सामग्री पर जाएँ

पृष्ठम्:सुभाषितरत्नभाण्डागारम्.djvu/३२४

विकिस्रोतः तः
एतत् पृष्ठम् अपरिष्कृतम् अस्ति

             

कलहान्नरिताप्रलापाख्यानम्, नायकानुनयः, नायकयोरुत्तिप्रत्युक्तयः ३०९
दुन्तदष्टम्। प्रति॒दिशमपरस्त्रीसङ्गशुंसी विसर्पन्नवप॒रिमलगन्ध. | नायकानुनयः
कैन शक्यो वरीदुम् l ६ ll,ई* कृ°ण कृष्ण प्रियतम नड | घनघनमपि दृष्ट व्योम वानो मरुत्वान् शिखिकुलकलवाचा
श्वेतम्थ्. किं, गमिष्यामो यामो भवतु, गमनेनाथ भवतु । | श्रोत्रमासीन्निवास'| अंसुमम न सृताहूं'त्वद्विद्यैगैऽंपैि जाते
पुतू येनैव्, मे चिरमनुष्ठ्रता चित्तपदवी स एवान्यो जातः | तव घनपरिरग्भग्रार्थनाशविशेन ॥ १ ॥ गयेि मलयसमाँगै
सखि परिचिित कखुपुरुषा !॥ ७ ll कथमपि सखि | वर्षतीव स्फुलिङ्गानहह हिमकरो मामभिना येिश्बतीव ।
क्रीडाकोपाद्रजेति मयोदिते कठिनहृद्द्यूर्त्यक्त्वा, *व्य् , क्रिमिति मकरकेनो केि नु वक्ष्ये कठोरे कथमपि तदह ते
बलाद्ट्रत एव स ।, इति॒, सर्भुस'वस्प्रैम्णि व्र्येपेतवृणे | नाथ नोपेक्षणीया ॥ २ ॥ वै तावद्वहुवल्लभो नवयुवा कान्त.
स्पृट्ठा पुनरपि हतनी॒ीडं चेर्त. करोति करोमि किम्, ll < ॥ | सुखी नेिर्वृणो नो जानासेि परलवथ'शमते नैवौसैि दु खी
अद्यायं यदि प्रैिये पुनरहं मखं चवन्य् _यर्हीया , यत । किं त्वन्याः परिपृच्छ मन्मथर्शरै पीडाममह्यामैिमा
शठदुनैयेन मनमा नामपि सशैमत l .ततेनैव वैिना | त्राता नो भव येन सजनञ्जैनैः कापालिकेो नीच्यसे ॥ ३ |॥
शशाङ्ककिरणस्पष्टाट्टहामा निशा एको वा दिवस पथोद- मुक्तो मानपरिग्रह. सह सखीसार्थेन तन्मत्रिणा शक्ता
म॒लिनो भूयान्मम् प्रादृषि | ॥ ९ ॥ मानव्याधिनिपी॒- ' त्त्रचययसादहित नाह क्षणं प्राणितुम् । पश्य त्व सुकृशं
डिताहमधुना शक्रोमि तखान्तिक नो गन्तु न सखी- .. ; या यमव मेंrrrन्- न्न्e र्नपति
जनोऽस्ति चतुरो यो मा वलान्नष्यति। मानी सोऽपि जनो न इ गत् सैषाह तव पादयोर्निपतिता
लाघवभयादभ्येति मात स्वयं कालो याति चल च जीवित- → →
मिदं क्षुण्णं मनश्चिन्तया ॥ १० ॥ नि,श्वासा वदन | →、
दहन्ति हृदयं निर्मूलमुन्मथ्यते निद्रा नैति न दृश्यते | नायकयोरुक्तिप्रत्युक्तयः
प्रियमुखे नत्तदिनं रुद्यते । अङ्गं शोषमुपैति पादपतितः ! सार्धे मनोरथशतैस्तव धूर्त कान्ता सैव स्थिता मनसि
प्रेयास्तदोपेक्षित, सख्य. कं गुणमाकलय्य दयिते मान वय , कृत्रिमभावरम्या । अख्माकमस्ति न कर्थचिदिहावकाशस्त-
कारितां. ॥ ११ ॥ तद्वक्त्राभिमुखं मुखं विनमित दृष्टि, कृता | रूमात्कृ॑तं चरणपातविडम्बनाभिः ॥ १ ॥ तदवितथमवार्दीर्य-
पादुयोस्तस्यालापकुतूहृलाकुलतरे श्रोत्रे निरुद्धे मया । | न्मम त्वं प्रियेति प्रिय॒जनपरिमुक्तं युद्दुकूल दधानः । मद-
पाणिभ्या च तिरस्कृतः सपुलकः स्वदोद्भमो गण्डयो. सख्य. } धिवसति मागा कामिना मण्डनश्रीत्रंञ्जति हि सफलत्वं
केि करवाणि यान्ति शतशो यत्क॒बुके सधय. ॥ १२ ॥ नो | वल्लभालोकनेन ॥ २ ॥ यदा त्व चन्द्रोऽभू शिशिरकरसपर्क-
चाटु श्रवणं कृत न च दृशा हारोऽन्तिके वीक्षित. कान्तस्य |! रुचिरस्तदाह जाता द्राक्शशधरमणीना प्रतिकृति । इदानी-
प्रियहेतवे निजसखीवाचोऽपि दूरीकृता, । पादान्ते विनिपत्य || मर्कस्त्वं खररुचिसमुत्सारितरस. किरन्ती कोपाग्नीनहमपि
तत्क्षणमसौ गच्छन्मया मूढया पाणिभ्यामवरुध्य हन्त | रविग्रावघटिता ॥३॥ तवेदं पश्यन्त्या. प्रसरदनुराग बहिरिव
सहसा कण्ठे कथं नार्पितः ॥ १३ ॥ भर्तुयैख कृते गुरु- | प्रियापादालत्तच्छुरितमरुणद्योतिहृदयम् । ममाद्य प्रख्यात-
र्लघुरभूद्गोष्ठी कनिष्टीकृता धैर्य कोषधन गत सहचरी नीतिः | प्रणयभरभङ्गेन कितव त्वदालोकः शोकादपि किमपि लज्जा
कृता दृरत । निर्मुक्ता तृणवत्रपा परिचिता स्रोतखिनी | जनयति ॥ ४ ॥ कृतककृतकैर्मयाशाठयैस्त्वयाप्यतिवर्तितं
भविन्दुवत्स क्रोधादवधीरितो हतधिया मातर्बलीयान्विधि. | निभृतनिभ्रुतै कार्यालापैर्मय|ष्युपलक्षितम् । भवतु विदितं
॥ १४ ॥ यत्पङ्केरुहलक्ष्म पाणिकमलं मैीग्यालये यद्रुरुन्यैस्तं | नेष्टा तेऽहं वृथा परिखिद्यते अहमसहना त्वं नि स्रेनहः समेन
वा मम यल्ललाटफलके भाग्याक्षर वेधसा । तत्सर्व सखि यो | सर्म गतम् ॥ ५ ॥ कोपो यत्र भ्रुकुटिरचना निग्रहो यत्र
यथार्थमकरोत्तस्मिन्प्रकोप. कृतो धिड् मा धिड् मम जीवितं | मैौन यत्रान्योन्यस्मितमनुनयो दृष्टिपात प्रसाद । तस्य प्रेम्ण-
धिगतनु धिक्चेष्टित धिग्वय, ॥ १५ ॥ केकामि कलयन्तु | स्तदिदमधुना वैशैस पश्य जातं त्वं पादान्ते लुठसि न च मे
केार्केनेवहा सभूय कर्णज्बुर विद्युद्भि. सह भीषयन्तु परितः | मृन्बुमो॒ोक्ष खलूायाः ॥_६ ॥ वाले न्थ विमुच॒ मानिनि
पाथोधराणा घटा,। पञ्चेषुर्वधिरीकरीतु ककुम सर्बा. शराणा | र्र्षु रोषान्मया किं कृतं खेदो॒ऽख्म॒सु न मेSपरा*यति भवान्,
रवैनहिं दग्वदुरन्तजीवनकृते कस्यापि वश्या सखि ॥ १६ ॥ | सर्वेञ्पराधा मथि । तत्कि रोदिषि गद्भदेन वचसा कखा-
|! रुद्यते नन्वेतन्मम का तवास्मि दथिता नास्मीत्यतो
--- ---– |! रुद्यते ॥ ७॥ कि मे वक्त्रमुपेत्य चुम्बसि बलान्र्निलज्ज लज्जा
१ त्यत्तफरुणे * म• ३ एकाद्रशस्थान भ{ग्यस्थान, तस्मिन् | – →_→ → → → → →
४ मयूरसमूहा १ हे प्राणमम २ अलमिल्यथै ३ नाशम् ४ क्रोधम्