सिद्धान्तशेखरे इह सकलज्योतिःशास्त्रपारावारपारङ्गतो महविद्वान् श्रीपतिराचय ॥ अकरायं कालक्रियागणितगोलैः-पादत्रयात्मकं गणितशास्त्रं धकी = देश } विघ्नेन परिसमाप्तये प्रचयगमनाय च विशिष्टेष्टदेवताभक्ष्य सुस्न रूपी भङ्गलमाचरति शार्दूलविक्रीडितेन प्रथमेन श्लोकेन यत्तजः पिठधानि शीतमहसः पाथोमये मण्डले संक्रान्तं कुमुदाकरस्य कुरुते काञ्चिद्विकसश्रियम् । चञ्चच्चञ्चुपुटैश्चकोरनिकरैश्चापोयतेऽसौ चिरं त्रैलोक्यालयदपको बिजयते देवो निधिस्तेजसम् ॥१४॥ स तेजसां निधिः देव आदित्य विजयत इत्थ वयः । स इति सर्वे नाम शर्व . लोकप्रसिद्धत्वमुक्तम् । तदेव प्रकटयति--यत्तेज इत्यादिना । धिलधःश्रि ५५ ॥ गीतमहसः चन्द्रस्य पाथोमये जलमये मण्डले संक्रान्तं यः बस्छ। तेजः शीतरश्मिरूपं सत् कुमुदकरस्य कांचित् बक्तुमशक्यां विक शश्रियं सुक्षसे । ल” च वराहमिहिरेण सलिलमये शिनि रवेर्दीधितयो मूर्छितास्तमो नैशम् । क्षपयन्ति दर्पणोदरनिहिता इव मन्दिरस्यान्तः ॥ इति । असौ शीतरश्मिः चञ्चच्चञ्चूपुटैः प्रस्यन्दमानचञ्चुपुटैः चकोरनिक: - पक्षिसमूहैश्चिरमापीयते । घुमास्थेत्यादिनेत्वम् । तमेव विशिनष्टि। सैंक्चेति। । त्रैलोक्याख्यस्यालयस्य ग्रहस्य दीपकः दौषशिरः । दीपशिखेत्य थे: । यद्वा यष एव दीपकः स्वार्थे कप्रत्ययः । एवं कृतेष्टदेवतानमस्कारो ग्रन्थकारो गुर्वनुस्मरणपूर्वकं स्वनाभो अर्थ रचनां प्रतिजानते हरिवत्तेन निजगुरुपदद्वन्द्वं कृत्वा मनस्यतिभक्तितो गणकतिलकः श्रीपूर्वोऽय' पतिर्दाि जपुङ्गवः। स्फुटमविषमं मन्दप्रज्ञाप्रबोधविवृद्धये ललितवचनैः सिद्धान्तानां करोति हि शेखरम् ।।२। ।
