पृष्ठम्:सुभाषितरत्नभाण्डागारम्.djvu/२८०

             

तरुणीपृथगवयववर्णनम्
२६५
चकास्ति त्रिवलीतटे | लीना तिमिरलेखेव वदनेन्दोरगोच्चरे
॥ २६३ ॥ खकीयं हृद्य भित्त्वा निगैतैौ यौ पयोधरौ ।
हृदयस्यान्यदीयस्य भेदने का कृपा तयो. ॥ २६४ ॥ अल्प
निर्मितमाकाशमनालोच्यैव वेधसा । इदमेवंविधं भावि
भवत्याः स्तनमण्डलम् ॥ २६५ ॥ उच्छ्रुसन्मण्डलप्रान्तरेख-
माबद्धकुङ्मलम् । अपर्यीप्तमुरो कृद्ध, शंसल्यस्याः स्तनद्वयम्
॥ २६६ ॥ मध्येन तनुमध्या मे मध्यं जितवतीत्ययम् ।
इभकुम्भौ भिनत्त्यस्याः कुचकुम्भनिभौ हरि, ॥ २६७ ॥
पटविघटितमपि कुचतटमकपटमनस. कुरङ्गनयनाया. ।
मणिभवमयूखपटलीपटलीनतया न सम्यगालोचि ॥ २६८ ॥
प्रतिपक्षो यदि वक्षोरुहपरिणाह. कुरङ्गनयनाया | अाकाश-
वासतपस. श्रीफल विफलस्तवायासः ॥२६९॥ चञ्चत्काश्चन-
शैलावस्या वक्षोरुहौ तन्व्या, । नो चेत्तावधिरूढा कथ-
मनिमिषता भजेत मे दृष्टि* |॥ २७० ॥ करतलयुगपरिणद्धे
कुचकलशे कुङ्कुमारुणे तखा. । सिन्दूरिते करिपतेः कुम्भे
नक्षत्रमालेव॥२७१॥ काठिन्यमङ्गैरखिलैर्निरस्तकुचैौ युवत्याः
शरण जगाम । अधः पतिष्याव इतीव भील्या न शक्रुतस्तावपि
हातुमेतत्॥|२७२॥ दिवानिशं वारिणि र्कैण्ठदघ्न दिर्वैीाकरारा-
धनमाचरन्ती । वक्षोजतायै किमु पक्ष्मलाक्ष्यास्तपश्चरत्यम्बुज-
पङ्किरेषा ॥ २७३ ॥ अन्योन्यमुत्पीडयदुत्पलाक्ष्याः स्तन-
द्वयं पाण्डु तथा प्रवृद्धम् | मध्ये यथा श्याममुखस्य तस्य
मृणालसुत्रान्तरमप्यलभ्यम् ॥ २७४ ॥ केि नर्मदाया मम
सेयमस्या दृश्याभितो बाहुलतामृणाली । कुचौ किमुक्तस्थतु-
रन्तरीपे स्मरोष्मशुष्यत्तरवाल्यवारः ॥ २७५ ॥ ताल प्रभु
खादनुकर्तुमेतावुत्थानसुस्थौ पतितं न तावत् । पर च
नाश्रित्य तरु महान्तं कुचौ कृशाङ्गयाः खत एव तुङ्गौ
॥ २७६ ॥ एतत्कुचस्पर्धितया घटस्य ख्यातस्य शास्त्रेषु
निदर्शनत्वम् । तस्माच्च शिल्पान्मणिकादिकारी प्रसिद्धनामा-
जनि कुम्भकार. ॥ २७७ ॥ नि.श॒ङ्कसकोचितपङ्कजोऽय-
मेस्यामुदीतो मुखमिन्दुबिम्ब. । चित्रं तथापि स्तनकोक-
युग्मं न स्तोकमप्यञ्चति विप्रयोगम् ॥ २७८ ॥ अाभ्या
कुचाभ्यामिभकुम्भयो. श्रीरार्दीयतेऽसावनयो' क ताभ्याम् ।
मयेन गोपायितमौक्तिकौ तैौ प्रव्यक्तमुक्ताभरणाविमौ यत्
॥ २७९ ॥ कराग्रजाग्रच्छतकोटिरर्थी ययोरिमौ तौ तुल-
येत्कुचौ चेत् । सर्वे तदा श्रीफलमुन्मदिष्णु जातं र्वैटीम-
प्यधुना न लुब्धम् |॥| २८० ॥ मध्यं तन्नूकृत्य यदीदमीयं
वेधा न दध्यात्कमनीयमंशम् । केन स्तनौ सप्रति यौव-
नेऽस्या. सृजेदनन्यप्रतिमाङ्गयष्टे ॥ २८१ ॥ तवोपकण्ठ-
स्थिततारदारस्फुरत्यभाशैवलिनीजलेषु । लीनो मनोजद्विप
एव तस्य व्यत्तौ न गण्डौ केिमुरोजपिण्डौ ॥ २८२ ॥
सता समालोकयता विवेकान्हवीधि हुत्वा स्मरबाणवह्नीं ।
धक्त स्तन श्यामशिरोमिषेण तनूदरि त्र्यायुषभस्मविन्दुम्
॥ २८३ ॥ नयननीरज किं भवता कृत मुखशशी यदय
रिपुराश्रित । इति वचो विंतरीतुमिवोन्मुख वरतनो स्तन-
चक्रयुग बभैौ ॥ २८४ ॥ बदरामलकाम्रदाडिमानामपहृत्य
श्रियमुन्नतैौ क्रमेण । अधुना हरणे कुचैौ यतेते दयिते ते
करिशावकुम्भलक्ष्म्या. ॥ २८५ ॥ कनकक्रमुकायित पुर-
स्तादथ पङ्करुहकोरकायमाणम् । क्रमश कलशायमान-
मास्ते सुदृशो वक्षसि कस्य भागवेयम् ॥ २८६ ॥ अपि
तद्वपुषि ग्रसर्पतोर्गमित. कान्तिझरेरगाधताम् । स्मरयौवनयोः
खळु द्वयो. प्लवकुम्मैौ भवतः कुचावुभौ ॥ २८७ ॥ कलशे
निजहेतुद्ण्डज' किमु चक्रभ्रमिकारिता गुण. । स तदुच्च-
कुचौ भवन्प्रभाझरचक्रभ्रमिमातनोति यत् ॥ २८८ ॥
जम्वीरश्रियमतिलङ्घय लीलयैव व्यानम्रीकृतकमनीयहे-
मकुम्भौ । नीलाम्भोरुहनयनेऽधुना कुचैौ ते स्पर्धेते किल
कनकाचलेन सार्धम् ॥ २८९ ॥ शुकीचञ्जूत्खातच्छवि
फलयुगं यैौवनतरोरय.शङ्कुक्षुण्ण मद्नकरिणः कुम्भयुगलम् ।
समुद्रं भोगायामृतकलशयुग्मं सुकृतिनः कुचद्वन्द्व तन्व्या
नवनखपदाङ्क विजयते ॥ २९० ॥ कुचावस्या काम-
द्विपकलभकुम्भाविति परे वदन्त्यन्ये वक्षःसरसि कमले
काञ्चनघटौ । ममायं सिद्धान्तः स्फुरति मदनेन त्रि-
जगती विनिर्जित्य न्युब्जीकृतमिव निजं दुन्दुभियुगम्
॥ २९१ ॥ जम्बीर वा कमलमुकुलं हेमगुच्छं यथेच्छं
माङ्गल्य वा कलयतु जनो भूपतेर्मन्मथस्य । एतहृन्द्वं
कलयति मतिर्मामकीना नवीना केनाप्यस्या हृदि विनि-
हित मन्मथानन्दकन्दम् ॥ २९२ ॥ पुष्पेषोरभिषेकहेमक-
लशौ हारप्रभावाहिनीचैक्राह्वौ मदनोन्म्दद्विपपतेः कुम्भौ
रते. कन्दुकौ । कन्दौ बाहुसृणालिकायुगलयोर्ललालतास-
त्फले नव्यौ रत्त्रसैमुद्रकैौ वहति सा लावण्यपूर्णेाँ स्तनौ
॥ २९३ ॥ यूना मोहमहाफलप्रसविनीं, नाभ्यालवालो-
त्थिता सेक्तुं रोमलता मुखामृतनिधेलीवण्यनामामृतम् ॥
नेष्यन्सारणिका विभज्य कृतवान्कुंटद्वयं पार्श्वयो पञ्चेषु-
स्तदिद् पयोधरयुगं लोका. समाचक्षते ॥ २९४ ॥
उद्भिन्नं किमिदं मनोभवनृपक्रीडारविन्दद्वयं सूते तत्कथ-
मेकत केिल लसद्रोमावलीनालत | चक्रद्वन्द्वमिदं
क्षर्म तदपि न स्थातुं मुखेन्दो पुरो लावण्याम्बुनि
१ कण्ठप्रमाभे २ सूर्याराधनम् ३ लावण्यलेश कपर्दिका च
३४ सु,. र,. अ.
१ चक्रवाकों २ सपुटौ ३ पर्वतशिखरम्