१९३ अथ सप्तमोऽध्यायः।। वर्तमानर्धपर्यन्तेष्वधिन्यादिषु योजयेत् । वारांतिथीश्च तां सङ्गयां गुणये व पृथक् क्रमात् । द्वाभ्यां त्रिभिचतुर्भिश्च सप्तषट्कष्टभिः क्रमात् । निश्शेषहरणेष्वेषु त्रिषु यात्रा न शोभना ॥ आदिशून्ये महपीडा मध्यशून्ये महद् भयम् । अन्त्यशून्ये महद्धानिन्निशून्ये मरणं भवेत् ।। त्रिस्थानं शून्यरहितं सर्वत्र विजयी भवेत् । बर्तमानश्नपर्यन्तं जन्मधीद् गुणयेद् बुधः । चतुर्भिर्गुणयेत् सङ्ख्यां कुप्रतिपदादितः । तिथयस्तत्र संयोज्या वाराः सूर्यादयस्तथा । विभजेन्नवभिः शेषेः फलं तत्र समादिशेत् । तापं कान्तिं मूर्ति लक्ष्मीं श्रियं चौख्यं यशः कलिम् । बहुचिन्तां क्रमान्नृणां ब्रूयादत्र दिने दिने । लमा वैनाशिकक्षेत्रसंस्थिते गुलिकेऽर्कजे । भैमष्ठेऽथवा युक्ते तद्दशान्ते सुतिं वदेत् । पञ्चाङ्गघटिकायुक्ता योषयेद् राशिनाडिकास् । संयोज्य गुलिकस्यापि नाडिकार्कविभाजिता ॥ शेषराश्यष्टमाधीशदशान्ते मरणं वदेत् । (१) एवं तावत् कण्:ादपगतानामन्तर्बहिर्भागगतनां च रेखदीनां लक्षणानि दर्शि तानि । स्तनोर्वमतानां लक्षणानि तस्कल नि च सर्वशुरू भि प्रायशो मत्वा तदर्वा तानां लक्षणादीनि (द, दर्भपुः प्रथमं हून छपौर्लङ्ग गादि दर्शयति, तन्नतानां च तदेव हृदयं प्रोक्तं यत् तत् (पृष्ठ ? प)समस्थिति तत्पृष्ठं च तदेव स्याद् दृजु स्थिरमायतम् ॥ १ ॥ अयमर्थः- यत् पझसमस्थिति पश्तून समा स्थितिरवयवसंस्थिति रवयवसंस्थानं यस्य तत् तथाभूतम् । हृदयं तद्विद्भिः प्रोक्तम् । पझसाम्यं 2A
