स्थलचरान्योत्तयः, जलच्चरान्योत्तयः २३५
कुर्दुमूदुर्गृमे॒ जलभ्रुते॒ गूंर्ताश॒तैराकुले खिने ईीाकुटैिके | वृश्चिक॒ः .
भरेऽतिर्विष्मे॒ दूर गते॒,रोधसि॒ ।, शुझ्दे नैतदह ब्रर्बीमि॒ि | विष्भारसहस्रेण गूर्वे नायाति वासुकिः । वृश्चिको
महता कृत्बोच्छुिता तजैनीमीदृक्षे विषमे विहाय धबल बोढुं | विन्दुमात्रेणाप्यूर्ध्वं वहति कुश्टकम् ॥ १५७ |ll
क्षम. को धुर्मू ॥ १४९ ॥ दूत् सप्त चल विषाणयुगुलूं | दिव् पीत्बा नैौ वातेि ोिकिलः | पीत्वा
पुच्छाञ्चल, कर्बुरः कितो वपुः कुसुमित सघूर्णितं ! द्व्यूि चूरसुं पांत्वा गुव न कांकंलः |
चेष्टितम् । * ईंद्र नैिनिानाि | कर्दूमपानीय मेक्ो रटरटायते॒ ॥ ११८ ॥ गृङ्गादीना॒ सकल-
ग्रामीणम्य तथापि चेतसि चिर धुयैभ्रम ज्ञै;ि सरैितप्ंाष्यं ते॒ोथु सुमृद्रः किंचिद्भर्वृीं न भूबूति वृपूर्दूियर्प्
॥ १४६ |॥| केषाचिद्धवलाश्चिर निवसिताश्चिते |इं.!,..इ. र्गृभूर् झेो ने
पुनर्नूलेो वृा कूपि॒लोऽथूवा॒ वरवृषो॒ रत्तोऽथवा मेचक । | जम्बुक.
श्यामीणैरवधी॒रितोऽपि . शिथिलम्कन्धोऽप्यनुचै,श्रवाः स्वान्ते ! उदस्योचै. पुच्छ शिरसि नेिहित जीर्णजटिलं यदृच्छा-
मे प॒रतन्रतुनि॒दल्ळुतनुर्जागुर्लुर्युय् कर्बुर ॥ १४७ ॥ न ध्वानं ! व्यापन्नद्विपपिशितलेशा कवलिताः । , गुहागर्ते ' शूत्ये
कुरुपे.न् यासिं विंकृटं नोचैर्वह॒खानन दर्पीँन्नोल्लिख्बूसि क्षिति
खुरपुटैनविज्ञया वीक्षसे । कितु त्व ' वसुधातलैकधर्वेल,
स्कन्धाधिरूढे भरे तीराश्युचतटीविटङ्कविषमाण्युछुङ्घयनू
क्षीयसे ॥ १४८ ॥ यस्यादौ व्रजमण्डनस्ख वहतो गुर्वीं
धुर्धैयैतो धैौरेयै प्रगुणीकृतो न बुग्ग॒प॒त्स्कन्ध , समुतैग्पि॒ ।
तस्यंर्वे श्लथकम्बलस्य धवलस्योत्थापने साप्रतं र्द्रङ्गेऽटै
द्रङ्गऽ
जगवसादिततनोगों पुण्यमुद्धोष्यते ॥ १४९ ॥
कपिः
हार बक्षसि केनापि दत्तमज्ञेन मर्कट । लेढि जिघ्रति
सक्षिप्य करोत्युन्नतमाननम् ॥ १९० ॥ कपिरपि च
कापिशायनमदमत्तो वृश्चिकेन सदष्ट | अपि च पिशाच्चग्रस्त,
किं ब्रूमो वैकृत तस्य ॥१५१॥ वृक्षान्दोलनमद्य ते क नु गर्त
नर्म खयूथख वा यूकान्वेषणरोषसैौख्यबहुलाश्चेष्टा मुखोत्थाः
क ताः । कारण्ये फलपूर्णगल्लकुहरस्यान्येषु ता भीषिका
भीतः सप्रति केोशिकाद्भलवलड्द्याल कपे नृत्यसि ॥ १५२ ॥
वराह*
सर्वलोकपरितोषकारिणि स्वर्धुनीविमलवारिणि स्थिते !
र्पूतिगन्धवति र्पल्वलोदके सुकरः सुखमतीव मन्यते ॥१५३॥
अाकण्र्य गर्जितरवं घन॒गर्जतुल्य सिहस्य यान्ति वनमन्य-
- दिभा भयार्तीः । तत्रैव पैौरुषनिधेिः स्वकुलेन सार्धे
दर्षोडुरो वसति वीतभयो वूराहः ll १५४ |॥
अादवराहः
निष्कन्दामरविन्दिनी सैंथपुटितोद्देशा र्केसेरुस्थलीं जैम्बा-
लाविलमम्बु कर्तुमितरा सूते वराही सुतान् । दछ्राया
प्रलयार्णवोर्मिसलिलैराप्लावितायामिय यस्या एव
स्थिता विपदि भू सा पोत्रिणी पुत्रिणी ॥ १५५ ॥
9श्च
पिब पय, प्रसर क्षितिपान्तिक कलय काचन काश्चन-
शृङ्खलाम् । इदमवद्यतम हि यदीहसे भषक सप्रति केसरिण-
स्तुलाम् ll १९६ ll
१ श्वभ्रम् २ शकटस्वामिनि ३ नगरे ४ दुर्गन्धवति ५ अल्पज
लाशयोदके ६ विषमोन्नतदेशाम् ७ कन्दवेिशेषवर्तीम् ८ पक्कुसमिश्रम्
|ाँ सुचिरमुषित जम्बुक सखे किमेतस्मिन्कुर्मो यदमेि न गत.
t सिहसमताम् ॥ १६० |॥
स्सपंः
तावद्गर्जन्ति मण्डूका, कूपमाश्रिल्य निर्भया । यावत्करि-
कगकार कृष्णमर्पो ने विद्यते ॥१६१॥ यखैमै ददाति विवर
भूमि फूत्कारमात्रभीतेवृ ! डैाशीविष स दैवाङ्घैॉर्नैबकरण्डे
न्थिति सहते ॥|१६२॥ मैौलौ सन्मणयो गृहं गिरिगुहा त्याग
किलैीत्मत्वचो निर्यत्नोपनतैश्च र्वृ र्येदृशी |
अन्यत्रार्नृजुवत्र्मता द्विरमैना वक्रे विषं वीक्षणं सर्वामङ्गल-
दूवक कथय भो भोगिन्ससू न्विदर् ॥ १६३ |ll
अनेके फणिनः सन्ति भेकभक्षणतत्पराः | एक एव हि
शेषोऽय धरणीधरणक्षम. ॥ १६४ |॥ युत्तोऽसि भुवनभारे
|ं मा वक्रा वितनु कन्धरा शेष । त्वय्येकस्मिन्दु खिनि
! सुखितानि भवन्ति भुवनानि ॥ १६५ ॥
जलचरान्योक्तयः
मंत्स्य8
क्षारं वारि न चिन्तितं न गणित॒ाः क्रूराश्च नुञ्क्रादय॒श्च॒ञ्च॒-
द्वीचि कदम्बडम्बरमिलत्रासोऽपि दूरीकृत ' मध्येऽम्भोनिधि
मत्स्यरङ्क भवता झम्पः कृतो लीलया सपत्तिर्मकरार्जनं
वैिषदिह प्राणप्रयाणावधिः पूई!
अगाधजलसचारी न गर्वे यौति रोहितः । अङ्गुष्ठोदक-
हैं | मात्रेण शफरी फर्करायते ॥ २ ॥
राघवः
यस्मिन्वेल्छुति सर्वतः परिचलत्कल्लोलकोलाहलैर्मन्थाद्रि-
भ्रमणभ्रर्मे हृदि हरिद्दन्तावलाः ऐपृर्द्वर् । सोऽयं तुङ्ग*
तेिमिगिलाङ्गकवलीकारक्रियाकोविदः Tक्रोडे* क्रीडतु कख
केलिकलहत्यक्तार्णवो राघव. ॥ ३ ॥_
१ सर्प २ गारुडिककरण्डे ३ अात्मभोगकब्रुकस्य' ४ वतैनम्
५ वक्रमार्गता ६ द्विरावृत्ता रसना-रसनाद्वयमिल्यर्थ*.