सामग्री पर जाएँ

पृष्ठम्:सुभाषितरत्नभाण्डागारम्.djvu/२६२

विकिस्रोतः तः
एतत् पृष्ठम् अपरिष्कृतम् अस्ति

             

संकोणीँन्योत्तयः २४७
भूपाना भवनेषु किच विमलक्षेत्रेषु गृढाशया साधूनामरयो → वाला
वसन्ति कति नो त्वतुल्यकक्षा खला• ॥ ४४ ॥ | स्रग्दाम मूर्धनि निवेहि गवेधुकाना गुञ्जामयीमुग्सि
सर्वेद्वेिगकर मृगादनममु सल्यज्य हा धिक्त्वया लोकस्या-
नपकारिणं गिरिनदीतीराटवीनिर्वृतम् । अश्नन्तं तृणमेण-
शाबमदयं व्याध घ्नतामुं वृथा देवो दुर्बलघातकोऽयमितिं
सा गाथा यथाथींकृता ॥ ४५ |॥
→、-____ →、
भेकेर्न कणता सरोषपरुष यत्कृष्णसर्पानने दातु
कर्णचपेर्टमुज्झितभिया हस्त ममुल्लासित । यच्चाधोमुख-
मक्षिणी विदधता नागेन तूष्णी स्थित तत्मर्व विषमत्रिणो
भगवत कस्यापि लीलायितम् ॥ ४६ ॥
तोयैरल्पैरपि करुणया भीमभानैौ निदाघे मालाकाग्
व्यरचि भवता या तरोरस्य पुष्टि । सा केि शक्या }
जनयितुमिह प्रावृषण्येन वाग धागसारानपि विक्रिरता
विश्चतो वारिदेन ॥। ४७ |॥
कायस्थ:
विप्रेभ्य. साधुदानं रिपुजनसुहृदा चोपकारान्कुरु त्व
सैौजन्यं बन्धुवर्गे निजहितमुचितं स्वामिकार्य यथार्थम् ।
श्रोत्रे ते तथ्यमेतत्कथयति सततं लेखनी भाग्यशालिन्नो
चेन्नष्टेऽधिकारे मम मुखसदृश,तावकास्य भवेद्वि ॥ ४८ ॥
काव्.
कस्त्वं भो. कॉवेरखिम तत्किमु सखे क्षीणाऽस्यनाहारतो
धिग्देश गुणिनोऽपि दुर्मतिरिय देश न मामेव धिक् ।
पाकार्थी क्षुधितो यदैव विदवे पाकाय बुद्धि तदा विन्ध्ये
नेन्धनमम्बुधौ न सलिलं नान्न धरित्रीतले ॥ ४९ ॥
वालाः
ये शिरसा निहिता अपि न भवन्ति सखे समान-
सुखदु.खाः । चिकुरा इव ते बाला एव जरापाण्डु-
भावेऽपि ॥ ५० ॥
S、
4 I
र्वश• प्राशुरसौ र्घुणत्रणमयो जीणी र्वग्त्रा इमा कोला 1
कुण्ठतया विशन्ति न, महीमाहन्यमाना अपि । अागेह-
व्यवसायसाहसमिद सत्यज्यता दूर श्रीनिकटे
कृतान्तमहिषग्रैवेयघण्टारव ॥ ५१ ॥
कुश्ठीिलवाः
मौलि स्खर्णकिरीटकान्तिरुचिर केयूरभव्यौ भुजा
त्वद्रुत्याः किल कञ्जुकिप्रभृतयो देवेति विज्ञाप्यसे । इत्थ
कल्पनया कुशीलव नृपाहकारदाऴ्र्ब वृथा नृत्यान्ते भवतो
भविष्यति मसीमात्रावशेषं वपु ॥ ५२ ॥
" १ मण्डूकेन २ निभैयेन ३ काष्ठकीट ' ४ हस्तिकक्षस्थ
रज्लु, गजमञ्जृषा वा
धारय हारयष्टिम् । बाले कलावति चिर पतितासि पल्लौ
तल्लैौहमन्यदपि भूषणमेषणीयम् ॥ ५३ ॥
एतन्मन्दविपकतिन्दुकफलञ्ठयामोदरापाण्डुरप्रान्तं हन्त
पुलिन्दमुन्दरकरस्पशैीक्षर्म लक्ष्यते । तात्पल्लीपतिपुत्रि कुञ्जग्-
कुठ कुम्भाभयाभ्यर्थनादीनं त्वामनुनाथते कुचयुग पत्रावृत
मा कृथा |॥ ५४ |॥
पान्थ
न यत्र गुणवत्पात्रमेकमrयस्ति सनिधेा । कस्तत्र भवत*
पान्थ कृपाम्बुग्रहणाग्रह ॥ ५५ ॥ वापी कापि कदापि न
श्रुतचरी को वेद कीदृक्सरो व्योमाम्भोजवनीव चात्र तटिनी
कैर्नाम विज्ञायते । हहो पान्थ दुरन्तमाहमभरेरत्रागत चेन्मगे
मण्डूकाकुलपङ्कसकुठजलार्देन्बो. र्कवन्ध पित्र ॥ ५६ ॥
अयि त्यक्तामि कस्तूरि 'पामगै पङ्कशङ्कया । अल
खेदेन भूपाला कि न मन्ति महीतले ॥ ९७ ॥ यद्यपि
देवाल्लुव्धा कस्तृरीभूमिरत्र भूरितग्म् । नेया क्रिमर्मोीं नदपि
हि शॉर्चाथ जानता पुमा ॥ ५८ ॥ दुर्लीलपल्लीपतिपुत्रहस्ते
कस्तूरि करुंत वद दृर्विपाफ । अाग्+य सेोग्भ्यकथामु
मोंन मालिन्यमात्र वचमोऽवकाश ॥ ५९ |॥ अयि वन
गुरुगर्व मा स्म कस्तूरि यासीरग्विलपरिमलाना मालिना
मैौरभेण | गिग्गिहनगुहाया लीनमत्यन्तदीनं म्वजनक-
ममुनैव ग्राणहीन कगेपि ॥ ६ ० ॥ जन्मम्थान न स्त्र ॐ
विमल वर्णनीयो न यणीँ दूरे पुसा वपुपि रचना पङ्कशङ्का
| कगेति । यद्यग्येव सकलसुगभिद्रन्यगर्वीपहारी को जानीते
परिमलगुण क्रोऽपि कस्तृरिफायाः ॥ ६१ ॥
टीप
रक्ष पात्रगत ग्नट् प्रर्दीप 2ाविवर्धनम् । प्रयास्यन्ति
[वेना तेन भम्मन्न् यद्गधद्रुणा ॥ ६२ ॥ बहिग्तिनिर्मलरूप
व्rतम्त र्नीप दवना जगतिं । अवगतमचिगादान्तरमाञ्ज्वल्य
नतज्ज.%द्वागा |॥| ६ॐ ॥| न मणेरितोऽधिपा ,भा नां मृदुता
न प्रकाशग्समता वा | अचिरग्थिन्निग्िितं दीपो न हि
बहुमृळयोऽभवत्ग्राय ॥ ६४ ॥ या कान्ति वहसि पगा
ग्रर्द्रीप भद्र खीयापाविति हृदि॒ म् ख मन्यथ॒ास्त्वम् । सस्रेनहे
त्वथि निशि भानुनाहितासैौ नेव चेदहनि सति क वा
गता सा ॥ ६५ ॥ प्रदीप क्रिमु कुप्यसि प्रलयमारुतप्रज्वल-
| :प्रभापटलपाटलप्रकट्टपावकव्यत्तये । त्वमङ्ग किमु कामिनी-
} " ? कपात
? कूपात् २ जलम् * हस्तपादादेिक्षालनाथम् ४ श्री शोभा•