२४८
कुचतटीपटीपल्लवप्रकम्पनपरिस्फुरत्पवनलेशपार गत, ॥ ६६ ॥
रे रे दीप तिरस्कृताखिलतम,स्तोमारिवर्गस्य ते रात्रौ
गूढनिजाङ्गपातिशलभाघातेन कि पैौरुषम् । तत्कमचर येन
तावकयशो भूयात्प्रभाते पुनर्न स्रेहो न च सा दशा नहि पर |
ज्योति पर स्थास्यति ॥ ६७ ॥
तुला ।
गुरुषु मिलितेषु शिरसा प्रणमसि लघुषून्नता समेषु समा ।
उचितज्ञासि तुले केि तुलयसि गुञ्जाफलै. कनकम् ॥ ६८ ॥
प्रा॒प्य प्रमाणपदूर्वीीं कूो नामास्ते॒त् तुलेऽवलेपत्ते । नयसि
गरिष्ठमधस्तात्तदितरमुच्चैस्तरा कुरुषे ॥| ६९ |॥
कुम्भ.
दृढतरगलकनिवन्धः कूपनिपातोऽपि कलश ते धन्यः ।
र्तेवं तर्षामर्ष नृणा हग्सि ॥ ७० ॥ श्लाध्यं
नीरसकाष्ठताडनशत श्लाध्य प्रच्घण्डातप छेन्ठा श्लाध्यतर
सुपङ्कनिचयै श्लाध्योऽतिदाहानल. । यत्कान्ताकुचपार्श्व-
बाहुलतिकाहिन्दोललीलासुख लव्च कुम्भवर त्चया नहि
सुखं दुःखैर्विना लभ्यते ॥ ७१ ॥
→ कलशाः
श्रत्रात. कंाञ्चनलेपगोपितबहिस्ताम्राकृते सर्वतो मा भैषी,
कलश. स्थिरो भव चिर देवालयस्योपरि । ताम्रत्वं गतमेव
काश्चनमयी कोर्ति स्थिरा तेऽधुना नान्तस्तत्वविच्चारण-
प्रणयिनो लोका वहिर्बुद्धय ॥ ७२ ॥
दुग्धम्
को हि तुलामधिरोहति शुचिना दुग्धेन सहजमधुग्ण ।
ततं विकृत मथितं तथापि यत्स्रेनहमुद्भिरति ॥ ७३ ॥
बडिशादण्ड.
यत्सद्रुणोऽपि सरलोऽपि तटस्थितोऽपि वशोद्भवोऽपि
विदधासि नृशसकर्म । वक्रात्मनो बडिशदण्ड तदेव तस्य
जानामि सगतिफल तव कण्टकस्य ॥ ७४ ॥
शारः
कोटिद्वयस्य लाभेऽपि नतं सद्वशज धनुः। असद्वश्य, शर
स्तब्धो लक्षलाभाभिकाङ्घया ॥ ७५ ॥
लठपकः
प्रागल्भ्य प्रथयन् यशो विशदयन्धाटी मुखे योजयन्भूपाना
कलयन्कथा विरचयन्हस्ताङ्गुली. स्फोटयन् । दान
पल्लवयन्गुण द्विगुणयन्नत्राञ्चल घूर्णयंल्र्छम्पाकः सविध समेत्य
सुदृशा केि नाम नो भाषते |॥ ७६ |॥
ठ्रठ,
किमहं वदामि खल दिव्यमतं गुणपक्षपातममैितो भवत, ।
गुणशालिनो निखिलसाधुजनान्यदहर्निश न खलु विस्म-
रसेि ॥ ७७ |॥
१ काश्चनलेपेन गोपिता वाह्या ताम्राकृतिर्यस्य २ लम्पटो धूनां वा
सुभाषितरत्नभाण्डागारम्
[ ५ प्रकरणम्
घकराटकः
सुमुखोऽपि सुवृत्तोऽपि सन्मार्गपतितोऽपि सन् । सता
वै पादलग्नोऽपि व्यथयत्येव कण्टकः ॥ ७८ ॥
कालकृटम्
नन्वाश्रेयस्थितिरिय तव कालकूट केनोत्तरोत्तरविशिष्टै-
एँदोपदिष्टा । प्रागर्णवस्य हैंदये र्वृषलक्ष्मणोऽथ कण्ठेऽधुना
वससि वाचि पुन, खलानाम् ॥ ७९ ॥
जिह्वा
द्वात्रिंशैद्दशनद्वेधिमध्ये भ्रमसि नित्यशः । तदिदं शिक्षितं
केन जिह्वे सचारकौशलम् ॥ ८० ॥
नन्दनवनम्
स्वलेॉकस्य शिखामणि सुरतरुग्रामस्य धामाद्भुत पौलोमी-
पुरुहूतयो परिणति, पुण्यावलीनामसि । सत्य नन्दन कित्विदं
सहृदयैर्नित्य विवि ग्राथ्यैते त्वत्त खाण्डवरङ्गताण्डवनष्टो
दूरऽस्तु वैश्वानर. ॥ ८१ ॥
व्सन्तः
धूमायिता दश दिशो दलितारविंन्दा देह दहन्ति दहना
इव गन्ववाहा. । त्वामन्तरण मृदुताम्रद्लाम्रमञ्जुगुञ्जन्मधुव्रत
मधो किल कोकिलस्य ॥ ८२ ॥
मुसलः
जगति विदितमेतत्काष्टमेवासि नूनं तदपि च किल सत्यं
कानने वर्वितोऽसि । मवकुवलयनेत्रापाणिसङ्गोत्सवेऽस्मिन्मुसल
किसलय ते तत्क्षणाद्यन्न जातम् ॥ ८३ ॥
र्मेकोणाः
गतास्ते दिवसा यत्र ह्ये॑वज्ञा र्कल्पशाखिनाम् ।
औौदुम्बरफलेभ्योऽपि स्पृहयामोऽद्य जीवितुम् ॥ ८४' ॥
नौका वै भजते तावद्यावत्पार न गच्छति । उत्तीर्णे तु
नर्दीपारे नौकाया केि प्रयोजनम् ॥ ८५ ॥ एका
भूरुभयोरैक्यमुभयोर्दलकाण्डयोः । शालिश्यामाकयोर्भेद
फलेन परिचीयते ॥ ८६ ॥ कौस्तुभमुरसि मुरारे. शिरसेि
शशी द्येोतते पुरजयिन । ननु जन्मना नु जलधे-
जैग्मतुरियती गति प॒श्य ॥ ८७ ॥ साधो कुण्डलघटना-
परिश्रमादलमविद्धकर्णा पू । वसंति दिगम्बरनगर रजक-
श्रतुरोऽपि केि कुरुते ॥ ८८ ॥ शतपदी सति पादशते
क्षमा यदि न गोष्पदमप्यतिवर्तितुम् । किमियता द्विपदस्य
हन्नूमतो जलनिधे. क्रमणे विवदामहे ॥ ८९ ॥ हे मल्लि
हे मालति हे लवङ्गि न तादृशी कापि भवादृशीनाम् ।
क्षणं समाधाय मधुव्रतं या विस्मारयेदम्बुजिनीवियोगम्
९ ~ाश्रयो निवासस्तत्र स्थिति २ उत्कृष्टम् ३ स्थानम् ४ अभ्य
- तरे * सदाशिवस्य ६ दन्ता ७ अवमाने ८ कल्पवृक्षाणाम्