पृष्ठम्:सुभाषितरत्नभाण्डागारम्.djvu/२९५

             

२८ ०
सुभाषितरत्नभाण्डागारम्
[ ६ प्रकरणम्
|!
जननयनसजीयनसुधा प्रिया सा सा सा सेत्यजनि हृददं
तन्मयमहो ॥} ७६ |॥ कटाक्षेणागीषत्क्षणमपि निरीक्षेत यदि
सा तदानन्द. सान्द्रः स्फुरति निहताशेषविषय. । सरोमा-
श्चोदञ्चत्कुचकलशनिर्भिन्नवसन. परीरम्भारम्भः क इव भवि- |!
ताम्भोरुहदृश. ॥ ७७ ॥ पुरस्ताद्भच्छन्ती सह सहचरीभिः |
प्रियतमा ममालापं श्रुत्वा सचकितपरावृत्तवदना । किमग्रे |
व्यासङ्गादहमहह यामीति विनयप्रणालीमालीना यदकृत
तदन्तव्र्यथयति ॥ ७८ ॥ समुत्तीर्णे तन्व्या निशितनयना-
न्तेन मृदिते स्तनद्वन्द्वस्पन्दैः स्मितलवसुधाभि, प्रुतमति !
मदन्त,केदारं मदनकृषिकारेण जनिता चिरादाशावल्ली
किमिति न फलं हन्त लभते ॥ ७९ ॥ विलीयेन्दुः साक्षा-
दमृतरसवापी यदि भवेत्कल् ङ्कस्तत्रत्यो यदि च विर्कचेन्दी-
वरवनम्। तुत. स्रानक्रीडाजनितर्जडभावैरवयवै. कदाचिन्मु-
चेयं मदनशिखिपीडाव्यतिकरम् ॥ ८० ॥ परागैः कार्पूरै-
स्तुहिनसलिलैश्चान्दनरसैः सुधाभिज्र्योत्स्राभिः स्रपितमिव य |
प्रागकृत माम्। स एवासौ मारः शिव शिव वियोगे मृगदृशः |
करालं काकोल किरति मयि कालानलमपि ॥ ८१ ॥ न |
दूतीसचारो न सरसपरोक्षोत्तिकलना न सामुख्ये हासः कचि-
दपि न वाचा व्यतिकरः | अहो चित्र चेतः क्षणपरिचिता-
लोकनवशान्मुहुर्धार्वधावं व्रजति सुदृश नो विरमति
॥ ८२ ॥ शरीर क्षार्मे स्यादसति दयितालिङ्गनसुखे भवे-
त्सास्रं चक्षुः क्षणमपि न सा दृश्यत इति । तया सार-
ङ्गाक्ष्या त्वमसि न कदाचिद्विरहित प्रसत्ते निर्वाणे हृदय-
मरिताप वहसि क्रिम् ॥ ८३ ॥ दृगन्तव्यापारप्रबलनिगडेन |
स्फुरदुरस्तटीकारागारे तव समुचितं बन्धनमिदम् । अरे
चेतस्त्यक्त्वा यदिह जनमाजन्मसुहृदं क्षणप्रासामेतामधर-
मधुलामेन भजसे ॥ ८४ ॥ विपत्सिन्धुं बन्धु विंगलितजले
नेत्रयुगल सशोकं भूलोकं भुवनवलय खेलनिलयम् ।
अनङ्गं नीरङ्ग विघटितधनं कोशभवर्न विधातु केि धातस्तव
हृदि न लज्जा प्रभवति ॥ ८५ ॥ न वक्षोजाश्लेषप्रभृति-
कुतुकानामवगमेो न पीयूषखादस्मितवलितवाचामनुभव. ।
न चासीन्मे न्तादृग्दृढपरिचयः पङ्कजदृशः कुतो हेतोस्तन्वी |
क्षणमपि न निर्याति मनस. ॥ ८६ ॥ अाः पात्री खामकृ- ||
तकघनप्रेमविस्फारिताना सत्रीडाना सकलकरणानन्दनाडि-
धमानाम् । तेषा तेषा हृदयनिहिताकूतीिष्यन्दिनेत्रव्यापा-
राणा पुनरपि तथा सुभ्रुवो विभ्रमाणाम् ॥ ८७ ॥ तदङ्ग-
मपि नाम तत्सहजकान्तिपूराछुत सुवर्णकदलीदलोद्दलितग-
भैगौर पुन. । कठोरमदनव्यथापिशुनपाण्डिमाधिष्ठितप्रथीय-
१ विकसितम् २ शैल्यम् ३ वह्नि
कुचमण्डल परिरभेय वीक्षेय वा ॥ ८८ ॥ जाने कोपपरा-
ङ्मुखी प्रियतमा खमेऽद्य दृष्टा मया मा मा सस्पृश पाणि-
नेति रुदती गन्तुं प्रवृत्ता पुरः । नो यावत्परिरभ्य चाटुक-
शतैराश्चासयामि प्रिया भ्रातस्तावदह शठेन विधिना निद्रा-
दरिद्रीकृतः ॥ ८९ |॥ याता कि न मिलन्ति सुन्दरि पुन-
श्चिन्ता त्वया मत्कृते नो कायी नितरा कृशासि कथयत्येवं
सबाष्पे भयि । लज्जामन्थरतारकेण निपतत्पीताश्रुणा
चक्षुषा दृष्ट्रा मा हसितेन भाविमरणोत्साहस्तया सुचितः
॥ ९० ॥ श्वासा एव मृगीदृशो न गणिता. के नाम झञ्झा-
निलास्तीर्णा बाष्पपरम्परैव सरिता वृन्देषु कः सभ्रम, ।
सोढा कातरदृष्टिरेव कियती वज्राभिघातव्यथा प्रेमैवाय-
मुपेक्षितो यदि तदा प्राणेषु कोऽनुग्रह ॥ ९१ ॥ सा बाला
वयमप्रगल्भमनस. सा स्त्री वय कतरा. सा पीनोन्नतिम-
त्पयोधरयुग धत्ते सखेदा वयम् । साक्रान्ता जघनस्थलेन
गुरुणा गन्तुं न शक्ता वय दोपैरन्यजनगश्रयैरपटवो जाता.
रूम इत्यद्भुतम् ॥ ९२ ॥ प्रेमार्द्रा प्रणयस्पृश परिचयादु-
द्गाढरागोदयास्तास्ता मुग्धदृशो निसर्गमधुराश्चेष्टा भवेयुर्मयि ।
याखन्त,करणस्य बाह्यकरणव्यापाररोधी क्षणादशसापरि-
कल्पितास्वपि भवल्यानन्दसान्द्रो लय, ॥ ९३ |॥ धन्य[ सा
गृहदेहली स्पृशति या तत्पादपद्मप्रभा जाता सा सरसी
रसाद्विशति सा यस्या विहारेच्छया । वन्द्यः कोऽपि स एव
| यः खलु तया नेत्रेण सभाव्यते धिग्धिग्वेघममेषु मा यदन-
यनैकं कथचित्कथम् ॥ ९४ ॥ कि मे सद्रुरुसेवनै• प्रति-
दिन कि व्योमकेशार्चनै, कि खादध्ययनेन वा सुर्पुरग्रास्या-
थवा कि फलम् । एतस्या. कुचकुम्भनिभैरपरीरम्भप्रभावो-
द्भवसेवदाम्भोभिरनद्भवह्निरधुना निर्वापितो नो यदि ॥ ९५ ॥
तन्वी सा यदि गायति श्रुतिकटुर्वीणाध्वनिर्जायते यद्यावि-
| ष्कुरुते स्मितानि मलिनैवालक्ष्यते चन्द्रिका । अास्त म्लानमि-
वेोत्पल नवमपि स्याचेत्पुरो नेत्रयोस्तस्या, श्रीरवलोक्यते यदि
तडिद्वली विवर्णैव सा ॥ ९६ ॥ तानि स्पशैसुखानि ते च'
तरलस्निग्धा दृशोर्विभ्रमास्तद्वक्राम्बुजसैौरभं स च सुधा- ,
स्यन्दी गिरा वक्रिमा | मा बिम्बाधरमाधुरीति विषयासङ्गेऽपि
| मन्मानस तस्या लग्नसमाधि हुन्त विरहव्याधि॒. कर्थे वर्तते
! ॥ ९७ |॥ तस्मिन्पञ्चशरे स्मरे भगवता भर्गेण भस्मीकृते
जानाम्यक्षयसायक कमलभू कामान्तर निर्ममे । यस्यामीभि-
|| रितस्ततश्च विशिखैरापुङ्खमग्नात्मभिजीत मे विदलत्कदम्ब-
मुकुलस्पष्टोपमानं वपुः ॥ ९८ ॥ ज्योत्स्नी श्यामलिमानमान-
यत भो. सान्द्रैर्मषीकूर्चकैर्मत्रं तन्त्रमथ प्रयुज्य हरत श्वेतो-
त्पलाना स्मितम् । चन्द्र चूर्णयत क्षणाच्च कणश. कृत्वा
शिलापट्टके येन द्रष्टुमह क्षमे दश दिशस्तद्वक्रमुद्राङ्किताः