यैरेयंयिघमस्य दासुणदशादत्तोग्रदु:खोद्गमं
दृष्द्वा निःसरदुप्णवाप्पसलिलैर्लैभे न दाहोदयः ॥ १५ ॥
|
अर्जुनः-( मुनिवेपं महेन्द्रमाटीक्य सहर्षम्) सखे सिद्धादेश ! अहो महानुवता महामुनेः ।
स्वीकरो॒ति करुणामयमृर्त्तिम॒मयं सपदि॒ यते॒ऽपि सुनीन्द्रः ।
अप्यहो परिच्पयक्रमघाप्ये स्निह्यतीह पितरीोव ममात्मा ॥ १६ ॥
|
तदेष्यभ्युत्तिष्ठाव । ( इति ययावदृम्युत्थाय ) धैपाघ्रपद्यगोघ्रो मध्पमपाण्ष्टयोऽभियादयते भयन्तम् ।
महेन्द्रः--अभिलपिन्तभाजनं भूपाः ।
सिद्धा०-(आप्तनमुपनीप )अलङ्कियनामासनम् ।
( सर्वे ययोचितमुपपिशन्नि )
महेन्द्रः-महाभाग ! त्यदेपदोलायितो न जाने कपाऽभ्युपपत्त्या भवन्तमुपचरमि । तधाहि----
अभ्यस्नाः श्रुतयो महास्सृतिपये क्षुपणं मदोपं मनो
दृप्टास्तेऽपि महर्पप: परिच्निास्ते ते परिव्राजकाः ।
माप्यालोकि पुरन्दरस्य परिपन्नादर्शिी नाश्रायेि या
फोदण्टेपुधियल्कलाक्षवलयालङ्कारमिर्त्य तपः ॥ १७ ॥
सदिदं य्व्पाहरामि-
यघेतां चतुरन्युराशिपरिखामुयी युमुक्षुर्भयां-
स्तयापोऽयमुपास्यनां क्रशपमि प्राणं तपोभिर्मृपा ।
मुक्त्तौ मक्त्तिरथास्ति ते परिहर क्रृरामिमां प्रक्रिपां
मर्पग्रैय यिनिद्रमौष्टदरम्र्मे मन्पेहि शुद्धं मनः ॥ १८ ॥
|
अर्जुनः-( मगेई दर्पमुञ्णं ग नेिःधम्य ) अयिदिनपृत्तान्तस्नातो मामेर्य
प्पाहरवि ।
भुफिर्भम्गप्रपाले गृनभपटशनैः मंष्टना यैरिपगैः
राज्ञा पाशेन पटः कयमिप नृपनेः प्राप्नुयां मुक्त्तिमौम्यन् ।
तन्मे क्लैन्पै कपृशेर्देलपनि हदपं भुकिमुकयोः कथाऽपि
प्रारम्भोश्पं गुरुणां पदहमिह तपासंपिघाने निपुक्त्त ॥ १९ ॥
|
