गणेशपुराणम्/खण्डः १ (उपासना खण्डः)/अध्यायः ४१

विकिस्रोतः तः
Jump to navigation Jump to search
← अध्यायः ४० गणेशपुराणम्/खण्डः १ (उपासना खण्डः)
अध्यायः ४१
[[लेखकः :|]]
अध्यायः ४२ →

व्यास उवाच ।
वरदेन गणेशेन प्रभुणा सर्वकारिणां ।
किं कृतं तन्ममाचक्ष्व पृच्छते चतुरानन ॥१॥
ब्रह्मोवाच ।
ततो गजाननो विप्ररूपेण त्रिपुरं ययौ ।
महार्हासन संविष्टं ददर्श द्विजसत्तमः ।।२।।
स उत्थाय नमस्कृत्य स्वासने चोपवेशयत् ।
संपूज्य परिपपृच्छ कुत आगम्यते द्विज ॥३॥
का विद्या किं च ते नाम पृच्छते ब्रूहि मे द्विज ।
प्रयोजनं च किं तेऽस्ति शक्तिश्चेत् करवामहे ॥४॥
द्विज उवाच ।
सायंगृहा वयं दैत्य सर्वज्ञाः सर्ववेदिनः ।
इच्छाविहारा लोकानां भ्रमामो हितकाम्यया ।।५ ।।
कलाधरेत्येव नाम्ना विख्याता भुवनत्रये ।
दृष्टुकामा वैभवं ते संप्राप्ता भवनं तव ।६।।
अखिला : संपदस्ते तु दृष्ट्वा तृप्ताः स्म सांप्रतम् ।
न कैलासे न वैकुंठे ब्रह्मलोकेऽपि नेदृशी ।।७।।
पदे शाक्रे न वै संपद्यादृशी दृश्यते तव ।
दैत्य उवाच ।
नाममात्रां कलाधारः किं वा जानासि तां द्विज ॥८।।
संपदः सर्वलोकेषु याभ्य एता प्रशंससि ।
जानासि चेद्दर्शय मे तासां मध्ये महोत्कटाम् ॥९॥
दृष्ट्वा दास्ये वांछितं ते प्रियं प्राणमपि द्विज ।
न स्मरे परिहासेऽपि वितथं भाषितं मुने ।1.41.१०।।
कलाधर उवाच ।
परेषां संपदं दृष्ट्वा किं स्यात्तव सुरद्विष ।
विनयात्ते प्रसन्नोऽहं कलया ते ददामि वै ॥११॥
कांचनं राजतं लौहं त्रिपुरं शरसंस्थितम् ।
रम तत्र स्थिरो दैत्य चिरकालं यथासुखम् ।।१२॥
अभेद्यं देव गंधर्वैर्मानुषैरुरगैरपि ।
कल्पितार्थप्रदं तत्ते कामगं कामदं शुभम् ।।१३।।
यदैवैकेन बाणेन कस्मिंश्चित् कालपर्यये ।
भेत्स्यते तद्धरो दैत्य तदा नाशमुपैष्यति ।। १४॥
ब्रह्मोवाच ।
इत्युक्त्वा धनुरादाय संस्तभ्य शरमन्तरा।
पुरत्रयं निर्ममेऽसौ भुवनत्रय सन्निभम् ॥१५॥
विचित्रैर्भवनै रम्यै दीर्घिकाराम संयुतः ।
नानानक्षि गणैर्जुष्टं सर्वकामप्रदं खगम् ।।१६।।
मायया मोहितो दैत्यस्तत्रस्थो चहृषे भृशम् ।
जगर्ज घनवद्दैत्यो लोकत्रयविकम्पनः ।।१७।
न मत्तः श्रेष्ठ इत्येवं गर्वदर्प समन्वितः ।
त्रैलोक्यं क्षोभयामास ब्राह्मणं तमथाब्रवीत् ॥१८॥
याचस्व दुर्लभतरं तत्ते दास्ये द्विजोत्तम ।
इत्युक्त्वा स द्विजः प्राह तं दैत्यं निस्पृहोऽपि सन् ॥१९॥
द्विज उवाच ।
अहं कैलासमगमं दृष्टवान् मूर्तिमुत्तमम् ।
शिवेन पूजितां सम्यग् गाणेशीं चिन्तितार्थदाम् ॥1.41.२०॥
तामानय त्वं मे देहि शक्तिर्यद्यसुरेश्वर ।
नेतादृशी मया मूर्तिस्त्रैलोक्यं चरतेक्षिता ॥२१॥
अतो मम मनस्तस्यामासक्तं दैत्यसत्तम ।
तां प्राप्य कृतकृत्योऽहं भविष्याम्यसुरेश्वर ॥२२॥
कीर्तिं ते प्रथयिष्यामि त्रैलोक्ये सचराचरे ।
न दाता त्रिपुराच्छ्रेष्ठो वांछितं यः प्रयच्छति ॥२३॥
दैत्य उवाच ।
शंकर किकरं मन्ये गणये न च देवताः ।
आनयित्वा प्रदास्यामि तां मूर्तिं द्विजपुंगव ॥२४॥
ब्रह्मोवाच ।
इत्युक्त्वा पूजयामास तं कलाधरमादरात्।
ददौ तस्मै दश ग्रामान् गोवस्त्र भूषणानि च ॥२५॥
मुक्ताफलानि भूरीणि महार्हाणीतराणि च ।
रत्नानि च प्रवालानि रांकवास्तरणानि च ॥२६॥
दासीदास शतं नाना भूषायुक्तं ददेऽसुरः ।
सदश्वान् सवरूथांश्च स्वर्णाक्षान् राजतान् रथान् ॥२७॥
प्रगृह्यै तत् बलाद्दत्तं प्रययों स कलाधर ।
स्वाश्रमं हर्षयन् पत्नी सर्वानाश्रमवासिनः ॥२८॥
ब्रह्मोवाच ।
एवं च सर्वं वृत्तान्तं नारदोऽकथयत्सुरान् ।
तेऽपि कालं प्रतीक्षन्तो दिवसानतिचक्रमुः ॥२९॥ (१६०२)
इति श्रीगणेशपुराण उपासनाखंडे कलाधरगमनं नामैकचत्वारिंशत्तमोऽध्यायः ॥४१। ।