदशसंख्यायाः पूरणीयत्वे तु ‘पृथुपाजा अमर्यः” (ऋ.सं. मं. ३ सु. २७ क्र. ५) इत्याद्यपद्यस्य तासु प्रक्षेपोऽपि विधीयते । एवमेकविंशतित्वे संपादनीये षण्णामप्युचां प्रक्षेपो विहितः । ताः प्रक्षेपणीयचं एव धाय्या ठच्यन्ते (ऐ. ब्रा. ३. २.७.) तुल्य-तै. सं. २. ५. ७; जै. सू. ९. १. ३३. (१) है. सं. २. ६. ११.२.; क्र. सं. सं. ८. ७५. ६.; मै. सं. ४. ११. ६.

अथ चतुर्थोऽनुचा

मनामय श्लोकः यतो वाचो निवर्तन्ते । अप्राप्य मनसा सह ।

आनन्दं ब्रह्मणो विद्वान् । न बिभेति कदः
चनेति ।
तस्यैष एव शारीर आत्मा । येः पूर्धस्य ॥

विज्ञानमयकोशः तस्माद्वा एतस्मन्मनोमयात् । अन्योऽन्तर

आत्मा विज्ञानमयः । तेनैष पूर्णः ।

यतो वाचो निवर्तन्ते । अप्राप्य मनसा सहेत्यादि ।

 तस्य पूर्वस्य प्राणमयस्यैष एवाऽऽत्मा शारीर-शरीरे प्राणमये भवः ‘शारीर' । कः ? य एष मनोमयः ॥

 तस्माद्वा एतस्मादत पूर्ववत् । अन्योऽन्तर आत्मा विज्ञानमयाँ मनम यस्याभ्यन्तरो ‘विज्ञानमयःमनोमय वेदामोक्त; वेदार्थविषया बुद्धिर्निश्व-  वाङ्मनसयोर्वाङ्मनसगोचरत्वं नोपपद्यते, स्वात्मनि वृत्तिविरोधात्, अतो वाङ्मनोवि शिष्टान्मनोमयाहूचो मनसा सह निवर्तन्त इत्यर्थःतस्य च मनोमयस्य ब्रह्मण उपासनफ लभूतमाधिदैविकमानन्दं विद्वान्न बिभेति गर्भवासादिदुःखादित्यैर्थः ।

 वेदर्थेति । तथऽध्यवसायलक्षणं चैौकिकमपि विज्ञानं ग्राह्यमेत्यर्थः ।


(१) अस्य श्लोकस्य मुख्यधृऽग्रे ९ अनुवाके भाष्ये द्रष्टव्यः। कोशप्रकरणविरोधात् परब्रह्मपरिग्रहोऽत्र नोपपद्यते । ब्रह्मव वामनसयोरविषयः, व्यतिरिक्तं सर्वे ययोर्विषयत्वेनैव वर्तते, ते वाङ्मनसे मनोमयकोशे निर्दिश्येते । न हि मनसः साक्षिवेद्यत्वेनानपेक्षस्य वागादिविषयत्वं, वृत्तिविरोधाच्च न स्वविषयत्वं, मूत्रस्य महत्त्वत् तदात्मके मनसि ब्रह्मशब्दश्चोपपद्यते, तस्य ब्रह्मणो मनोमयस्याऽऽनन्दमुपासनाफलं विद्वान्, उप सनातो ब्रह्मानन्दं च प्राप्य हिरण्यगर्भावस्थायां कदाचिदपि न बिभेतीति मन्त्राक्षराण्यपि कोशपक्षे निर्वहन्ति।

(२) वृत्तिसंघं प्राणमयं ध्यात्वा देहात्मवासनाम् । संत्यज्याथ प्राणमये त्यजेद्देहवदात्मताम् ।५७ ॥
प्राणो नात्मा जडत्वेन चेतनस्यारमतोचिता । मनस्तु चेतनत्वेन सर्वस्य प्रतिभासनात् ॥ ५८ ॥
चक्षुराद्यक्षसापेक्ष मनो बाह्यार्थभासकम् । निरपेक्षेण मनसा सुखाद्यन्तरभासनम् ।। ५९ ॥
आत्मत्वं मनसो बुद्धा त्यक्तुं प्राणात्मवासनाम् । उपासीत मनस्तच वृत्त्याख्यावयवैर्युतम् ॥ ६० ॥
यजुराद्याश्चतुर्वेदा आदेशैस्तदंते विधिः । तद्भासके मनोवृत्तिपञ्चके पक्षिकल्पना ॥६१॥
अवाङ्मनसगम्यस्य ब्रह्मणोऽप्यवबोधने । शक्तं भवेन्मनस्तच मनो ब्रहृति कल्पना ॥ ६२ ॥
न ब्रह्मणि मनोजन्यस्फूर्तिस्तस्मादगम्यता । मनस्यंन्तर्मुखे नश्येदविद्य तेन शक्तिता ॥ ६३ ॥

तात्यकवचाप्रकाश (३) °त्यर्थः। त'। इति पाठः । (४) ०था व्यव' इति पाठः । तस्वोपास्य- स वा एष पुरुषंवैध एव तस्य पुंसृषविधताम् ।

अन्वयें पुरुषविधेः । तस्य अजैव शिरः।
ऋतं दक्षीिणः पुत्रः । सत्यमुत्तंरः पक्षः । योंग
आत्मा । महः पुच्छं प्रतिष्ठा ।

तदप्येष श्लोको भवति ।

इति कृष्णयजुर्वेदीयतैत्तिरीयोपनिषदि ब्रह्म-आनन्द-वल्ल्यां

चतुर्थोऽनुवाकः ॥ ४ ॥

यात्मिका विज्ञानं, तच्चध्यवसायलक्षणमन्तःकरणस्य धर्मः, तन्मयः-—निश्चयं विज्ञानैः प्रमाणस्वरूपैर्निर्वर्तित आत्मा-विज्ञानमयः । प्रमाणविज्ञानपूर्वको हि य आदिस्तायते । यज्ञादिहेतुत्वं च वक्ष्यति श्लोकेन ।


 (१) इदमित्थमेवेति विषयपरिच्छेदः (२) मनोवृत्तीनां मध्ये विशिष्टं ‘अहं कतों” इत्येवंरूपं वृत्तज्ञान यस्य कर्तृत्वधमपेतस्य वस्तुनो ग्राहकं भवति, तद्वस्तु विज्ञानम् तस्य विकारो विज्ञानमयः। रजमिश्रसव गुणकार्यं हि विज्ञानमहंप्रत्ययविषयाभिमन्तृरूपेण विक्रियते । तमेतमभिमन्तारं सर्वे जनां अहंप्रत्ययेन विषयं कुर्वंन्ति । द्विविधो मनसः प्रत्ययः इदंप्रत्ययः, अहंप्रत्ययश्चेति । तत्रेदंप्रत्ययो बहिर्मुखतया ’प्रमातुरन्यपदार्थ प्रमेयं विषयीकरोति । अहंप्रत्ययस्त्वन्तर्मुखः प्रमातरमेव विषयीकरोति । योऽयमहंप्रत्ययविषयोऽभिमन्ता सर्वेषु प्रमाणव्यवहारेषु प्रमाता, सोऽयमत्र विज्ञानमयः । नन्वात्मैव व्यवहारस्य कर्ता भवति६. न त्वस. विशनमया ख्यश्चतुर्थः कोशः। अत एव भगवान् बादरायणः कर्ता शास्त्रार्थवत्त्वात्” (ब. सं. २.३.३३) इति सूत्रया मास । नायं दोषः--आरमकर्तृत्वस्यौपाधिकत्वात् । एतच्च ‘यथा च तक्षोभयथा” (ज. सं. २.३.४०) इत्येवं सूत्रितम् । तर्हि पूर्वोक्तबाह्यन्द्रियान्तःकरणसमूहरूपमनोमयस्य संयोगेनैवात्मनः कर्तृत्वसिद्धौ किमनेन विशन- मयेन ? इति चेन्मैवम् । यदि ब्राह्मणादौ प्रासादगोचरज्ञानक्रियाशक्त्योरभावात्तऽपेक्ष्यते, तर्हत्रापि सर्वव्य वहारगोचरज्ञानक्रियाशक्तियुक्तो विज्ञानमयोऽपेक्ष्यते । न चासङ्गस्यात्मन आरोपमन्तरेण शक्तिद्वयं संभवति । आरोपश्च क्कचिन्मुख्यस्यैवाधारान्तरे दृश्यते-बिलगते हि सर्प मुख्यं सर्पत्वं रज्जावारोप्यमाणं दृष्टम्; तस्मा- दत्रापि विशनमये मुख्यं शक्तिद्वयं चिदात्मन्यारोप्यताम् । सोऽयं कर्तृत्वशक्तियुक्तो विज्ञानमयः करणशक्तियु क्तान्मनोमयादभ्यन्तरः । नन्वेकस्यैवान्तःकरणस्य तत्त्वस्यमनोबुद्धथइंकारचित्ताख्याश्चत्वारो वृत्तिभेदाः । एते च वृत्तिविशेषाःक्षणिकाः कालभेदेनैवोत्पद्यन्ते‘युगपज्ज्ञानानुत्पत्तिर्मनस लिङ्गम्”(:१..१६) इतिन्यायात् । तथा सति वृत्तिमात्रस्वरूपयोर्मनोमयविज्ञानमययोरन्नमयप्राणमयवत् पृथक्तत्वरूपत्वाभावाद्भिन्नकालनत्वाच्चा न्तर्बहिर्भावो न युक्त इति चेत्, न ; करणरूपेण कर्तृरूपेण च तयोस्तत्त्वभेदाद्वकारात् । पूर्वोक्ता मनोबुद्धया दयश्चत्वारोऽपि करणस्यैव व्यापारविशेषाः । कर्तुरूपं तु करणात् पृथगेव तत्त्वम् । तच्च बुद्धिशब्देनविश- नशब्देन, अहंशब्देन च तत्र तत्र व्यवहियते । अयमेव कर्ता भोक्ता नैयायिकादिमतसिद्ध जीवात्मा । सांख्या वैवमाहुः-अंतकरणं त्रिविधमिति । तत्रेन्द्रियाणामेकादशसंख्यापूरकं मनोनामकमेकम् । अहंकारतत्त्वं द्वि तीयम् । महत्तत्त्वं तृतीयम् । तेष्वहंकारमेवं लक्षयन्ति-अभिमानोऽहंकार इति । स एष चितिच्छायोपेतो

ऽहंकारोऽत्र विज्ञानमयः।

अथ पञ्चमोऽनुवाकः

विज्ञानमये लकः विज्ञानं युतं तनुते । कर्माणि तनुतेऽर्षेि च ।

विज्ञानं दैवाः सर्वे । ब्रह्म ज्येष्ठ्मुपासते । द्वि
ज्ञानं ब्रह्म चेद्देवें । वस्तुचेः प्रमाद्यति । भेरीरें
पाप्मनो हित्वा । सर्वान्कामान्त्संभक्रुत इति ।

 निश्वयविज्ञानवतो हि कर्तव्येष्वर्थेषु पूर्व श्रेद्धोत्पंद्यते, सा सर्वकर्तव्यान प्राथम्याच्छिर इव शिरः ।fलतसत्ये ‘यथव्याख्याते एव । योगो युकिः समधानम्, आत्मेवाऽऽत्मा । आत्मवतो हि युक्तस्य समाधानवतोऽङ्गानीव श्र द्धानि यथार्थप्रतिपत्तिक्षमाणि भवन्ति, तस्मात्समाधानं योग आत्मा विज्ञान मयस्य । महः पुच्छं प्रतिष्ठा । 'महः इति महत्तत्वं प्रथमजम्, “महद्यज्ञे प्रथ मजं वेदं “ इति श्रुत्यन्तरात्, 'पुच्छे’ प्रतिष्ठा कारणत्वां कारणं हि कार्याणां प्रतिष्ठा, यथा वृक्षवीरुधां पृथिवी। सर्वविज्ञानानां च महत्तत्त्वं कारणम् । तेन तद्विज्ञानमयस्याऽऽत्मनः प्रतिष्ठा ।

 तदप्येष श्लोको भवति पूर्ववत् । यथाऽन्नमयानां ब्राह्मणोक्तानां प्रकाशकाः श्लोकाःएवं विज्ञानमयस्यापि ।

इति श्रीमत्परमहंसपरिव्राजकाचार्यगोविन्दभगवत्पूज्यपादशिष्यश्रीमच्छंकरभगवतः
कृतौ तैत्तिरीयोपनिषदि ब्रह्म-आनन्द -वल्लीभाष्ये चतुर्थोऽनुवाकः ॥ ४ ॥


 विज्ञानं यशं तनुते । विज्ञानवान् हि यन्नं तनोति श्रद्धादिपूर्वकः । अत विज्ञानस्य कर्तृत्वं-तनुते’ इति कर्माणि च तनुते । यस्माद्विज्ञानकर्तृकं .



इति श्रीमत्परमहंसपरिव्राजकाचार्यश्रीमच्छुद्धानन्दपूज्यपादशिष्यानन्दशनविरचि तैत्तिरीयोप
निषच्छांकरभाष्यटिप्पणे ब्रह्म-आनन्द-वल्ल्यां चतुर्थोऽनुवाकः ॥ ४ ॥


(१) गुरुशात्राभ्यामभिहिते तत्त्वे, तदवबोधापाययोश्च परमो विश्वासः । यद्यपि श्रद्धादयो वृत्तिरूपत्वान्म- नोमयस्य कार्याः, तथापि विशानमयस्य कर्तृत्वेन करणतदृतिस्वामित्वान्मनोवृत्तय एतदीया अपि भवन्तीत्य भिप्रेत्य विज्ञानमयस्य श्रद्धा शिर इत्युच्यते । (२) उपपद्यते-पाठः । (३) पृ. ८(४) अध्यात्मशास्त्र निश्चयः समाधानरूपः, दक्षिणोत्तरपक्षाभ्यां चित्तशुद्धिद्वारोपकार्यत्वेन मध्यभागः(५) हिरण्यगर्भाख्यं- सूत्रम् (६ ) वृ. ३. ५,४. १. यक्षम् = पूज्यम् । (७) न्यायवैशेषिकादिशास्त्राणि मिथ्यात्मन्येव कर्तृत्वा दियुक्त उपक्षणानि । सांख्यशास्त्रं यद्यपि चिदात्मनि मुख्ये प्रवृत्तं, तथापि तावत्येव पर्यवसितम् । वेदान्तास्तु तस्य मुख्यात्मन ईश्वरवमशेषजगद्धेपत्वं च प्रतिपादयन्तीति विशेषः । अत्र शकाराकारस्य सानुदात्तः पाठोऽपि वैदिकेषु प्रसिद्धः। ८ तोत्तरीयोपनिषत् {ब्रह्म-आनन्द-वल्ल तस्यैष एव शरीर आत्मा । यैः पूर्वस्य ॥ सव , तस्माद्युक्तं विज्ञानमय आत्मा ब्रहृति। किंच, विज्ञानं ब्रह्म सर्वे देवा इन्द्रा 'यों ज्येष्ठं-प्रथमजत्वत्, सबूतनां वातेत्पूर्वकत्वात्प्रथमंतं विज्ञानं ब्रह्मो पासते ध्यायन्ति--तस्मिन्विज्ञानमये ब्रह्मण्यभिमनं कृत्वोपासत इत्यर्थः । त स्माते महतो ब्रह्मण उपासनाज्ज्ञानैश्वर्यवन्तो भवन्ति । तत्र विज्ञानं ब्रह्म चे विज्ञानमयोपासनस्य द्यदि वेद विजानांति, न केवलं वेदैव, तस्माद्रह्मणश्चेन्न प्रमा- द्विविधं फलम् द्यति-बाहेष्वेवानात्मस्वात्मा भावितःतस्मात्प्राप्तं विज्ञानमये ब्रह्मण्यात्मंभावनायाः प्रमदनं, तन्निवृत्त्यर्थमुच्यते’ ‘तस्माच्चेन्न प्रमाद्यति ’ इति –अन्नमयादिष्वात्मभावं हित्वा, केवले विज्ञानमये ब्रह्मण्यात्मत्वं भावयन्नास्ते (१) पापक्षयः चेदित्यर्थः । ततः किं स्यादिति १ उच्यते-शरीरे पाप्मनों हित्व; शरीराभिमाननिमित्ता हि सर्वे पाप्मानःतेषां च विज्ञानमये ब्रह्मण्या त्माभिमानात्, निमित्तापाये हानमुपपद्यते, छत्रापाय इव च्छायायाः ।तस्माच्छ ३ि मीननिमित्तान्सर्वान् पाप्मनः शरीरप्रभवाञ्शरीर एव हित्वा, विज्ञानमय (२) सर्वकामावाप्तिः ब्रह्मस्वरूपापन्नस्तत्स्थान्सर्वान्कामान्विज्ञानमयेनैवाऽऽश्मना समश्नुते सम्यभुङ्क इत्यर्थः। तस्य पूर्वस्य मनोमयस्याऽऽत्मैष एव शरीरे मनोमये भवः शारीरः कः ? य एष विज्ञानमयः ॥ प्रथमजत्वादिति । हिरण्यगर्भाभेदेनेत्यर्थः । (१) प्रवृत्तीनां-पाठः । (२) सगुणब्रह्मविदो देहपातात्प्रागेव पुण्यपापत्यागः ब. सू. ३. ३. २७ इत्यत्र चिन्तितः (३) प्राणामवासनानाशे मनसोऽप्यात्मतां त्यजेत् । कर्तुरात्मत्वमुचितं मनोऽन्तःकरणं खलु ।। ६४ ।। अहंकतैत्यदोऽशनं विशिष्टं यस्य भासकम् । तत्कर्तुरूपं विज्ञानमामत्वेनावगम्यताम् ।। ६५ ।। अहंक्रियत इत्येषोऽहंकाराख्यः स विग्रहे । आनखाग्रमभिव्याप्य स्थितो जागरणे स्फुटः ।। ६६ ।। तेन चेतनवद्देहो भाति सुनौ तु तद्ध्यात् । भवेत्काष्ठसमो देहस्तेनाकार ओमता ॥ ६७ ॥ मदीयं मन इत्युक्तेरात्मनः करणं मनः । इत्यामानं विविच्याथ तमुपासीत पक्षिवत् ॥ ६८ ॥ श्रद्धाद्याः पञ्च तत्रस्थाः कल्प्या मूर्दादिरूपतः। श्रद्धास्तिक्यमृतं बुद्धौ यथा वस्त्वनुचिन्तनम् ।। ६९ ।। यथार्थभाषणं सत्यं योग एकाग्रता धियः। महस्तु योगजं शनं चिन्याः श्रद्धादयोऽखिलाः ।। ७० ।। -लैौकिके वैदिके कर्तुविशनं ब्रह्म वेत्ति चेत् । त्यजेदामरणं नोचेद्द्ललोके सुखं व्रजेत् ॥ ७१ ॥ तैत्तिरीयकविश्वप्रकाशः पृष्ठम्:तैत्तिरीयोपनिषद्भाष्यम्.djvu/११७ पृष्ठम्:तैत्तिरीयोपनिषद्भाष्यम्.djvu/११८ पृष्ठम्:तैत्तिरीयोपनिषद्भाष्यम्.djvu/११९ पृष्ठम्:तैत्तिरीयोपनिषद्भाष्यम्.djvu/१२० पृष्ठम्:तैत्तिरीयोपनिषद्भाष्यम्.djvu/१२१ पृष्ठम्:तैत्तिरीयोपनिषद्भाष्यम्.djvu/१२२ पृष्ठम्:तैत्तिरीयोपनिषद्भाष्यम्.djvu/१२३ पृष्ठम्:तैत्तिरीयोपनिषद्भाष्यम्.djvu/१२४ पृष्ठम्:तैत्तिरीयोपनिषद्भाष्यम्.djvu/१२५ पृष्ठम्:तैत्तिरीयोपनिषद्भाष्यम्.djvu/१२६ पृष्ठम्:तैत्तिरीयोपनिषद्भाष्यम्.djvu/१२७ पृष्ठम्:तैत्तिरीयोपनिषद्भाष्यम्.djvu/१२८ पृष्ठम्:तैत्तिरीयोपनिषद्भाष्यम्.djvu/१२९ पृष्ठम्:तैत्तिरीयोपनिषद्भाष्यम्.djvu/१३० पृष्ठम्:तैत्तिरीयोपनिषद्भाष्यम्.djvu/१३१ पृष्ठम्:तैत्तिरीयोपनिषद्भाष्यम्.djvu/१३२ पृष्ठम्:तैत्तिरीयोपनिषद्भाष्यम्.djvu/१३३ पृष्ठम्:तैत्तिरीयोपनिषद्भाष्यम्.djvu/१३४ पृष्ठम्:तैत्तिरीयोपनिषद्भाष्यम्.djvu/१३५ पृष्ठम्:तैत्तिरीयोपनिषद्भाष्यम्.djvu/१३६ पृष्ठम्:तैत्तिरीयोपनिषद्भाष्यम्.djvu/१३७ पृष्ठम्:तैत्तिरीयोपनिषद्भाष्यम्.djvu/१३८ पृष्ठम्:तैत्तिरीयोपनिषद्भाष्यम्.djvu/१३९ पृष्ठम्:तैत्तिरीयोपनिषद्भाष्यम्.djvu/१४० पृष्ठम्:तैत्तिरीयोपनिषद्भाष्यम्.djvu/१४१ पृष्ठम्:तैत्तिरीयोपनिषद्भाष्यम्.djvu/१४२ पृष्ठम्:तैत्तिरीयोपनिषद्भाष्यम्.djvu/१४३ पृष्ठम्:तैत्तिरीयोपनिषद्भाष्यम्.djvu/१४४ पृष्ठम्:तैत्तिरीयोपनिषद्भाष्यम्.djvu/१४५ पृष्ठम्:तैत्तिरीयोपनिषद्भाष्यम्.djvu/१४६ पृष्ठम्:तैत्तिरीयोपनिषद्भाष्यम्.djvu/१४७ पृष्ठम्:तैत्तिरीयोपनिषद्भाष्यम्.djvu/१४८ पृष्ठम्:तैत्तिरीयोपनिषद्भाष्यम्.djvu/१४९ पृष्ठम्:तैत्तिरीयोपनिषद्भाष्यम्.djvu/१५० पृष्ठम्:तैत्तिरीयोपनिषद्भाष्यम्.djvu/१५१ पृष्ठम्:तैत्तिरीयोपनिषद्भाष्यम्.djvu/१५२ पृष्ठम्:तैत्तिरीयोपनिषद्भाष्यम्.djvu/१५३ पृष्ठम्:तैत्तिरीयोपनिषद्भाष्यम्.djvu/१५४ पृष्ठम्:तैत्तिरीयोपनिषद्भाष्यम्.djvu/१५५ पृष्ठम्:तैत्तिरीयोपनिषद्भाष्यम्.djvu/१५६ पृष्ठम्:तैत्तिरीयोपनिषद्भाष्यम्.djvu/१५७ पृष्ठम्:तैत्तिरीयोपनिषद्भाष्यम्.djvu/१५८ पृष्ठम्:तैत्तिरीयोपनिषद्भाष्यम्.djvu/१५९ पृष्ठम्:तैत्तिरीयोपनिषद्भाष्यम्.djvu/१६० पृष्ठम्:तैत्तिरीयोपनिषद्भाष्यम्.djvu/१६१ पृष्ठम्:तैत्तिरीयोपनिषद्भाष्यम्.djvu/१६२ पृष्ठम्:तैत्तिरीयोपनिषद्भाष्यम्.djvu/१६३ अथ सप्तमोऽनुवाकः ( अखब्रह्मोपासकव्रतम् ) अन्नं न निन्द्यात् । तद्व्रतम् । प्राणो वा अर्बर् । शरीरमा दम् । प्राणे शीरं प्रतिष्ठितम् । शरीरे प्राणः प्रतिष्ठितः । तत्रै- तदपत्रे मतिंष्टिदम् । महन्भवति । केन महत्त्वम् ? इत्यत आह-प्रजया पुत्रादिना पशुभिर्गवाश्वा दिभिर्द्रह्मवर्चसेन शमदमज्ञानादिनिमित्तेन तेजसा, महान्भवति कीर्णा ख्यात्या इवानमेतया ॥ इति श्रीमत्परमहंसपरिव्राजकाचार्यगोविन्दभगवत्पूज्यपादशिष्यश्रीमच्छंकरभगवतः कृतौ तैत्तिरीयोपनिषदि श्रुणुवीभाष्ये षष्ठोऽनुवाकः ॥ ६ ॥ किंच, अन्नेन द्वारभूतेन ब्रह्म विज्ञातं यस्मात् तस्माद्भुतमिवान्तं न निभ्द्यां तस्यैवं ब्रह्मविदो व्रतमुपदिश्यते । व्रतोपदेशोऽन्नस्तुतये, स्तुतिभाक्त्वं चा स्रस्य ब्रह्मपलब्ध्युपायत्वात् । प्राणो वा अन्नम्, शरीरान्तर्भावात्प्राणस्य-यद्यस्यान्तः प्रतिष्ठितं भवति, सत्तामात्रे विवक्षिते, वसूकरादिरपि शरीरस्थित्याक्षिप्तनेनान्नवानिति विद्यायाः फलविशेषो नोक्लः स्यात्, अतस्तदाप्रभूतत्वविशेषणं निक्षिप्तमित्यर्थः । एतच्च दृष्टफलं ब्रह्मविदो जीव न्नृतस्याप्यविद्यालेशवशाद्वैताभासं पश्यत्तो नानुपपन्नम्; यस्येश्वरस्यानुग्रहादविदुषामप्यन्ना दिसमृद्धिश्यते, किमुत तदात्मतत्वं साक्षादबुभवतामिति ॥ इति श्रीमत्परमहंसपरिव्राजकाचार्यश्रीमच्छुद्धानन्दशिष्यानन्दशानाविरचिते तैत्तिरीयोपनि पच्छांकरभाष्यटिप्पणे भृगुवल्ल्यां षष्ठोऽनुवाकः ॥ ६ ॥ अन्नमपकृष्टं प्राप्तं न निन्या–“ यदृच्छया चोपपन्नमद्यच्छुष्ठखतांवरमै ” इत्युक्तवान् । ब्रह्मविदो नियमाभिधानं साधकस्यानुष्ठानार्थम् । एवं वाक्यार्थज्ञाने लक्ष्यपदार्थानुसंधानें मुख्यं साधनं, तत्फलं चोपसंहृत्य, अधुना विचा (१) °भप्रचा' --पाठः।(२ ) ? पृष्ठम्:तैत्तिरीयोपनिषद्भाष्यम्.djvu/१६५ पृष्ठम्:तैत्तिरीयोपनिषद्भाष्यम्.djvu/१६६ पृष्ठम्:तैत्तिरीयोपनिषद्भाष्यम्.djvu/१६७ पृष्ठम्:तैत्तिरीयोपनिषद्भाष्यम्.djvu/१६८ पृष्ठम्:तैत्तिरीयोपनिषद्भाष्यम्.djvu/१६९ पृष्ठम्:तैत्तिरीयोपनिषद्भाष्यम्.djvu/१७० पृष्ठम्:तैत्तिरीयोपनिषद्भाष्यम्.djvu/१७१ पृष्ठम्:तैत्तिरीयोपनिषद्भाष्यम्.djvu/१७२ पृष्ठम्:तैत्तिरीयोपनिषद्भाष्यम्.djvu/१७३ पृष्ठम्:तैत्तिरीयोपनिषद्भाष्यम्.djvu/१७४ पृष्ठम्:तैत्तिरीयोपनिषद्भाष्यम्.djvu/१७५ पृष्ठम्:तैत्तिरीयोपनिषद्भाष्यम्.djvu/१७६ पृष्ठम्:तैत्तिरीयोपनिषद्भाष्यम्.djvu/१७७ पृष्ठम्:तैत्तिरीयोपनिषद्भाष्यम्.djvu/१७८ पृष्ठम्:तैत्तिरीयोपनिषद्भाष्यम्.djvu/१७९ पृष्ठम्:तैत्तिरीयोपनिषद्भाष्यम्.djvu/१८० पृष्ठम्:तैत्तिरीयोपनिषद्भाष्यम्.djvu/१८१ ४ चतुर्थोऽनुवाकः ] तैत्तिरीयोपनिषदीपिका । आत्मानम् । प्र मा पद्यस्व प्रपयस्व। अहं जअस्मीति साक्षात्कारबघेन इद्रपमागच्छे स्यर्थः । अत्र स्वाहान्ता अष्टौ मन्त्राः । एतैः सर्वैर्भवैरेवमसंयमैरभिः । पठ एव K स्वाहान्तैजिभिश्च होमार्थं स्वाहान्तत्वेन पठित्वा होमः करणीयः । जपस्तु यEठ:- रत्यवगन्तव्यम् । इति श्रीमत्परमहंसपरिव्राजकाचार्यश्रीमच्छंकरानन्दविरचितायां पदार्थबोधिन्यां ततैतरीयोपनिषदीपिकायां शीक्षावल्यां तृतीयोऽनुवाकः ॥ ३॥ अथ चतुर्थोऽनुवाकः पूर्वमोंकारस्य सहस्रशाखस्वसुतं तदेतत्प्रधानशाखाठ सिद्धाश्च प्राधान्यं च भूरादिब्याह तीनामस्मिन्प्रपञ्चे। ततो व्याहृतयो हृदिस्थाःतापासनं स्वाराज्यफलमाह-भूभुर्लोक, त स्थः प्रपञ्चो धूरितिशब्दाभिधेयः ।भुवोऽन्तरिक्षलोकः । तत्स्थःप्रपत्रो भुव इत्युच्यते । सुवः स्वर्गःतत्स्थःप्रपचः सुवरित्युच्यते। इत्यनेन प्रकारेण । वै स्मर्यमाणाः। एता इदानीञ्चकाः। तिनजिसंख्याका वेदत्रयात्मिकाः । व्याहृतयःआ अधिकारीटं विविधमासमन्ताद्धरन्ति प्रयच्छन्त्यधेकायनेष्टं वा विविधमासमन्ताद्धरन्ति विनाशयन्तीति व्याहृतयस्तासों भूर्भूवः सुवरिति तिसृणाम् । उ अपि ह किल । स्म प्रवेदयत इत्यनेन संबध्यते । एतां वक्ष्यमा णां चतुर्थी चतुःसंख्यापूरणीम् । माहाचमस्यो माहांश्चासौ चमसोपलक्षितानेकयागसं . पत्रश्च महाचमसःतस्यापत्यं माहाचमस्यः । प्रवेद्यते प्रकर्षेण निवेदितवाञ्ज्ञात्वोकवानि त्यर्थः । ऋषेरतुस्मरणमुपासनार्थमिति संप्रदायविदः। तामाह—महस्तेजः स्वयंप्रकाशम् । इत्यनेन प्रकारेण । आवेदने कः प्रकर्षे इत्यत आह--तन्महः । ब्रह्म देशकालवस्तुपरिच्छे दयं तस्मिनियं दृष्टिः करणीयेत्यर्थः । यद्वेस्युक्तं स प्रसिद्ध वक्ष्यमाण आत्माऽस्म- त्प्रत्ययालम्बनः प्रधानभूत इत्यर्थः । अङ्गान्युपसर्जनभूतानि । अन्या भूराद्या देवता व्याह- त्यधिष्ठात्र्यः। अहं महो ब्रह्मरूपमस्मि मम भूराया व्याहृतिदेवता अङ्गजनीत्युपासनं करणीय मित्यर्थः। नड भ्रादिषु शब्देषु का देवता इत्याशङ्कय व्याहुतीनामर्थमाह-भूः प्रथमा व्याहृतिः । इतिरत्रकरणार्थः । वै स्मरणार्थम् । अयं प्रत्यक्षो लोको भूलकः । भुव इत्यन्तरिक्षम्। सुवरित्यसौ लोकः। अन्तरिक्षे वावाभूम्योरन्तरालस्थो लोकः । असौ परोक्षो लोकः स्वर्गलोकः । भुवःसुवरितिव्याहृतिपर्यायद्वयेऽपीतिशब्दावनुकरणार्या । महश्चतुर्थीं व्याहृतिः। इतिरतुकरणार्थः । आदित्यश्चन्द्र (त्यः सूर्यः ?)-मण्डलाभिमानी जगत्प्राणः , आदित्यस्य महोब्याहृयात्मनोपास्यमानस्य महत्वमुपपादयति । आदित्येन वावाऽऽदित्येनैव। सर्वे निखिळाः लोका भूरादयाः । महीयन्ते पूज्यन्ते सर्वव्यवहारक्षमा भवन्तीत्यर्थः। (१) वमन उपास्य°–पाठः । पृष्ठम्:तैत्तिरीयोपनिषद्भाष्यम्.djvu/१८३ पृष्ठम्:तैत्तिरीयोपनिषद्भाष्यम्.djvu/१८४ पृष्ठम्:तैत्तिरीयोपनिषद्भाष्यम्.djvu/१८५ पृष्ठम्:तैत्तिरीयोपनिषद्भाष्यम्.djvu/१८६ पृष्ठम्:तैत्तिरीयोपनिषद्भाष्यम्.djvu/१८७ पृष्ठम्:तैत्तिरीयोपनिषद्भाष्यम्.djvu/१८८ पृष्ठम्:तैत्तिरीयोपनिषद्भाष्यम्.djvu/१८९ पृष्ठम्:तैत्तिरीयोपनिषद्भाष्यम्.djvu/१९० पृष्ठम्:तैत्तिरीयोपनिषद्भाष्यम्.djvu/१९१ पृष्ठम्:तैत्तिरीयोपनिषद्भाष्यम्.djvu/१९२ पृष्ठम्:तैत्तिरीयोपनिषद्भाष्यम्.djvu/१९३ १ प्रथमोऽनुवाकः] तैत्तिरीयोपनिषद्दीपिका व्याख्येयम् । अधीतमस्तु तेजस्वीति शेषः। किं बहुना ? मा विद्विषावहै प्राणिभिः पर- स्परं वा विद्वेषं मा करवावहै । ॐ शान्तिः शान्तिः शान्तिः। व्याल्यातम् । पूर्वप्रपाठकारम्भे सूचितवनविद्याया इदानी सूत्रेण फलमाहाधिकारिप्रत्तिसिद्धये ब्रह्म- विद्ब्रह्मसाक्षात्कारवान् । आमोति मोक्षं प्राप्तकण्ठस्थाभरणवत्प्राप्नोति । परं ब्रोदहमस्मात्य- विद्यातत्संस्कारशून्यत्वेनाखण्डैकरसमात्मानमवगत्य स एव भवतीत्यर्थः । तत्तत्र ब्रह्माणि. ब्रह्मविदः परप्राप्तौ च एषा वक्ष्यमाणमन्त्रभूता । अभ्युत्ता सर्वतः सर्वार्थप्रकाशकत्वेन कथिता । वेदपुरुषेणेति शेषः । सत्यमनृतनकारार्थविलक्षणम् । तर्हि भावरूपं जहमित्यत आह-शानं जडविलक्षणम् । यद्यमावभावविलक्षणो भावविशेषस्तहि घटादिकमपि तथेत्यत. आह-अनन्तं देशकालवस्तुपरिच्छेदशन्यम् । एतावत्येवोच्यमानेऽभावः स्यात्ततोऽस्य व्यव- च्छेदार्थमाह-सत्यमिति । सत्यमनन्तमित्युच्यमाने जडमपि स्यात्तब्याटस्यर्थ ज्ञानमित्याह । यद्यपि ज्ञानमनन्तमित्युच्यमाने न सत्यपदस्य कृत्यं ज्ञानस्यासद्विलक्षणत्वात् । तथाऽपि ज्ञान- मप्यसदिति सर्वासद्वादिनः संगिरन्ते । तत्पधाधिक्षेपार्थ सत्यमित्याह । अयं भावः-येनापि सर्वासत्त्वमङ्गीक्रियते तेनाप्यङ्गीक्रियत एव सत्त्वम् । अन्यथाऽसत्त्व- स्याप्यनुपपत्तेः । तयोनिरपेक्षत्वादिभ्यो हेतुभ्यः सत्वस्यैवाङ्गीकारः करणीयो नासत्व- स्यति । जडवैलक्षण्यं च स्वयंप्रकाशमानानन्दात्मन एवाविद्यायाः सकार्याया जाडये सति दुःखानात्मत्वदर्शनात् । एवं चेज्ज्ञानमित्येवास्तु, कृतमनन्तपदनापीति न मन्तव्यम् । अन्तः- करणाविद्याटत्योरप ज्ञानशब्दाभिधेयत्वात्तदेव ज्ञानमिदमपतिबुद्धिनिवारणार्थमनन्तपदस्यो- पयोगात्पदनयमिदं स्वरूपलक्षणमखैण्डकरसार्थं प्रकृष्ट प्रकाशचन्द्र इत्यादिवत् । इदानी लक्ष्यपदमाह लक्षणार्थसमर्थकम् । ब्रह्म वृहतेर्धातोरर्थभूतमभ्यधिकम् । आधिक्यं चासजडान्तवद्वैलक्षण्यमन्तरेण नोपपद्यते । तत इदं सत्यं ज्ञानमनन्तं योऽधिकारी वेद जानाति । निहितं निक्षिप्तं गुहायां बुद्धावधिदैवाधिभूताध्यात्मभेदेन व्यवस्थितायाम् । सा च कुत्रेत्यत आह-परम उत्कृष्टे भूताकाशात् , व्योमन्व्योम्न्यव्याकृत बुद्धिकारणेऽविशा- कार्यान्तःकरणवृत्तावभिव्यक्तमेवोक्तलक्षणं ब्रह्म सर्वोऽप्यधिकार्यहमस्मीत्यवगच्छतीत्यर्थः । स ब्रह्मज्ञानी । अश्नुते तादात्म्येन प्राप्नोति । सर्वान्कामानिखिलान्कामनाविषयान् । सह युगपत्कममन्तरेणेत्यर्थः । केन रूपेण युगपत्सन्किामान्प्राप्नोतीत्यत आह-ब्रह्मणा ब्रह्म- तादात्म्यरूपेण । ब्रह्मणोऽपि किं रूपमित्यत आह-विपश्चिता स्वयंप्रकाशमानज्ञानकरू- पेण । इतिर्मन्त्रपरिसमाप्तौ। ब्रह्मणः स्वरूपलक्षणमुक्त्वेदानी जगजन्मादितटस्थलक्षणं हदि कृत्वा मन्त्रेण संक्षेपेण व्याख्यातं सूत्रं विस्तरेण व्याकरिष्यंस्तत्त्वंपदार्थयारक्येनाऽऽत्मनो जगत्कारणत्वमाह- तस्मात्सत्यज्ञानानन्तलक्षणाद्रमणः । वै आत्मत्वेन स्मर्यमाणात्प्रसिद्धात् । एतस्माद्बुद्देपृष्ठम्:तैत्तिरीयोपनिषद्भाष्यम्.djvu/१९५ पृष्ठम्:तैत्तिरीयोपनिषद्भाष्यम्.djvu/१९६ पृष्ठम्:तैत्तिरीयोपनिषद्भाष्यम्.djvu/१९७ पृष्ठम्:तैत्तिरीयोपनिषद्भाष्यम्.djvu/१९८ पृष्ठम्:तैत्तिरीयोपनिषद्भाष्यम्.djvu/१९९ पृष्ठम्:तैत्तिरीयोपनिषद्भाष्यम्.djvu/२०० पृष्ठम्:तैत्तिरीयोपनिषद्भाष्यम्.djvu/२०१ पृष्ठम्:तैत्तिरीयोपनिषद्भाष्यम्.djvu/२०२ पृष्ठम्:तैत्तिरीयोपनिषद्भाष्यम्.djvu/२०३ पृष्ठम्:तैत्तिरीयोपनिषद्भाष्यम्.djvu/२०४ पृष्ठम्:तैत्तिरीयोपनिषद्भाष्यम्.djvu/२०५ पृष्ठम्:तैत्तिरीयोपनिषद्भाष्यम्.djvu/२०६ पृष्ठम्:तैत्तिरीयोपनिषद्भाष्यम्.djvu/२०७ पृष्ठम्:तैत्तिरीयोपनिषद्भाष्यम्.djvu/२०८ पृष्ठम्:तैत्तिरीयोपनिषद्भाष्यम्.djvu/२०९ पृष्ठम्:तैत्तिरीयोपनिषद्भाष्यम्.djvu/२१० पृष्ठम्:तैत्तिरीयोपनिषद्भाष्यम्.djvu/२११ पृष्ठम्:तैत्तिरीयोपनिषद्भाष्यम्.djvu/२१२ पृष्ठम्:तैत्तिरीयोपनिषद्भाष्यम्.djvu/२१३ पृष्ठम्:तैत्तिरीयोपनिषद्भाष्यम्.djvu/२१४ पृष्ठम्:तैत्तिरीयोपनिषद्भाष्यम्.djvu/२१५ पृष्ठम्:तैत्तिरीयोपनिषद्भाष्यम्.djvu/२१६ पृष्ठम्:तैत्तिरीयोपनिषद्भाष्यम्.djvu/२१७ पृष्ठम्:तैत्तिरीयोपनिषद्भाष्यम्.djvu/२१८ पृष्ठम्:तैत्तिरीयोपनिषद्भाष्यम्.djvu/२१९ पृष्ठम्:तैत्तिरीयोपनिषद्भाष्यम्.djvu/२२० पृष्ठम्:तैत्तिरीयोपनिषद्भाष्यम्.djvu/२२१ पृष्ठम्:तैत्तिरीयोपनिषद्भाष्यम्.djvu/२२२ पृष्ठम्:तैत्तिरीयोपनिषद्भाष्यम्.djvu/२२३ पृष्ठम्:तैत्तिरीयोपनिषद्भाष्यम्.djvu/२२४ पृष्ठम्:तैत्तिरीयोपनिषद्भाष्यम्.djvu/२२५ पृष्ठम्:तैत्तिरीयोपनिषद्भाष्यम्.djvu/२२६ पृष्ठम्:तैत्तिरीयोपनिषद्भाष्यम्.djvu/२२७ पृष्ठम्:तैत्तिरीयोपनिषद्भाष्यम्.djvu/२२८ पृष्ठम्:तैत्तिरीयोपनिषद्भाष्यम्.djvu/२२९ पृष्ठम्:तैत्तिरीयोपनिषद्भाष्यम्.djvu/२३० पृष्ठम्:तैत्तिरीयोपनिषद्भाष्यम्.djvu/२३१ पृष्ठम्:तैत्तिरीयोपनिषद्भाष्यम्.djvu/२३२ पृष्ठम्:तैत्तिरीयोपनिषद्भाष्यम्.djvu/२३३ पृष्ठम्:तैत्तिरीयोपनिषद्भाष्यम्.djvu/२३४ पृष्ठम्:तैत्तिरीयोपनिषद्भाष्यम्.djvu/२३५ पृष्ठम्:तैत्तिरीयोपनिषद्भाष्यम्.djvu/२३६