|ठाान्तरस्स्रनिर्देशः ३७१
तल दिशोऽपि वैसनं ज्ञानामृतं भोजनमेते यस्य कुटुम्बिनो , ग्रान्त्या सा विदध्यादिह क्रिमपि तथा मध्यमा सा परत्र 1
बद् सखे कस्माद्भय योगिन, ॥ १०३ |ll स-घ्या- ! अाद्या स[ नोभयत्राrयहहृ तदपि क्रि मत्तना यामि तस्या या
वन्दन भद्रमस्तु भवते मो स्नान तुभ्य नमेो भो देवा॒ः | प्रैौठ्यादप्रगल्मे ग्रतिदिवृस॒मुमे॒ ते कदर्थींकरोोति ॥ १ १४ ॥
पितरश्च तर्पणविधैौ नाह क्षम, क्षम्यताम् । यत्र कापि ! विपयोपहास्सः
निषद्य यादवकुलोत्तसस्य कसद्विषः स्मार स्मारमर्घ हगामि ! नित्यमाचरतः शैौचं कुर्वत. पितृतर्पणम् ! यस्य नोद्वि-
तद्लं मन्ये .क्रिमृन्वे॒न् मे ॥ १?४ ॥ ए॒णाक्षीस्पृहयोळुता॒ | जते चॆत शार्बृजुं तस्य के॒रोति॒ किंम् ॥ १११ ॥ कृमयो
न कथमप्यास्त विवेकोदयान्नित्यं प्रच्युतिशङ्कया क्षणमपि |! भस्म विष्टा वा निष्टा यम्येयमीदृशीं । स काय परतापाय
खर्गे न मोदामहे । अ"यन्येषु विंनाशिवम्तुविषयाभोगेषु | युन्यतामिति को नय. ॥ ११६ ॥ रत्तमासमय, कायः
तृष्णा न मे खर्णद्याः पुंलिने पर हरिपदध्यान मनो वा- | स्त्रीणा स्पशैीमुग्वाय नः । नमे॒वाश्नन्ति मिहाद्या रम्यं नास्तीह
व्ञ्छति ॥ १०५ ॥ जातोऽह जनकेो ममैष जननी क्षेत्रं
कलत्र कुल पुत्रा मित्रमरातयो वसु बलं विद्या सुहृद्वा-
न्धवाः | चित्तस्यन्दितकल्पनामनुभवन्चिद्वानविद्यामयीं निद्रा-
मेत्य विघूर्णितो बहुविधान्खमानिमान्पश्यति ॥ १०६ ॥
लाटीनेत्रपुटीपयोधरघटीक्रीडाकुटीदोस्तटीपाटीरद्रुमवर्णनेन
कविभिर्मूढैर्दिन नीयते । गोविन्देति जनार्दनेति जगता |
नाथेति कृष्णेति च व्याहरै समयस्तदेकमनमा पुंसामति- '
क्रामति |॥ १ ०७ |॥ वेदस्याध्ययनं कृर्तं परिचित शास्त्रं
पुरार्ण स्मृतं सर्व व्यर्थमिदं पदं न कमलाकान्तस्य चेत्की-
र्तितम् । उत्खातं सदृशीकृतं विरचितः सेकोऽम्भसा भूयसा
सर्व निष्फलमालवालवलये क्षिप्सं न बीज यदि ॥ १ ०८ ॥
हेयं हम्यैमिदं निकुञ्जभवनं *श्रेयं प्रदेयं धनं पेयं तीर्थपयो
हरेभैगवतो गेयं पदाम्भोरुहम् । नेयं जन्म चिराय दर्भ-
शयने धर्मे निधेयं मनः स्थेयं तत्र सितासितस्य सविधे
ध्येय पुराणं महः ॥ १०९ ॥ गङ्गोतुङ्गतरङ्गरिङ्गणलघूत्सर्प-
न्मरुच्छीतलान्गुञ्जन्षदृदमञ्जुवञ्जुललसत्कुञ्जोपकण्ठान्मुदा ।
अध्यास्य प्रणिधाय मानसमहो शंभोः पदाम्भोरुहे धन्याः
प्राप्य पर पद प्रतिदिन नन्दन्ति योगं विना |॥ ११० ॥
कैौपीन शतखण्डजर्जरतर कन्था पुनस्तादृशी निश्चिन्त
सुखसाध्यभैक्षमशर्न शय्या श्मशाने वने | मित्रामित्रसमा-
- नता पशुपतेश्चिन्ताथ शून्यालये स्वात्मानन्दमदप्रमोदमुदितो
योगी सुखं तिष्ठति ॥ १११ ॥ धिग्धिक्तान्कृमिनिर्विशेष-
वपुषः स्फूर्जन्महासिद्धयो निष्पन्दीकृतशान्तयोऽपि च तमः-
कारागृहेष्वासते । र्त विद्वासमिह स्तुम' करपुटीभिक्षान्नशा-
कोऽपि वा बालावक्त्रसरोजिनीमधुनि वा यस्याविशेषो रसः
॥ ११२ ॥ पाणिः पात्र पवित्रं भ्रमणपरिगतं भैक्षमक्षय्य-
मन्र्ने वस्रं विस्तीर्णमाशादशकममलिन तल्पमस्खल्पमुर्वाँ | येषा
नि.सङ्गताङ्गीकरणपरिचिति' खान्तसतोषिणस्ते धन्या. सन्य-
स्तदैन्यव्यतिकरनिकराः कर्म निर्मूलयन्ति ॥ ११३ ॥ अाशा
निष्ठा प्रतिष्ठा मम किल महिलास्तासु सौख्य कदा खाद्या
१ वख्त्रम् २ तीरे ३ अाश्रयणीयम्
बस्तुत. ॥ ११७ ॥ अद्भमङ्गेन सपीङय मास मासेन तु
स्त्रिय । पुराहमभव प्रीतो यत्तन्मोहविजृम्भितम् ॥ ११८ ॥
उत्तानोच्छ्रनमण्डूकपाटितोदरसनिभे । क्केदिनि स्त्रीव्रणे
सत्तिग्कृमे कख जायते ॥ ११९ ॥ दृट्टैव विकृर्त कार्यं
! वायुस्पर्शविवर्जितम् । ये तु निव्यीजमासत्तासेतेभ्योऽपि
| बिभिमो वयम् ॥| १२० ॥ अन्यत्र भीप्माद्भाङ्गेयादन्यत्र
च हनूमतः । हरिणीखुरमात्रेण चर्मणा मेोहितं जगत्
' ॥ १२१ ॥ त्वञ्च्भासरुविरस्नायुमेदोमज्जास्थिसहतैौ । विण्मूत्र-
पूये रमता कृमीणा कियदन्तरम् ॥ १२२ ॥ चर्मखण्डं
द्विधा भिन्नमपानोद्गारधूपितम् । ये रमन्ते नरास्तत्र कृमितुल्याः
कथ न ते ॥ १२३ ॥ सर्वाशुचिनिधानख कृर्तघ्नस्ख
विनाशिनः । शरीरकस्यापि कृते मूढा. पापानि कुर्वते
॥ १२४ ॥ लाला वक्त्रासवं वेत्ति मासपिण्डैौ पयोधुरौ |
मासIस्थिकूटं जघन जनः कामग्रहातुरः ॥ १२५ ll
दाराः परिभवकारा बन्धुजनो बन्धनं विर्षे विषयाः |
कोऽय जनस्य मोहो ये रिपवस्तषु सुहृदाशा ॥ १२६ ॥
केश, काशस्तबकविलासः कायः प्रकटितकरभविलासः |
चक्षुर्दग्धवराटककल्पं त्यजति न चेतः काममनल्पम्
॥ १२७ ॥ अालोचन च वचनं च निगूहन च यासा
स्मरश्नमृतवत्सरस कृशस्त्वम् | तासा किमङ्ग पिशितास्र-
पुरीषपात्रं गात्र स्मरन्मृगदृशा न निराकुलोऽसि ॥ १२८ ॥
प्रादुर्भवन्ति वपुषु, कति नाम कीटा यान्यत्त्रतः खलु तनो-
रपसारयन्ति । मोह. क एष जगतो यदपत्यसज्ञा तेषा
विधाय परिशोषयति खदेहम् ॥ १२९ ॥ स्तनैौ मासग्रन्थी
कनक मुख श्लेष्मागार तदपि च शशाङ्केन
तुलितम् । स्रवन्मूत्रह्निर्न, करिवरकरस्पर्धि जघर्न परं
नैिन्द्य रूप कविजनविशेषैर्गुरु कृतम् ॥ १३० ॥ तृषा
शुष्यत्याखे पिबति सलिलं खादु सुरभि क्षुधार्त, सञ्शाली-
न्कवलयति मासाज्यकलितान् । प्रदीसे कामाग्मैौ सुदृढतर-
| माश्लिष्यति वधूं प्रतीकैर व्याधेः सुखमिति विपर्थखति जन्ः
! |॥| १३१ ॥ कृशः काण, खञ्ज, श्रवणरहितः पुच्छविकलो
१ उत्तमान्नपानादिकृताभकारनाशकस्य २ नाशनोपाय•.