पृष्ठम्:सुभाषितरत्नभाण्डागारम्.djvu/२८८

             

२७३
समग्रस्त्रीस्वरूपवर्णनम्, परस्परदर्शनम्, नायकदर्शनम् , नायेिकादर्शनम्
जडिता दृष्टिर्मृगीणामिव प्रम्लानारुणिमेव विद्रुमदल श्यामेव
हेमप्रभा । कार्कश्यं कलया च कोकिलवधूकण्ठेष्विव प्रस्तुत
सुन्दर्या' पुरतश्च हन्त शिखिना बर्ही. सगह इव ॥| ७७ ॥
परस्परदशैनम्
ख्मरतोरमिलाषकल्पितान्बहुश. स्वमभुवः समागमान् |
अपि दृष्टिपर्थे प्रपन्नयोर्निविशश्चास चिर मनस्तयोः |॥ १ |l
अाघ्रात कमल प्रियेण सुदृशा खिमत्वापनीतं मुखं दत्तं
विभ्रमकन्दुके नखपदं सीत्कृत्य गूढौ स्तनौ । दत्ता चम्पक-
मालिकोरसि भुजानिर्भिन्नरोमाञ्चया मीलल्लोचनया स्थितं
प्रणयिनोर्दूरेऽपि पूर्णो रसः ॥ २ ॥
न
न जाने समुखायाते प्रियाणि वदति प्रिये । सर्वण्य-
ङ्गानि केि यान्ति नेत्रतामुत कर्णताम् ॥ १ ॥ या या प्रिय.
प्रैक्षत कातराक्षी सा सा ह्रिया नम्रमुखी बभूव । नि.शङ्क-
मन्याः सममाहितेष्र्यास्तत्रान्तरे जञ्जुरमुं कटाक्षै, ॥ २ ॥
काचिन्निवारितबहिर्गमना जनन्या द्रष्टु प्रियं भवनजालकमा-
ससाद । तस्था विलोचनमदृश्यत दैाशदत्तयत्रोपरुद्धशैफरोप-
मित क्षणेन ॥ ३ ॥ कृच्छेण कापि गुरुणैव जनेन रोध-
मुल्लङ्घय' नायकसमीपभुवं प्रतस्थे । हा हन्त शीघ्रगमन-
प्रतिरोधहेतुस्तस्या. पुनः स्तनभरोऽपि गुरुर्बभूव ॥ ४ ॥
नान्त.प्रवेशमरुणद्विमुखी न चासीदाचष्ट दोषपरुषाणि न
चाक्षराणि । सा केवलं सरलपक्ष्मभिरक्षिपातैः कान्तं
विलोकितवती जननिर्विशेषम् ॥ ५ ॥ किचित्कुञ्चितहारयष्टि
सरलश्रूवल्लि साचिस्मित प्रान्तभ्रान्तविलोचनद्युति , भुजापर्य-
स्तकर्णोत्पलम् । अङ्गुल्या स्फुरदङ्गुलीयकरुचा कर्णख कण्डू-
यनं कुर्वणा नृपकन्यका सुकृतिनं सव्याजमालोकते ॥ ६ ॥
नायिकादशैनम्
प्रियादर्शनमेवास्तु किमन्यैर्दशैनान्तरैः । प्राप्यते येन
निर्वाण सरागेणापि चेतसा ॥१॥क्षीरसागरकल्लोललेोललोच- !
नयानया | असारोऽपि हि ससार* सारवानिव लक्ष्यते |॥२॥
सेयं सीधुमयी वा सुधामयी वा हलाहलमयी बा । दृग्भ्या
निपीतमात्रा मदयति मोदयति मूच्छैयति ॥ ३ ॥ गच्छति
न तृप्तिमेतत्सुललितमस्या समापि॒िबद्रूपम् । नयनयुगं मम
नूर्न सप्रतिं समुपैति सफलता चैवम् ॥ ४ ॥ जानीमहे-
ऽस्याः खलु सारसाक्ष्या विराजतेऽन्त, प्रेियवक्रचन्द्रः l तत्क-
न्तिजालैः प्रसृतैस्तदङ्गेष्वापाण्डुता कुब्भलताऽक्षिपद्मे ॥ ५ ॥
- ङ्ग- , - ------
३'५ सु. ५.• भi.
सेयं ममाङ्गेषु सुधारसच्छटा सुपूरकर्पूरशलाकिका दृशोः !
मनोरथश्रीर्मनस, शरीरिणी प्राणेश्वरी लोचनगोचर गत
॥|६॥ तामनङ्गजयमङ्गलश्रिय केिचिदुच्चभुजमूललोकिताम् l
नेत्रयो, कृतवतोऽस्य गोचर कोऽप्यजायत रसो निरन्तर
॥ ७ ॥ इदमसौ तरलायतलोचना गुरुसमुन्नतपीन-
पयोधरा । पृथुनितम्बभरालसगामिनी प्रियतमा मम जीवित-
हारिणी ॥ ८ ॥ इय सुस्तनी मस्तकन्यस्तकुम्भा
कुसुम्भारुण चारु र्वामो वमाना । समस्तख लोकख
चेर्त.प्रवृत्ति गृहीत्वा घटे न्यस्य यातीव भाति ॥ ९ ॥
कर्पूरधूलिधवलद्युतिपूरधौतदिङ्मण्डले शिशिररोचिषि तस्य
यूनः । लीलाशिरोशुकनिवेशविशेषक्कृप्तिव्यत्तस्तनोन्नतिरभू-
न्नयनावनौ सा ॥ १० ॥ अधैस्मितेन विनिमन्त्र्य र्दैशार्ध-
ब्राणमधै विधूय वसनाञ्चलमधैमार्गे । अर्धेन नेत्रविशिखेन
निवृत्य साधैमधीँर्धमेव तरुणी तरुण चकार ॥ ११ ॥
अाधाय कोमलकराम्बुजकेलिनालीमालीसमाजमधिकृत्य
समालपन्ती । मन्दस्मितेन मयि साचिविलोकितेन चेतश्चकोर-
नयना चुलुकोचकार ॥ १२ ॥ मदनमपि गुणैर्विशेषयन्ती
रतिरिव मूर्तिमती विभाति येयम् । मम हृदयमनङ्गवह्नि-
तसं भृशमिव चन्दनशीतल करोति ॥ १३ ॥ पुर, स्थित्वा
केिचिद्वलितमुखमालोकय सखे सखेदा. स्थाखन्ति ध्रुव-
मिदमदृष्टुा तव दृश । इतश्चश्चत्काश्चीरणितमुखरात्मैौध-
शिखरादराकाया कोऽय कवलयति चान्द्रण महसा ॥| १४ ॥
अये केय लीलाधवलगृहवातायनतले र्तुलाकोटिक्काणै.
कुसुमधनुर्षे जागरयति । अहो नेत्रद्वन्द्व विलसति विलङ्घय
श्रुतिमहो कथं न त्रैलोक्यं जयति मदनः खेमरवदन. ॥ १५ ॥
तडिछेखा नेय विलसति पर सौधशिखरे वसन्त्या. कस्या-
श्चित्कनकरुचिरा गात्रलतिका । अपीदं नोन्मज्जत्कुवलयवनं
मीनतरलं पर तस्या एव स्फुरति नयनालोकललितम् ॥१६॥
सखे सायं स्रात्वा कनकरुचिकौसुम्भवसनं वसानायास्तियै-
ग्वलितचिकुरस्यन्दिसलिलम् । दिशन्त्या दृष्टयं कुसुमशरको-
दण्डलतिकामकस्मादस्माकं मृगशिशुदृशो दर्शनमभूत् ॥१७॥
अमृतममृत चन्द्रश्चन्द्रस्तथाम्बुजमम्बुजे रतिरपि रति काम.
कामेो मधूनि मधून्यपि । इति न भजते वस्तु प्रायः पर-
स्परसकर तदियमबला धत्त लक्ष्मी कुत• सकलात्मिकाम्
॥ १८ ॥ केय श्यामोपलविरचितोलेखहेमैकरेखालमैरङ्गैः
कनककदलीकन्दलीगभैगैौरै. । हारिद्राम्बुद्रवसहचर कान्ति-
पूर वहद्भिः कामक्रीउाभवनवलभीदीपिकेवाविरस्ति ॥ १९ ॥
अर्कच्छाय तिग्यति सुधालिप्तविद्युन्मैतछी चक्रप्रख्यं महति
१ वख्त्रम् २ मनोवृत्तिम् ३ मदनम् ४ नूपुरध्वनिभि ५ प्रशस्ता•